Wat te doen als je kind een monster is

Voor u van uw zelve ligt, bij het lezen van de titel:
Nee, ten huize M. en S. is er nog geen gezinsuitbreiding geweest. Nee, we worden 's nachts nog niet uit onze slaap gehouden door een kersverse baby, al lijkt het soms hetzelfde, als Frigo vanaf 5u. aan mijn kant van het bed staat te miauwen, omdat hij buiten wil.
En mensen die geen huisdieren hebben, zullen dit waarschijnlijk nooit of nooit begrijpen, maar F. wordt hier door mij wel een beetje als boeleke beschouwd. U kunt dat gek vinden of belachelijk, maar nogmaals, als u geen huisdier heeft, zult u het niet begrijpen.

Maar goed, we wijken af. Ten eerste moet u weten dat F. de kater sinds kort van vogeltjes naar muisjes is overgeschakeld. En dat hij zijn eerste exemplaar - in mijn bijzijn! - zo goed als volledig naar binnen heeft geschrokt, na het arme beest eerst alle hoeken van de kamers te hebben laten zien. Ik moet eerlijk zijn en toegeven dat ik dat trauma ondertussen nog niet verwerkt heb.

Vandaag was het mooi herfstweer en een kat is een buitenbeest, dus ging F. in het zonnetje de vrije natuur van onze tuin verkennen, tot ... ik mij daar een piepkleine muis (met staart - gelukkig had het een staart, anders had ik het niet gezien) door de lucht zag vliegen, om daarna met een smak op het gras terecht te komen en als een bange muis weg te vluchten voor de vlijmscherpe kattentanden (gek woord!). Ik rende naar buiten, in de hoop F. te doen schrikken en zijn prooi de kans te geven ervan onderuit te 'muizen', maar F. was niet van plan zijn buit zomaar af te geven en hield het beestje geklemd. Ondertussen begon ik me al af te vragen of het muisje nog wel leefde en of heel mijn reddingsactie niet vergeefs was, maar ik hield vol. Ik pakte F. bij zijn nekvel en dwong hem het muisje los te laten, wat hij na een veel te lange minuut ook effectief deed.
Nadat ik F. in allerijl binnen had gebracht, ging ik terug naar buiten om te kijken of alles ok was met de muis (voor zover alles ok kan zijn, als je net door de lucht geslingerd werd en de binnenkant van een kattenbek hebt gezien). In shock, in shock dat dat beestje was! Ik heb nog eventjes gewacht en gekeken tot het muisje volledig bekomen was en moeite deed om weg te komen en ben dan terug naar binnen gegaan om op F. te kijven.

Maar wat doe je eraan, als je kat een 'monster' is? Ligt dat aan ons? Aan de opvoeding? Zijn er van die kattenfluisteraars die dit soort kattenkuren kunnen recht trekken? Of is dat allemaal vergeefse moeite en zit dat gewoon in de katergenen ingebakken?

Besparingen

Wel ja, zullen we dan ineens maar meedoen met de energiebesparingsgekte en ons een nieuwe verwarmingsketel aanschaffen? Dat zeiden wij zo onder elkaar, M. en ik. En natuurlijk zagen we ook al stilaan in de verte het einde van 2011, dus moest er snel gehandeld worden.

En zo geschiedde: vorige vrijdag werd er bij ons een nieuwe ketel geplaatst en kunnen we sindsdien van een lekker warm huisje genieten. Wij zijn er klaar voor, voor die winter, zeg ik u! Via via heb ik gehoord dat bepaalde Duitse wetenschappers een horror-winter voorspellen (als in -23°C enzo en héél veel sneeuw), maar laat u daar vooral niet door afschrikken. Voor hetzelfde geld hadden die wetenschappers last van de Halloween-sfeer die er de laatste dagen overal wel een beetje hing.

En ok ja, zo'n ketel, daar krijg je dan geld van terug. Het probleem is alleen dat je op dat geld wel eventjes mag wachten natuurlijk, want je denkt toch niet dat België wakker ligt van jouw zuurverdiende centjes, als het met een huge gat in de begroting te kampen heeft.
U mag er dus wel zeker van zijn: die besparing voel ik op dit moment nog niet in mijn portemonnee. En ook op de spaarrekening wordt er momenteel niet echt ge- of bespaard.

Maar ach, ooit zullen we daar nog wel eens centen van terugzien zeker? Als België in tussentijd tenminste niet failliet verklaard wordt, want tegenwoordig weet je dat zo zeker allemaal niet meer hè?

Kwartet

Eigenlijk verdien ik soms kletsen op mijn blote poep, want wij wonen nu toch al 1,5 jaar in ons huisje en de goede intenties zijn er altijd wel om ons nestje 'aan te kleden', maar van afstel komt meestal toch uitstel.
Lees: boven hangen er nog geen fatsoenlijke gordijnen - voor u nu gaat denken dat jan en alleman in onze slaapkamer kan binnen gluren: daar hangen gordijnen van ons mams die er wel ooit al beter hebben uit gezien, maar kom, een gekregen paard kijk je niet in de bek he (of is het nu mond, want ik meen mij te herinneren dat een paard ook benen had). Lees ook: het merendeel van de muren is nog lichtelijk 'kaal'. En M. wil daar verandering in.
Maar weet u: ik ben nogal perfectionistisch én ik wil dan ook alleen het beste aan mijn muur. Lees: zoals in de woonboekskes (oh wat word ik daar toch vrolijk van, van boekjes als VT wonen, 101 Woonideeën, ...) en niet zoals er in de Ikea voorgedrukt staat (pas op: absoluut niks tegen Ikea, maar geef toe, 3/4 van de Belgen gaat daar winkelen, wat de originaliteit absoluut niet ten goede komt). Dus het kan nogal eens wat tijd in beslag nemen, voor ik 1) creatieve kriebels voel (als mijn hoofd eventjes leeg is en dus alles qua huishouden, werk, enz. zo goed als gedaan is) en dan 2) nog eens de energie heb om mijn creatieve idee ook effectief uit te voeren.
Maar gisterenavond was dus een mijlpaal in mijn anders zo drukke leventje, wánt ik heb, als leerkracht in spe (van optimisme gesproken), samen met M. (die al leerkracht is) HERFSTVAKANTIE!
En bovenstaande foto is dus het resultaat van mijn 'creatieve' avond: 4 bijpassende (let op het kleurgebruik) kadertjes voor in de gang (weliswaar dan tegen een soort bruingrijze achtergrond en in opgehangen staat).
Een ferme stap voorwaarts vind ik van mezelf. En u? Wat vindt u er eigenlijk van?