Zotjes

Ik kwam nog eens kijken om te zien of mijn hersenspinsels toevallig niet vanzelf hun weg gevonden zouden hebben naar mijn blog en daar zwart op wit beschreven zouden staan, zodat ik die moeite niet meer zou moeten doen om ze op een interessante manier met de wijde wereld te delen, maar helaas. Unlike juni tweeduizend en twaalf, is het hier weer wreed windstil.

Maar weet u wat ik dan wel weer zotjes vind? Dat ik ineens al zes 'leden' - dat klinkt zo clubjesachtig - heb die deze windstille website volgen. Dat vraagt om een smiley op mijn gezicht (die ik niet in tekst ga verwerken, want dat staat zo onprofessioneel), als ik heel eerlijk moet zijn. Of is dat net omdat ik eindelijk eens zwijg dat de mensen van de stilte komen genieten? U zegt het maar. Ik kan daar wel mee leven.

In ieder geval: aan mijn (zes?) trouwe lezers die het nog altijd niet hebben opgegeven om hier nu en dan eens te komen piepen in de hoop een nieuwe post te vinden: BEDANKT!
Ik beloof u beterschap, zeer gauw, met de zomer in zicht en al.