Vleugels

Ooh, wat beklaagde ik het mij toen ik mij deze middag aan mijn dagelijks wandelingetje waagde.
Op hakken. Wat verlangde ik naar mijn simpele, zwarte, doch elegante, sletskes. Die thuis vergeefs op mij lagen te wachten en het zonlicht niet zagen. Net als mijn naar lucht happende tenen die gekneld zaten in als door mij glamoureus bestempelde pumps.
Als een echte glamourlady beet ik door de pijn heen en sleepte ik mij verder naar de bewoonde wereld, met krantenwinkel én bakker én zelfs Spar en met in het achterhoofd dat ik dezelfde prestatie even later opnieuw op hakken zou moeten neerzetten.

Tot een blikje Redbull naar mij lonkte in de lokale Spar en de reclamespotjes met bijhorende vleugels al door mijn hoofd zweefden. 'Wat als ...', droomde ik. De vleugels in combinatie met de huidige vermoeidheid die zich al enkele dagen van mij meester maakt, deden me besluiten het erop te wagen.
Buiten de winkel nam ik een flinke slok Redbull en toen wachtte ik ... Ik wachtte ..., maar kon uiteindelijk blijven wachten:

• Uit mijn schouderbladen ontwikkelden zich tegen verwachting in geen vleugels.
• Fladderende vleugels van vlinders in de buik waren al aanwezig vóór de Redbull, dus die worden in dit onderzoek buiten beschouwing gelaten.
• In mijn hoofd was er ook geen sprake van eventuele vleugels.

Integendeel: ik bleef gedesillusioneerd met mijn pijnlijke voeten op de grond, dicht bij de realiteit, met enkel uitzicht op een banale en saaie werknamiddag en de vermoeidheid droeg ik nog altijd als last met mij mee.

Mijn persoonlijke wetenschappelijke conclusie: Redbull geeft je géén vleugels!