Pimp eens een tas

Ik heb tassen en sjakossen in overvloed. Deze wou ik eigenlijk weggooien, omdat hij al een hele tijd in de kast lag, maar met een mooie appel erop ziet hij er ineens anders uit. Weer een appel, dat dan weer wel!

Wijvenweek #6

Waar ik trots op ben, wilden ze weten. Ik gebruik hier bewust de verleden tijd, want wijvenweek is weeral voorbij, maar zoals vaak, hink ik weer een beetje achterop.

Waar ik het allerfierst op ben, is dat ik zelfstandig vertaalster in bijberoep ben geworden, dat ik het oude, vertrouwde patroon heb doorbroken en dat er zelfs al met momenten vertalers voor mij werken in plaats van ik voor hen. En dat probeer ik dan allemaal nog te combineren met een deeltijdse job (er moet nu eenmaal elke maand een vast bedrag in het laatje komen) en een lerarenopleiding. Soms vind ik dat wel straf van mezelf. Er zijn zich ook nog altijd geen vrijwillige kabouters komen aandienen ten huize Sylvie en M., dus dat huishouden probeer ik tussendoor ook nog een beetje naar behoren te doen (wat niet altijd lukt). Ok, ik verdien niet elke maand zoveel als toen ik nog voltijds in de privé werkte, maar deze combinatie geeft nu zoveel meer voldoening. En zolang een mens rond komt, is dat toch voldoende, niet?

En het tweede waar ik trots op ben, heeft te maken met bovenstaande foto. De kers op taart, de kop op het lijf of de staart, .. Al bijna 10 jaar zijn M. en ik samen en 10 jaar lang droeg ik mijn haar vast, elke dag dezelfde staart, liefst met dezelfde haarspeld erin. Sinds vrijdag heb ik er de schaar in laten zetten en ze zo laten knippen dat ik ze wel los moet dragen. En om dan maar volledig 'zot' te doen, heb ik er dan maar ineens een kleur laten op zetten. Brunette, niet blond. Want ik heb niet graag dat mensen mij blond noemen, omwille van de clichés en al. En dus ja, ik ben daar trots op, want voor mij was dat eerlijk waar een groooote stap.

Wijvenweek #5: meet my desk

Deze morgen noemde M. het nog een rommeltje en voegde hij er licht geamuseerd aan toe dat hij content was dat mijn bureau boven was en niet beneden (terwijl ik u eerlijk kan zeggen, dat zijn bureau er van tijd nog erger uitziet hoor). Maar soit, aan een bureau moet gewerkt worden, moeten creatieve ideeën ontspruiten en omdat ik nu eenmaal met veel dingen tegelijkertijd bezig ben (lerarenopleiding, vertalingen, bijlessen, ...), doe ik absoluut niet mee aan een clean desk-policy, het is maar dat u het weet.
Op de bovenste foto ziet u ook enkele van de vele tassen die hier ook rondslingeren (er wordt aan een oplossing gewerkt om die allemaal van de grond te hangen) en kan u ook meteen merken dat ik nogal zot ben van appels en kersen, ook wat mijn tassen betreft.
De middelste foto laat dan weer een prikbord zien, dat nog altijd niet opgehangen is (ook al heeft het mij enkele maanden terug zelfs aangevallen), de groene kaft voor didactiek, de kaft daarnaast voor mijn bijlessen en nóg daarnaast een tas waar Frigo om één of andere reden altijd op wil gaan liggen. Het onbevlekte, witte schildersdoek en het servies daar voor zijn dan weer een perfect voorbeeld van de onuitgevoerde, creatieve ideeën die meestal vooral in mijn hoofd blijven hangen wegens gebrek aan tijd (lame excuse, i know).

Wat de derde foto betreft, houden we het kort: aan het raam ziet u Frigo die klagend zit te miauwen omdat hij naar buiten wil (hij stond op straf, omdat hij alweer een muizencadeautje mee had - ik heb het muisje nog proberen te redden, maar het is kort daarna van de schrik aan een hartaanval overleden volgens mij). En dat is wat ik nu ook ga doen, mensen, naar buiten gaan, want hé, van mooi weer moeten we profiteren!

Cositas que quiero decirte

Met wijvenweek kon ik jullie dit prachtige filmpje niet ontzeggen.
Omdat wij allemaal 'topwijven' zijn en het gewoon allemaal 'waard' zijn.

Wijvenweek #4

'Geeft ne keer uw dromen prijs', zeggen ze dan.
Eigenlijk ben ik al vree gelukkig, maar daar kan altijd nog een schepje geluk bij natuurlijk.

Ik droom ervan om tekstschrijfster te worden, net als Sarah, maar stiekem vind ik mijn teksten zelf niet goed genoeg, dus heb ik die droom al maar gauw in de kast opgeborgen.
Daarnaast droom ik nog van lange benen, een cupje meer, het perfecte kapsel, zonnige zomers, massa's veel tijd, een vakantiehuis op Honolulu, een eigen bedrijfsjet met het logo van Mejora, een wereld zonder besparingen, een pensioen (als daar tegen dan nog geld voor is), een garage (raar maar waar), een geheugen zo groot als een olifant, rijstpap met gouden lepeltjes (en bruine suiker, niet te vergeten), una vida en España, Koen de Graeve en Geert van Rampelberg tegelijk (toch maar even de meest sexy acteurs van Vlaanderen), enzovoort, enzoverder, ...

En last but not least droom ik ook van een wolk van een baby. Zo één waar ge niet veel last mee hebt. Zou wel fijn zijn, toch?

Wijvenweek #3

Ik zou hier vandaag mijn mening kunnen geven over vanalles en nog wat. Want geloof me vrij, dat kan ik (vraag maar aan mijn baas die deze ongezouten mening vaak genoeg opgedrongen krijgt),

maar vandaag wil ik het hier even stil maken.

Voor wat er vandaag gebeurd is, bestaan er gewoon geen woorden.

Veel sterkte aan de nabestaanden van de slachtoffers ...

Wijvenweek #2

Mijn kleine kantjes?

Eerst en vooral, ik ben een emotioneel geval. Ge houdt dat werkelijk niet voor mogelijk. Strijken tijdens PS I love you, iemand die mij ten onrechte onheus behandelt, een zeehondje dat in het nieuws wordt doodgeknuppeld, op de fiets met muziek in de oren, M. die mij niet begrijpt, de gedachte dat er iets met Frigo zou gebeuren, enz.: het kan allemaal gepaard gaan met geblijt. Zelfs na de film Sex & the City moest M. een halfuur lang zijn schouder uitlenen, omdat ik het zo erg vond dat Mr. Big Carrie in de steek had gelaten, terwijl het het mooiste huwelijk ooit had kunnen worden. Ik ben ook een beetje autistisch. Ik kan werkelijk tilt slaan, als alles niet verloopt, zoals ik het had verwacht, maar daar probeer ik wel aan te werken. Als logisch gevolg daarvan is het dus ook beter mij niet te 'verrassen', kwestie dat ge anders misschien wel op staande voet met verrassing en al terug uw biezen kunt pakken en vertrekken (wegens niet volgens de planning en al). Maar zoals gezegd: ik probeer daar aan te werken. Ik ben ook licht ontvlambaar. Meestal neem ik dan ook geen blad voor de mond en botst het, als het niet klinkt. Behalve op van die onzekere dagen, dan kruip ik liever in mijn schelp of onder een groot deken om even te verdwijnen.

Mijn guilty pleasures?

Ik voel mij nogal rap schuldig, als ik mijn luie krent in de zetel placeer en een beetje me-time inlas, maar soms kan ik mij daar wel over zetten. Zeker als het gaat om series als Grey's Anatomy (trouwens ook een blijtserie), Gossip Girl, Lipstick Jungle, ... enz. Maar ik wil niet alleen luie dingen doen (weer dat schuldgevoel), dus koop ik ook veel knutselmateriaal, dat meestal gewoon in de kast blijft staan/liggen/zitten .. omwille van te weinig tijd, waardoor creatieve ideeën meestal gewoon in mijn hoofd blijven hangen, eindeloos wachtend op het moment van uiteindelijke uitvoering. Ik ben zot van Toffifee. Geef mij een pak van 24 en ik eet het in minder dan een uur op. Gewoon omdat het lekker is. Om dan nadien te merken dat het eigenlijk te veel van het goeie was. En kinderchocolade en rode paaseitjes van Milka (lekker crunchy) moet ik ook persé in huis hebben. Kleren in blauw, groen en rood trekken altijd mijn aandacht. Ook als het model niet klopt. En zo kom ik dikwijls met miskopen thuis. Maar de kleur is altijd wel ok. Bolletjes maken mij vrolijk (zie ook foto onder). Zo drink ik op het werk onder andere uit een bolletjesmok (als die in de afwasmachine zit, start mijn dag al minder goed) en heb ik nu al een babyverzorgingstas met bolletjes, gewoon om een toekomstige baby zonder bolletjes te compenseren. Ik ben raar, ik weet het.

Wijvenweek #1

Miljaar, de eerste dag van Wijvenweek heb ik al aan mijn neus voorbij laten gaan! Zondag is algemene inhaaldag, maar ik ga nu al proberen mijn achterstand in te halen. Dan is dat ineens weer een ferm excuus om te schrijven, niet waar?

Een maandagmorgenfoto heb ik niet meer kunnen nemen, maar zie boven voor mijn maandagoutfit (die vandaag ook ineens dinsdagoutfit was). De intelligente kop (oei, dat is pas voor vrijdag) die met dit lichaam samen door één deur gaat, is weggelaten omwille van 'coupe fatale'. Mijn wilde haren moeten dringend getemd worden. Afspraak bij de kapper op vrijdag. Dus bij een mooie uitkomst kan ik het lichaam op de foto op het eind van de week vervolledigen.

De look valt al bij al nog wel mee, maar eerlijkheid boven alles:

- sinds een dikke week word ik in mijn decolleté - als je dat al een decolleté kan noemen - door twee pukkels geplaagd die nog niet meteen van plan zijn op te rotten.

- het bollenkleedje bloest een beetje en verhult daardoor zeer subtiel mijn 'tonnetje' (zoals M. het altijd noemt), ter hoogte van de buikstreek.

- de grijze legging verstopt twee melkwitte benen die - eerlijk is eerlijk - momenteel niet op zijn gladst te noemen zijn.

- de botten verbergen dan weer een maatje 36, als in 'juist nog geen kindermaat', hoewel dat dikwijls en dan vooral tijdens de solden soms wel in mijn voordeel kan uitdraaien, kwestie van toch met een positieve noot te eindigen.

Kletsen op de poep

En nu verdien ik kletsen op mijn poep. En verdiend ook eigenlijk. Want ik beloof jullie 'morgen' een update en dat is ondertussen al meer dan een week geleden. Het ziet er dus naar uit dat ik nog niet direct mijn leven gebeterd heb, blogwijs dan.

De rest van mijn leven ziet er allesbehalve 'rustig' uit. Elke week opnieuw probeer ik de juiste balans te vinden tussen mijn deeltijdse job, mijn vertaalactiviteiten en mijn wens om leerkracht te worden. Want ik denk dat ik het nu eindelijk écht gevonden heb. Wat ik wil doen met mijn leven.

Hoe kon ik nu ook vergeten zijn dat ik vroeger als kleine Sylvie op het krijtbord in de garage van mijn grootouders al les aan het geven was aan mijn kleine zusje?

Mijn grote tip dus voor mensen die op zoek zijn naar hun 'doel' in het leven: kijk opnieuw naar het kleine kind in jezelf en probeer te achterhalen wat je toen als kind wou. Misschien zit die wens ergens diep opgeborgen, maar op een bepaald moment komt die wel weer naar boven. In mijn geval eerder laat dan vroeg, maar kom, uiteindelijk valt dat allemaal nog wel mee.

Nu terug over mijn poep - die ik overigens dringend weer richting zumbales moet sturen -: die was in de boter gevallen! Want na een lange reis via vreemde wegen en bestemmelingen - het postwezen is toch iets vreemd -, kreeg ik eindelijk mijn verrassing in handen (zie onder). En natuurlijk was ik daar zo blij mee als een klein kind! Bij deze een welgemeende DANKU aan Nina die dit alles mogelijk heeft gemaakt!

En vandaag viel ik nogmaals met mijnen derrière in de boter, doordat mijn alziend oog toevallig op bovenstaand servies in de kringloopwinkel viel. En dat alles voor een paar luttele euro's. Wat mensen toch allemaal niet wegdoen he?