Dankuwel

Alvorens ik morgen de baan weer op ga op weg naar de start van een nieuwe werkweek, wil ik nog even de automobilisten bedanken die voor, achter, naast mij de weg gebruiken, en dit voor hun oplettendheid!
Want ik moet toegeven dat ik niet altijd even wakker ben zo 's morgens om kwart na 7 en dat ik soms wel eens onbewust een verkeersregel aan mijn maat 36 lap. Gelukkig zijn er mensen die wél wakker zijn en die wél voldoende kunnen anticiperen op mijn soms wel verfoeilijk rijgedrag. Ik doe het niet met opzet, maar dat is geen excuus.

Maar ik beloof dat ik vanaf morgen mijn leven beter. En dan ga ik nu de tandenstokers zoeken!

Apple love

Van het negatieve bij Casa (ondertussen verwijderd op mijn harde schijf) naar iets heel positief bij Casa!
Wat een uitvinding: deze appelpoef!
Ik ben er zeker van dat ons Fleur hem geweldig gaat vinden, van zodra ze kan kruipen/stappen/zitten ...
En tot die tijd staat hij natuurlijk helemaal geweldig tegen onze olijfgroene muur.

Joehoe voor appels! Joehoe voor appelpoefjes!

Sylvie to earth

Maar how, die Sylvie, leeft die eigenlijk nog? Zo ver weg van haar blog?
Het zal eens niet zijn zeker! Na de week rust vorige week ben ik weer helemaal 'alive and kicking' en het heeft mij absoluut deugd gedaan, want het was de eerste week rust in drie maanden drukte. Van werk veranderen, een huis kopen, nog eens van werk veranderen, een mens kan het nog al eens allemaal onderschatten en mijn neus zou tien centimeter groeien, moest ik zeggen dat het bij mij zijn tol niet heeft geëist.
Een mens zou zeggen dat de stress zijn sporen zelfs fysiek heeft nagelaten, want de laatste tijd ga ik letterlijk gebukt onder een ferme nekpijn, die al dan niet gepaard gaat met hoofdpijn en soms ook wel eens met wat migraine. Dus als u mij tijdens een gesprek onbewust naar de nek ziet grijpen, weet u nu waarom. Ik zal proberen er tegen u niet over te zagen, beloofd. Want er zijn mensen (ik noem geen namen) in mijn omgeving die vinden dat dat niet constructief is. En jammer genoeg moet ik hen natuurlijk gelijk geven.
En ik weet dat ik hulp moet zoeken. Bij een expert van een nekdokter of een of andere kwakzalver. Als het maar hélpt. Maar stiekem zie ik weer lichtjes op tegen het heen en weer hollen op zoek naar de oplossing, net nu alles in mijn leven een beetje op zijn pootjes is gevallen en ik terug een beetje rust in mijn hoofd gevonden heb. Onderzoeken, geldverkwisting, tijdverspilling: ik sta er eerlijk gezegd niet voor te springen. Om maar niet te spreken van eventuele spuiten in de nek - een experiment dat mijn zus op dit moment ondergaat. Craneo-sacrale therapie zou ook kunnen helpen, naar het schijnt, maar daar trek je waarschijnlijk niets van terug.
Dus totdat de pijn echt werkelijk ondraaglijk wordt en ik wel hulp moet zoeken, blijf ik mij behelpen met pillen die soms helpen en soms ook niet.

Tips om ondertussen zo comfortabel mogelijk gebukt door het leven te gaan, zijn altijd welkom!