Madrid quema?

15 augustus vertrekken wij naar Madrid.

Feit is dat we als doorkookte kreeften zullen terugkomen?

De Madrileense Marta Botas waarschuwt ons al met bovenstaande tekening:

No entiendo

cómo podemos vivir aquí

en esta época del año.

Madrid quema.

vertaling:

Ik begrijp niet

hoe wij hier kunnen leven

in deze tijd van het jaar.

Madrid staat in brand.

Dat belooft dus!

Bij deze zijn jullie uitgenodigd, niet om mee in mijn bagage naar een plaats warmer dan de hel zoals blijkt te reizen, maar wel om eventuele tips en suggesties te geven wat betreft de hoofdstad van Spanje.

En dan bedoel ik niet de locaties die alle toeristen bezoeken natuurlijk!

Ik zal u zeer dankbaar zijn.

(FOTO: tekening: Marta Botas (www.martabotas.blogspot.com))

Vleugels

Ooh, wat beklaagde ik het mij toen ik mij deze middag aan mijn dagelijks wandelingetje waagde.
Op hakken. Wat verlangde ik naar mijn simpele, zwarte, doch elegante, sletskes. Die thuis vergeefs op mij lagen te wachten en het zonlicht niet zagen. Net als mijn naar lucht happende tenen die gekneld zaten in als door mij glamoureus bestempelde pumps.
Als een echte glamourlady beet ik door de pijn heen en sleepte ik mij verder naar de bewoonde wereld, met krantenwinkel én bakker én zelfs Spar en met in het achterhoofd dat ik dezelfde prestatie even later opnieuw op hakken zou moeten neerzetten.

Tot een blikje Redbull naar mij lonkte in de lokale Spar en de reclamespotjes met bijhorende vleugels al door mijn hoofd zweefden. 'Wat als ...', droomde ik. De vleugels in combinatie met de huidige vermoeidheid die zich al enkele dagen van mij meester maakt, deden me besluiten het erop te wagen.
Buiten de winkel nam ik een flinke slok Redbull en toen wachtte ik ... Ik wachtte ..., maar kon uiteindelijk blijven wachten:

• Uit mijn schouderbladen ontwikkelden zich tegen verwachting in geen vleugels.
• Fladderende vleugels van vlinders in de buik waren al aanwezig vóór de Redbull, dus die worden in dit onderzoek buiten beschouwing gelaten.
• In mijn hoofd was er ook geen sprake van eventuele vleugels.

Integendeel: ik bleef gedesillusioneerd met mijn pijnlijke voeten op de grond, dicht bij de realiteit, met enkel uitzicht op een banale en saaie werknamiddag en de vermoeidheid droeg ik nog altijd als last met mij mee.

Mijn persoonlijke wetenschappelijke conclusie: Redbull geeft je géén vleugels!

Muggenissen

1. Gentse Feesten by night
2. Gentse Feesten by day
3/4. Balkonbloemetjes
5. Marimekko-like beker

Yes, dacht ik één dezer dagen. We zijn al bijna half de zomer en ik heb nog altijd geen last van zoemende muggen en de daarbij horende beten, waar ik nog al eens allergisch op kan reageren. Lees: bulten quasi zo hoog als de Mont Blanc (ok, misschien lichtjes overdreven) omringd door een pijnlijke, jeukende rode plek, die met momenten zelfs stijf kan worden en dan dus ontstoken is. Dat weet ik nu. Vorig jaar kon ik een week antibiotica nemen en dan was ik nog op tijd langsgekomen zei de dokter toen, omdat zo'n ontstoken beet zelfs tot bloedvergiftiging kon leiden.
Maar dit jaar leek mijn bloed van mindere kwaliteit. Vrouwelijke mugwezens leken mij voorbij te vliegen, op zoek naar ander hapklaar lekkers. Tot ... de Gentse Feesten en de kamer waar wij ons 's morgensvroeg te slapen legden. De vensters hadden een ganse dag opengestaan, als invitatie op de opendeurnacht die later zou plaatsvinden (had ik dát geweten) en de mugopkomst was klaarblijkelijk groot. Ik gok dat de rest zo'n hoog alcoholpercentage in het bloed had, dat ze besloten enkele stalen van mijn bloed te nemen en mij dan toch wel wisten te smaken.
En dus werd ik de volgende voormiddag wakker met zeven muggenbeten op mijn rug en drie muggenbeten op de rechterarm. Waren het tien bitchen van muggen of één überbitch? Wie zal het zeggen?

Feit is dat mijn muggenstekker en bijhorende Vapona-tabletten voortaan steevast mee in de handbagage gaan. En dan maar hopen dat de zomerlocaties voor de andere helft van de zomer allemaal een stopcontact hebben ...

Addictions

Er zijn mensen die roken en hun longen naar de zwarte verdoemenis helpen. Er zijn mensen zoals ik, die daar onrechtstreeks aan moeten deelnemen en daardoor een heel klein beetje mee naar de verdoemenis geholpen worden. Als ik ooit longkanker krijg, ga ik er een paar eens heel goed door elkaar rammelen, maar voorlopig kan ik er nog wel mee leven. Alles voor het sociale leven, niet waar? Ik kan het er ook niet voor opbrengen een kluizenaarster te worden, omdat 3/4 van mijn vriendenkring rookt.

Daarnaast zijn er nog mensen die meer dan vaak alcohol drinken en daardoor misschien op lange of korte termijn matige tot enorme schade toebrengen aan hun lever. En dan heb ik het niet over een glaasje wijn bij het eten. Dat zijn dan mensen die meer dan de helft van hun weekend in beschonken toestand doorbrengen. Ik behoor niet tot die categorie, want ik ben van mening dat het leven zonder drank ook vrij amusant kan zijn. Moest u het niet met dat laatste eens zijn, veronderstel ik dat u wél van die categorie deel uitmaakt.

Tot welke categorie ik dan wel behoor? De nagelbijtende categorie. Ik hoor u al 'iewww' roepen, maar laat mij u dan toch even een halt toeroepen. Mijn verslaving, mijn tik of hoe u dat ook wil noemen, berokkent niemand lichamelijke schade. Nagelbijten is voor mij een reactie op stress en zenuwachtigheid, zoals roken dat is voor rokers en drinken dat is voor alcoholiekers. Het is een verslaving die mij bovendien geen euro kost en waarvoor ik geen 'attributen' nodig heb. Een nagelschaartje is immers niet nodig. Behalve dan voor teennagels. Dus laten we er maar meteen de 'vingernagelbijtende' categorie van maken, om allerhande verkeerde visualisaties te vermijden. Akkoord, vingernagelbijten is misschien niet de meeste hygiënische verslaving, maar heeft u al eens naar de vingernagels en de tanden van de meeste rokers gekeken? Om nog niet te spreken van de alcoholadem die alcoholiekers met zich meedragen?

Dus denk daar maar eens aan, voor u mij weer op de vingers petst.

Naïve

Bovenstaand boek besteld bij Standaard Boekhandel.
En nu is het wachten ...
En hopelijk wordt dat niet wachten op Godot.
Er zijn mij enkele weken beloofd, maar 'enkele' is een zeer vaag begrip natuurlijk.
'Enkele' kan 36 zijn als je over honderd jaar spreekt.
Maar 'enkele' is liefst nog drie, hoogstens vijf.
In mijn geval dan toch.
Want ik ben nieuwsgierig naar het boek. Ja.
Valt het op?

Zoek de paprika

Dour pour toujours

Sylvie is uitgedourd!
En plezant dat het weer was!

Hoe zit dat

Hoe zit dat met het zelfbesturingssysteem van rondvliegende insecten in onze atmosfeer? In mijn (momenteel vliegloze) ogen zijn er drie mogelijkheden:

Hebben zij er één, maar vertikken zij het om uit hun doppen te kijken?

Of hebben zij er één dat maar af en toe werkt en zijn ze zo stuurloos als een crashend vliegtuig dat zij telkens mijn geliefde oog moeten invliegen? Zoemen zij dan ‘Mayday’, terwijl zij in nauw contact staan met hun vliegbasis? En is het dan daarom dat zij ook nog eens in mijn oogholte moeten blijven zitten, alsof er daar een gezellig feestje aan de gang is? Omdat ze niet weg kunnen? Omdat ze ‘gecrasht’ zijn?

Of werkt hun zelfbesturingssysteem naar behoren, maar kunnen zij zich misschien niet verzoenen met het veranderende klimaat en vooral de mensheid die daarvan toch grotendeels de oorzaak is, dat zij hun frustratie willen botvieren op menig fietser die hun pad kruist? Komt mijn verschijning dan ineens in hun vizier, met daarop het rode, flikkerende woord ‘kill’ en vliegen zij dan op hun doelwit af, met de bedoeling mij in het oog te raken – wat meestal ook lukt -, waardoor ik mijn zicht verlies en in het ergste geval zou kunnen vallen? En wordt er dan op de vliegbasis gejuicht: ‘One down, 6 billion human beings to go’? Ook al is er dan ook een vliegend schepsel minder? En komt er dan in de wereld van vliegend ongedierte een nieuw nieuwsbericht binnen over een zelfmoordaanslag ten gunste van het hogere doel en wordt er dan feest gevierd?

In het laatste geval zijn er de laatste weken elke week al gemiddeld twee aanvallen op mij uitgevoerd en deze aanslagen zijn bovendien nog niet opgeëist. Maak dat weer maar eens mee.

(foto vlieg: Google)

Blue apples

Roses are red
Violets (and some apples) are blue
Sugar is sweet
And so are you

(Happy birthday, S.!)

Right back at ya

Na een lange uitslaapochtend en na ontdekt te hebben dat er werkelijk niets meer in huis was, besloten M. en ik onze favoriete zaterdaguitstap te maken: boodschappen doen.

En zo strandden wij alweer in de plaatselijke Carrefour. (ja, daarnaast hebben wij ook nog wel een leven hoor, zie onder) Omdat M. op zoek ging naar een goedkope party-tent voor op Dourfestival, liep ik eens even langs de cd's, iets wat ik anders nooit doe in de Carrefour. Zo gezellig is het daar nu ook weer niet. Mijn oog viel op de nieuwe van Lily Allen aan 16,90 € en omdat ik de cd toch eigenlijk écht nu al wel tot mijn cd-collectie wou rekenen - ja, ik behoor nog tot de groep die cd's koopt, eerlijk waar, alleen wacht ik dan meestal tot ze niet meer 'in' zijn en aan 7,90 € in de Free Record Shop of zo liggen -, gritste ik hem mee en gaf hem een ereplaatsje in de boodschappenkar. De buit van M. was wel graatmager, namelijk niets, gezien de party-tenten ook in soldentijd nog redelijk prijzig waren.
Tandpasta stond ook op het lijstje (in mijn hoofd), dus wij naar de tandpasta-afdeling, alwaar wij prijsbewust als wij zijn - het is crisis niet waar -, voor de dubbele Signal in promo kozen in plaats van voor de Colgate met 0,50 € korting, want dat zou goedkoper uitkomen, zo hadden wij gerekend. Of ook niet.
Na afrekening aan de kassa, keek ik nog snel de kassabon na, want thuis kan je wel al eens voor verrassingen te staan komen, als je dat niet goed nakijkt. Ik heb daar al eens farsen mee voorgehad, dus dat probeer ik tegenwoordig te vermijden. Ah ja, zo slim ben ik wel, soms. Mijn oog viel op de dubbele Signal aan een prijs die niet met de promoprijs overeenkwam. Ik had al bijna twee passen richting het onthaal gezet om mijn euro en klets weer op te eisen, tot ik de cd van Lily Allen aan 8,90 € op de kassabon zag staan, waardoor die euro en een klets meteen al uit mijn gedachten was.

U zet ons af, lieftallige Carrefour?
Awel, u had het misschien niet verwacht, maar wij kunnen dat blijkbaar ook. U onbewust afzetten en dat levert ons een winst van bijna 7 € op!

Als dat geen vruchtbare boodschappentocht was ...

PS: voor een glimp uit ons 'interessantere' leven: gisteren heerste Arsenal op onze nederige Grote Markt. En wij zagen dat het góed was!

Suus

Help, ik kan maar niet immuun worden voor schattigheid in al zijn vormen! Het moet een vrouwelijke eigenschap zijn, want ook mijn nichten die in Duitsland woonden, moesten er aan geloven als ze iets schattig zagen en dan automatisch 'ooooh, hoe suus' uitriepen. 'Suus' moest dan wel het Duitse woord voor 'schattig', dacht ik als kleine meisje vroeger. En natuurlijk wou ik dat woordje dan ook leren gebruiken, net als toen ik als kleine meid met mam, pap en zus door Keulen liep - met voorgenoemde nichten en bijhorende nonkel en tante - en tot duizendmaal toe het nieuw geleerde Duitse woord 'Pupe' herhaalde. Jaja, die voorliefde voor taal was er al vroeg, ook al vond ik het woord Pupe gewoon hilarisch, omdat ik het niet kon linken met een 'pop'. Met de jaren is de liefde voor het Duits dan toch stilletjes weggeëbt, omdat ik later over Hitler leerde en ik Duitsland en zijn taal dan ook automatisch aan hem linkte waarschijnlijk.
In ieder geval, die schattigheid dus. Sinds we met zijn drietjes in ons appartement wonen en er dus telkens een kattebeest op mij staat of meestal ligt (ja, hij is meestal lui) te wachten, ook als M. niet thuis is, ben ik helemaal snel verkocht, als ik een schattig beestje of diertje zie. Het liefst zou ik alle katten van de wereld in huis nemen, maar dat is nu eenmaal niet mogelijk en M. zou eerlijk gezegd ook andere oorden gaan opzoeken waarschijnlijk, wat nu ook niet de bedoeling is.
En nu zit er hier vlak aan het venster op het werk een tam hangoorkonijntje, dat ocharm ochère waarschijnlijk gedumpt is door dieronvriendelijke mensen die op vakantie zijn en hun konijntje dan liever de 'wildernis' insturen dan voor een goede opvang te zorgen.
En dat dóet mij iets, mensen. En ik word daar door afgeleid, want ik zou het beestje liefst van al in mijn armen nemen en het alle aandacht geven dat het verdient.

Zullen we het Suus noemen en vooral hopen dat het morgen en overmorgen en ... nog altijd vrolijk zit te knabbelen in het overgroene gras aan onze bedrijfsparking? Ooooh.

Holiday, celebrate

Een weekje vakantie vliegt voorbij, zeker als je weet wat doen (en dat weet ik nu eens altijd) en zeker als je er zomaar gratis een zomers weertje bij krijgt.
Dat verklaart dan ook meteen waarom ik blogsgewijs vrij afwezig was.

Tijdens die week vrolijkte ik buiten in het zonnetje op ons zeer smal terras een oud bureautje op met een azuurblauw kleurtje, gaf ik Frigo geweldig veel aandacht (en M. ook trouwens) en probeerde hem te behoeden voor de bijtjes bij de bloemen, barbecueden we met vrienden en bleven we tot laat buiten zitten. Cameleonfestival stond zoals elk jaar ook weer op het programma. (Noot voor volgend jaar: het is géén goed idee om sletse aan te doen, als je telkens een heel zanderige weg moet trotseren) Ook gingen we op de koop toe een huisje bekijken; een huisje waar we veel van verwachten hadden, maar waar de muren toch spreekwoordelijk op ons afkwamen, ook al was de tuin geweldig. Om dan weer verder te blijven dromen van herenhuizen en hoge plafonds en de supergeweldige lamp van Ikea (zie foto en let op de prachtige schaduwen op de muur). In Ikea liet ik mij zoals altijd weer gaan als een kind in Bart Smit, wat thuis toch een positief resultaat opleverde, omdat ik eindelijk de rommelkamer opruimde, die bijgevolg die naam niet langer waardig is. Vind ik althans.

PS: De strijk en de afwas lieten we heel de week staan, waardoor er in het weekend een berg afwas naar ons stond te lonken en ik op zondagavond vlijtig de strijk probeerde weg te werken, wat mij niet geheel lukte. Maar ach, het was vakantie voor iets hè.

En nu kijken we uit naar ... de volgende vakantie natuurlijk!