Op een dag vind je ... de job van je leven

En dan zit je op een avond bij je 'to be'-boekhouder voor inschrijving in de KBO en aanvraag van je ondernemingsnummer, zoals dat heet, ben je immens blij dat je qua boekhouding enkel facturen hoeft bij te houden - 'de rest daar hoef je je geen zorgen over te maken (oef)' -, en heb je zelfs al twee klanten die staan te popelen om werk te geven, net zoals ik stiekem zit/sta/loop te popelen om werkelijk helemaal van start te gaan.
De plannen zijn eindelijk concreet: Sylvie gaat vertalen in bijberoep in combinatie met een deeltijdse job (heel) dicht bij huis.
Nog twee weken naar het 'oude' werk pendelen, nog twee weken hartelijk lachen met de collega's die ik natuurlijk wel ga missen, nog een bedrijfsuitstapje tussendoor, ... en dan begint het nieuwe avontuur.

Sylvie wordt groot. Figuurlijk dan.

De ironie van technologie

Avondschool.
Dorst.
Pauze.

Met een 2 euro-muntstuk in de hand wandel ik richting warme choco-automaat - het begint nu eenmaal rond deze tijd van het jaar al wat frisser te worden - en krijg dan van de rij wachtenden achter mij te horen dat die automaat geen 2 euro-muntstukken aanvaardt.

Ik besef dat ik wel erg veel dorst heb en daardoor vooral niet veeleisend ben. Een frisdrank kan mij dus ook wel bekoren. Nietsvermoedend wend ik mij tot de naburige frisdrankautomaat en werp er vol vertrouwen mijn dierbare 2 euro-muntstuk in, in de hoop dat mijn dorst nu eindelijk gelest zal worden. Geen frisdranken meer beschikbaar. En wat nog erger is, mijn 2 euro-muntstuk - en laat dat net nu het enige muntstuk zijn dat ik op zak heb -, is volledig verschwunden, ingeslikt door het 'hoog'technologische beest dat de automaat wordt genoemd.

Gelukkig zijn er nog ouderwetse kraantjes met drinkbaar water om onder te gaan hangen.
Who needs technology?

Steun

Jeugdtrauma's heeft iedereen. Zo had ik vroeger immens veel schrik van de Hulk en van apen, vliegende apen meer bepaald. Die eerste is redelijk normaal, want het is nu eenmaal een groene schreeuwlelijk, eens je hem hebt kwaad gekregen, maar die apen, dat is misschien niet zo voor de hand liggend. Toen ik klein was, werd ik - en samen met mij, mijn wanhopige moeder - maandenlang geteisterd door dezelfde nachtmerrie: vliegende apen die 's nachts uit het behang kwamen gevlogen en mij kwamen 'halen'. U moet weten dat ik een allerschattigst behang van Sneeuwwitje had, maar dat de muren niet overal even egaal waren. En in het donker werden dat dan gaten waardoor de apen kwamen gevlogen. Raar maar waar, herinner ik mij nog altijd die droom.
Een ander jeugdtrauma was het zien op tv van weerloze schattige, witte zeehondjes die meedogenloos neergeknuppeld werden om één of andere barbie met botoxlippen van een bontjas te voorzien. Wenen dat ik gedaan heb, mensen, wenen! U kan dan ook begrijpen dat de zeehond op slag mijn lievelingsdier werd, omdat ik als kind vond dat ik het dier op die manier steunde. Naïviteit alom natuurlijk. Maar hoe was u zelf?

Vandaag de dag is mijn liefde voor de zeehond niet meer alom vertegenwoordigd, maar er gaat nog wel een zeer grote sympathie uit naar dit ondergewaardeerde zeedier. Vandaar dat ik als jonge volwassene besloten heb om het dier nu maar eens voor goed 'echt' te steunen en een zeehond te adopteren. Maar how seg! Mijn adoptiebeestje heet Karien en ik moet eerlijk zeggen: ik ben zo blij als het kleine kind dat ik toen was. Of hoe een mens ook eens blij kan zijn met de kleine dingen in het leven.

Carrièreswitch

Een mens moet doorgaans heel lang werken in zijn leven - te lang - en mijn god, het zal er alleen maar erger op worden als de vergrijzing zo blijft doorgaan met vergrijzen. Conclusie: als we dan toch zo lang moeten werken, kunnen we maar beter iets doen dat we graag doen, niet waar? En het is al bekend dat dit jaar niet het jaar is van het standvastige vaste werk, vandaar dat ik nog eventjes tijd heb om weer een ander professioneel pad te bewandelen.

Wat ik momenteel niet graag doe:

• 60 km per dag afleggen in de auto, temidden van het drukke verkeer, plots voor je auto overstekende schoolgaande fietsers & onvermijdelijke files
• naar een baas luisteren (want ik weet het altijd beter en sóms, ik zweer het u, is dat ook echt zo)
• veel te vroeg opstaan, omwille van puntje 1

Wat ik daaraan zoek te veranderen:

• deeltijds werk zoeken én dan nog in mijn regio natuurlijk in plaats van 30 km verder gecombineerd met een slechte verbinding en daarnaast thuis werken als zelfstandig vertaalster, waardoor ik dus enkel nog maar deeltijds naar een baas hoef te luisteren en waardoor ik bijgevolg tijd win door iets minder vroeg op te moeten staan.

Voilà, dat is het plan in mijn hoofd. Nu enkel nog de uitwerking daarvan uitpuzzelen ...