zaterdag 17 september 2011

Bewijs nog even dat je een mens bent.

Ik heb twee accounts op Twitter: een persoonlijke en een zakelijke. Want naar het schijnt, kan je via Twitter en andere sociale netwerken klanten binnen halen. Niet dat dat al gebeurd is, maar ik wil natuurlijk voorbereid zijn en daarnaast ook meegaan met mijn tijd natuurlijk. Je kan natuurlijk niet op twee accounts tegelijk zitten, dus komt het al wel eens voor dat er tussen beide geswitcht moet worden. En dan moet ik telkens diep nadenken. Welk wachtwoord had ik ook al weer gekozen voor de ene en welk voor de andere?

Kleine zijnoot: tegenwoordig lijk ik aan vroeg-dementie te lijden, want telkens ik de code van mijn bankkaart aan eender welke kassa moet ingeven, is die ineens foetsie, weg uit mijn hoofd, en krijg ik medelijden van kassiersters die mij dan toemompelen dat ze mij dáár helaas niet mee kunnen helpen. En het frustrerende daarna is dan dat ik geen voet buiten de winkel gezet moet hebben of ze floept weer in mijn hoofd, waar ze altijd gezeten heeft. Laatst had ik zelfs een bankkaart geblokkeerd, per ongeluk, en het was dan nog niet eens die van mij, maar die van M.

Maar goed, het ging niet over bankkaarten, maar over Twitter. Gelukkig dat Twitter (en heel wat andere websites waar mensen een account kunnen hebben) nog over een hulppagina beschikt. Speciaal voor mensen zoals ik, die zo dom zijn geweest om verschillende wachtwoorden te kiezen en die die nergens hebben opgeschreven of die met momenten ook aan vroeg-dementie lijden. Dus in de hoop dat die pagina mij verder kan helpen, klik ik op 'wachtwoord vergeten' of zoiets. En dan gebeurt het, mensen!

Dan moet je op die pagina ineens bewijzen dat je een mens bent! Dat staat daar dus 'letterlijk', zwart op wit, alsof ze niet kunnen geloven dat een mens zijn wachtwoord vergeten zou kunnen zijn. Het is niet omdat ik zo dom als een ezel ben om mijn wachtwoord te vergeten, dat ik geen mens ben hé!
Maar goed, eerlijk gezegd moet ik toegeven dat ik eerder op de grond lag te rollen van het lachen dan dat ik mij beledigd voelde.



vrijdag 16 september 2011

Do what?

Tegenwoordig verdeel ik mijn tijd tussen 3/5 gaan werken, vertalen, lesvoorbereidingen maken, les volgen, les geven op maandagavond, bijlessen voorbereiden, bijles geven in het weekend en dat zal het op werkgebied zo wel zijn ongeveer.
Veel mensen vragen zich af of dat wel lukt zo, zoveel jobs tegelijkertijd, maar eerlijk gezegd bevalt het mij prima.
Donderdagavond zucht ik telkens weer opgelucht, omdat ik tot en met dinsdagmorgen weer mijn eigen ding kan doen.
  • Omdat ik kan zitten vertalen, met de fantastische sound van Adèle op de achtergrond.
  • Omdat ik kan lunchen, terwijl ik een opgenomen aflevering van Grey's Anatomy bekijk.
  • Omdat ik kan dollen met de kat, zonder dat iemand mij op de vingers tikt en zegt dat ik moet voortdoen.
  • Omdat ik ondertussen een paar wasjes op kan zetten en dit in het weekend dan niet meer hoef te doen.
  • Omdat ik gewoon ook kan spijbelen, als de zon schijnt én het werk het toelaat.

Er zijn ook wel nadelen aan thuis werken als zelfstandige in bijberoep en het is zeker niet omdat ik meer dan één job doe, dat ik veel verdien (was dat maar zo) - toch zeker niet evenveel als een gemiddelde fulltimer in de privésector -, maar op dit moment past dit het beste bij mij en later zien we weer wel.

Het leven is te kort om in een job te zitten, waar je elke morgen meters tegenaan kijkt, niet waar?