Steun

Jeugdtrauma's heeft iedereen. Zo had ik vroeger immens veel schrik van de Hulk en van apen, vliegende apen meer bepaald. Die eerste is redelijk normaal, want het is nu eenmaal een groene schreeuwlelijk, eens je hem hebt kwaad gekregen, maar die apen, dat is misschien niet zo voor de hand liggend. Toen ik klein was, werd ik - en samen met mij, mijn wanhopige moeder - maandenlang geteisterd door dezelfde nachtmerrie: vliegende apen die 's nachts uit het behang kwamen gevlogen en mij kwamen 'halen'. U moet weten dat ik een allerschattigst behang van Sneeuwwitje had, maar dat de muren niet overal even egaal waren. En in het donker werden dat dan gaten waardoor de apen kwamen gevlogen. Raar maar waar, herinner ik mij nog altijd die droom.
Een ander jeugdtrauma was het zien op tv van weerloze schattige, witte zeehondjes die meedogenloos neergeknuppeld werden om één of andere barbie met botoxlippen van een bontjas te voorzien. Wenen dat ik gedaan heb, mensen, wenen! U kan dan ook begrijpen dat de zeehond op slag mijn lievelingsdier werd, omdat ik als kind vond dat ik het dier op die manier steunde. Naïviteit alom natuurlijk. Maar hoe was u zelf?

Vandaag de dag is mijn liefde voor de zeehond niet meer alom vertegenwoordigd, maar er gaat nog wel een zeer grote sympathie uit naar dit ondergewaardeerde zeedier. Vandaar dat ik als jonge volwassene besloten heb om het dier nu maar eens voor goed 'echt' te steunen en een zeehond te adopteren. Maar how seg! Mijn adoptiebeestje heet Karien en ik moet eerlijk zeggen: ik ben zo blij als het kleine kind dat ik toen was. Of hoe een mens ook eens blij kan zijn met de kleine dingen in het leven.