Meet knuffelkat

Knuffelkat ligt hier nog op mijn buik, maar ligt vandaag hopelijk al in de armen van Ann.
Knuffelkat is speciaal gemaakt om geknuffeld te worden en troost te bieden. En ik besloot om knuffelkat aan een warm nestje te geven, waar ze hem misschien wel kunnen gebruiken.
Lieve Seppe*, je wordt hier nog altijd enorm gemist!

Mijn zomers weekend was gevuld met:
- (vals) zingen met de collega's op Milk Inc. (dat moet ook eens kunnen)
- afzakken naar het stamcafé met de overgebleven toffe collega's en tegelijkertijd de vriendjes en vriendinnetjes ontmoeten
- tot 3u 's nachts buitenzitten
- een verdwaalde spin op mijn hoofd en het erbij horende gekrijs
- uitslapen tot een niet-schappelijk uur
- yoghurtjes eten op het terras
- bloempjes gieten en merken dat er nieuwe knoppen zijn
- koude schotels en barbecue
- vanille-ijs met aarbeien en chocoladesaus
- duffen in de zetel
- een voor mij passief volleybaltornooi
- een kreeftenkleurtje aan het eind van het weekend

Mijn weekend was een perfecte voorbereiding op mijn weekje vakantie (mét zon)!
Soms ben ik toch zo'n gelukzak hè.

Toppunt

Het toppunt van mensen herkennen:

- Iemand van gezicht herkennen, maar niet meer weten van waar. Na lang nadenken, op die persoon afstappen en onzeker vragen of het eventueel van de Spaanse les is. Een Spaanse les die ik notabene op mijn 16 jaar al volgde. Wist zij mij dan te vertellen. En dan te bedenken dat ze zelfs na negen jaar mijn naam nog wist. En ik die dacht dat míjn geheugen goed was.

- De moeder van één van de beste vrienden van M. herkennen. Enthousiast wuiven om 'hallo' te zeggen en verwachten dat er toch tenminste een glimlach mijn richting uit zou komen. De moeder achter zich kijkend en pas na twee minuten doorhebbend dat ik haar bedoelde. Om dan toch eindelijk mijn richting uit te waggelen, lichtjes tegen haar zin. 'Oh' en 'dat ze dagelijks zoveel gezichten zag en dan toch zeker niet het mijne'.

Stiekem vind ik de eerste persoon sympathieker dan de tweede. En die zie ik dan één keer om de negen jaar. Zucht.

Vondst

Mijn vondst van vandaag:
- rood
- Spaans porcelein

I love it en M. ook!

Mokkabollen

‘Makakken’, een lelijker woord voor Turken en/of Marokkanen heb ik nog nooit gehoord. Als ik zoiets hoor, gaat het haar op mijn arm kaarsrecht omhoog staan. Mijn racisme-sensor slaat op hol en ik krijg een gevoel van afschuw van binnen. Vlaams Belangers, alsook hun extreem-rechtse benadering, kunnen mij namelijk gestolen worden.
Spek en ik hadden in Antwerpen indertijd een veel mooiere benaming gevonden. Het zou zelfs als een koosnaampje beschouwd kunnen worden, al was dat de oorspronkelijke bedoeling niet. Het herinnert aan de al lang vervlogen tijden in Antwerpen studentenstad, waar Spek en ik tesamen avonturen beleefden in de lokale GB, die door allochtonen gerund werd en waar wij altijd giechelend en proestend buitenkwamen. Omdat wij daar altijd hilarische fratsen meemaakten, ook al gingen we daar enkel onze boodschappen doen. Er was niets op de gerant en zijn medewerkers aan te merken, qua vriendelijkheid. Was je twee weken geen boodschappen komen doen, omdat je thuis tijdens de examenperiode aan het blokken was geweest, dan hadden ze dat opgemerkt en vroegen ze ‘geïnteresseerd’ waar je al die tijd was geweest. Nee, ik heb mooie herinneringen aan de GB in de Nationalestraat en de bijhorende avonturen.
En als het mooi weer was en de Groenplaats in het zonlicht baadde, gingen wij naar de Australian Icecream een mokka-ijsje halen en dan proostten we: ‘Op de mokkabollen!’
En dat was eigenlijk wel lief van ons, want mokka-ijs is mijn lievelingsijs. Werkelijk waar.

En bij deze wil ik dan ook benadrukken dat ik de ‘mokkabol’ van naast ons al lang vergeven heb dat hij onze GFT-bak verwisseld heeft tegen zijn eigen stinkende groene bak. Hij mag hem hébben.

Zolang hij mijn fiets maar laat staan.

Birthday girl

Links: beschilderde kom voor verjaardag van schoon-zusje
Rechts: rood vaasje van Hema (love Hema & love rood)

Open up your eyes

Gisteren wachtte ik even gespannen af,

toen ik een bende kreeften als sardientjes in een blik zag zitten in een piepkleine bak vol water. En zeker toen de ober een fles chaudfontaine kwam brengen en die samen met vijf glazen op tafel neerzette.

Maar ... niks.

Geen kreeften die zingend naar het op één na zuiverende water snakten.

Geen backing lobsters die op de achtergrond frivool een dansje placeerden.

Geen spektakel.

Als ze mij in een piepkleine bak met dertig andere soortgenoten zouden steken die op, naast en onder mij zouden zitten, zou ik het ook vertikken om mijn showke op te voeren.

Ah ja!

PS: de tapas-avond met ons Spaans klasje was voor de rest zeer geslaagd.

Ergens gelezen en goedgekeurd

Beter een gat in uw cultuur dan een cultuur in uw gat, niet waar?

Afstandsrelatie

Met onze afstandsbediening hebben wij tegenwoordig een afstandsrelatie.

In een dement moment - vroeg hè, ik weet het - heb ik het geliefde apparaat ergens tijdens een dwaaltocht door het appartement achtergelaten, althans dat denk ik toch. Tot nu toe vindt die afstandsbediening dat wel oké blijkbaar, want we hebben de hele living al op zijn kop gezet in een wanhopige zoektocht, maar hij/zij blijft goed verborgen zitten.
Voor M. blijkt dit een groot gemis te zijn, gezien hij er elke dag over begint en mij te pas en te onpas laat opstaan, om de digibox van zender te veranderen.
Normaal gezien vind ik dat niet zo erg, omdat een beetje lichaamsbeweging van zetel naar tv geen kwaad kan en omdat die afstandsbediening wel ergens zal opduiken, vroeg of laat.
Maar vandaag heb ik er wel problemen mee.

Omdat ik een off-day heb.
En geen afstandsbediening om mij op 'on' te zetten.
Maak dat mee.

Adoptiebord

Er was eens Iemand die besliste dat hij/zij een arm bord niet meer nodig had. Die Iemand had wel het gezonde verstand om het arme bord naar de kringwinkel te brengen, zodat aan het stuk servies een tweede leven geschonken kon worden door iemand die het bord kon gebruiken. Mijn scherpe oog - hierbij dank ik mijn best werkende zintuig - zag deze schat liggen en ik besloot dan ook om de 10 luttele rosse centjes die ervoor gevraagd werden uit mijn bollenportemonneetje te schudden en het bord een nieuwe thuis te geven.
Samen met het bord heb ik een geweldige avond beleefd. Ik leefde mij volledig uit met mijn Jaxhair-penseeltje (overblijfsel van het middelbaar, alwaar wij van de mevrouw van P.O. met 'merkpenselen' moesten schilderen uhum) en maakte het arme bord een beetje rijker.

Dank u, Iemand! Het bord is wel gelukkig bij ons, denk ik.

Weer weer

Zon, zon, lieve zon.
Ik wou dat ik je pakken kon.
Ik zou je dan heel vriendelijk vragen
Blijf toch schijnen alle dagen.
Lieve zon, ga nooit meer weg.
Wil je dat beloven seg?
Hopelijk zit de Zumba-les vol zonnedansjes straks. Ik denk dat u mijn mening wel zal volgen, als ik vind dat het 'weer' welletjes geweest is met die wind en die regen.

Frigo lijkt het anders wel knusjes te vinden onder in de hal drogende paraplu's, maar die komt dan ook niet buiten. De gelukzak.

Sylvie & haar mini-stadstuintje

Je bent jong en je wil wat?

Ik heb nooit echt uitgesproken beslissingen gemaakt in mijn leventje.
Sommige kinders weten van jongsaf al wat ze willen worden: dokter, piloot, dierenarts of popidool. Ze worden 'geroepen', zoals een pastoor door God geroepen wordt. Hun hele hart en ziel weet wat hun doelsbestemming is en van daaruit kunnen ze dan ook de juiste keuzes maken. Ik niet. Ik werd al misselijk als ik eraan dacht later iemand te moeten opereren en al dat bloed en die pompende organen te moeten zien. Ik kreeg al faalangst als ik mij op een podium zag staan en was al helemaal bang van honden, dus zoveel jaar studeren om dierenarts te worden, was ook niet voor mij weggelegd. Nee, ik zou wel zien wat er ging komen. Go with the flow, zoals ze zeggen.

Van de lagere school naar de richting Latijn in het middelbaar, omdat je toch bovenaan moest beginnen en omdat ik 'dat best wel aan zou kunnen' volgens mevr. M. van het 6de leerjaar. Voor ik het wist, zat ik in het zesde middelbaar, nog altijd in richting Latijn en wat moderne talen erbij. Heel logische keuze, want van wetenschappen en wiskunde bakte ik vrijwel niets. In plaats van zoals mijn klasgenoten voor een specifieke richting te kiezen zoals farmacie of geschiedenis, ging ik maar weer verder in de vage richting van de talen, 'omdat ik Frans goed kon en Spaans toch wel een heel erg mooie taal vond.' Na vier jaren feest op kot, maar ook geworstel met Spaanse en Franse cultuurvakken - ja, mama, ik heb ook goed geleerd - stond ik plots op de arbeidsmarkt. Voor ik het wist was ik zonder boe of ba een commerciële richting ingeslagen in een sector waar ik van zijn leven nooit had willen terechtkomen: financiën en verzekeringen.

En daar ... trappel ik 2,5 jaar later nog altijd ter plaatse, niet wetend waarop of waaraan, waarheen of waar niet heen, met heel wat ideeën in het hoofd die hun uitweg of uitwerking niet kunnen of willen vinden en voeten die ondertussen wortel geschoten hebben. Moet ik toch gaan lesgeven, zodat ik samen met M. van heel wat vakantie kan genieten en toch ietwat mijn eigen ding kan doen? Of misschien een opleiding marketing gaan doen en het commerciële pad blijven volgen? Of het meest waanzinnige idee van alle ideeën: iets op mezelf beginnen, waar nog de nodige kennis en techniek voor bijgeschaafd moet worden en vooral enige sponsors voor gezocht moeten worden - als ik al zou weten wat ik juist zou willen doen? Of misschien toch maar gewoon de lotto winnen? Of eilandbewaarster worden - eilanden genoeg toch? Of ...?

Hoe weet iemand wat hij of zij wil? Weten jullie wat jullie willen?
Ik zou willen dat ik wist wat ik wou ...

...

Puntjes ...
Omdat ik niets te zeggen heb.

Erg hè?