maandag 30 maart 2009

It takes two to Bongo

Mijn werkdag vandaag was geweldig zonnig en geweldig druk, maar ook héél erg verrassend!
Niet iets wat je op een werkdag - en zeker geen maandag - zou verwachten.
En zeker niet omdat Waalse collega M., waar ik voor werk (één van de), voor die verrassing zorgde en normaal gezien zelden op ons bedrijf aanwezig is, omdat hij zijn thuishaven Charleroi verkiest als uitvalsbasis voor mogelijke afspraken en administratie.

Vandaag was hij dus niet in Charleroi. En daar was ik blij om. Kreeg ik mij daar ineens een Free Record-pakketje in de handen gestopt. Ik viel spreekwoordelijk uit de hemel natuurlijk en vroeg wat het was. 'C'est pour toi, parce que tu mérites ça et parce que je suis très content de ton travail*', fluisterde collega M. Waaaw, een cadeautje! Een minuutje en vele papierscheuren later had ik een 'Dîner Tendance' cadeaubon in mijn handen. Om met twee een driegangenmenu in een chic restaurant te gaan eten. En fier dat ik was, als een gieter. Blijken van waardering zijn op ons bedrijf sowieso vrij uit den boze, maar zo'n verrassing, compleet uit eigen zak betaald, vond ik toch wel geweldig.

En ok, hij had net toevallig een groot contract binnengehaald, maar 'il mérite ça aussi' & er zijn niet veel verkopers die hun bonus met hun assistente delen. Vandaag was het dus fijn om assistente te zijn!

*voor de niet-francofonen onder ons: 'Het is voor jou, omdat je dat verdient en omdat ik heel tevreden ben over je werk'

zaterdag 28 maart 2009

Cakejes


Wat doe je op een zaterdag als het buiten regent en hagelt?

Cakejes bakken!

En Sylvie heeft daar een zeer gemakkelijk receptje voor, aangezien zij wel graag kookt en bakt, maar niet altijd een keukenprinses is. Zelfkennis is het begin van alle wijsheid!

voor 12 cakejes:

Ingrediënten
:

- 125 g zelfrijzende bloem
- 125 g suiker
- 125 g boter (Solo, moet zacht zijn, dus eventjes op voorhand uit de koelkast halen, niet in de microgolf laten zacht worden)
- 2 eieren
- 2 eetlepels melk
- halve theelepel vanille-extract

Recept:

De oven voorverwarmen op 180° C.
Alles, behalve de melk, bij elkaar in een mengkom doen. Goed mixen, daarna de melk erbij voegen. Nog eventjes mixen en het beslag is klaar!

En nu het beslag door middel van een spuitzak - anders wordt het een smosboel - in de cakepapiertjes doen en hup in de oven! (een kwartier à 20 minuten).
Met een tandenstoker in de cakejes prikken. Hangt er nog nat beslag aan, dan moeten ze nog even in de oven.

Smakelijk!

donderdag 26 maart 2009

Een kat in huis

Wat niet langer mogelijk is met een kat(er) in huis:

- Je tenen van onder het dekbed laten komen. Voor je het weet, veranderen ze in speelgoed voor de kater. Géén aanrader.

- Lang uitslapen. Frigo is mijn derde wekker, als gsm en wekkerradio het laten afweten. Goed dat je een huisdier niet moet opladen of in het stopcontact steken.

- Verse bloemen en planten in huis, heel mooi, maar dat blijven ze enkel als je ze buiten bereik van Frigo zet. En die plaatsen zijn vrij zeldzaam in ons appartement

- De terrasdeur open laten staan. Voor je het weet, zit hij bij de buren. Alsof het daar beter is dan bij ons!

- In de douche stappen, zonder een kat aan je been.

- Het appartement een week ongepoetst laten. Een tapijt van kattenhaar willen we nog altijd vermijden.

- De wasmachine laten openstaan bij het inladen van de was. Voor je het weet, komt hij op tragische wijze aan zijn eind, als je weet wat ik bedoel.
- ...

Wat wel mogelijk is met een kat(er) in huis:

- Een spinnende kater op je buik en dat is een luxe tijdens de tijd van de maand. Het is alsof hij het weet, verdorie!

- Begroet worden, ook al is er geen 'kat' in huis.

- Een natuurlijke derde wekker hebben, als de technologie weer eens faalt.

- ...

En omwille van wat mogelijk is, verdwijnt alles wat niet meer mogelijk is, in het niets en bij deze ben ik dan ook blij dat Frigo onze kater is!

woensdag 25 maart 2009

Twijfel

Vandaag ben ik met de auto komen werken. Niet omdat ik lui ben en ook niet omdat het zo'n verschrikkelijk regenweer was en is - ook al kwam dat vandaag dan eigenlijk toch wel goed uit. Nee, ik ben met de auto, omdat ik straks met Spek ga eten. In De Post in Geel. Om eens te zien of de goede commentaren die ik daar al over gehoord heb, wel echt kloppen en om natuurlijk nog eens goed bij te babbelen.

Goed, ik was dus met de auto deze morgen. En half het bedrijf moet dat waarschijnlijk wel gezien hebben, zo ook Sid Frisjes . Die lachte wel eens ferm in zijn vuistje, toen ik ten eerste ver weg op de parking, waar nog veel plaats was, - waarom moeilijk, als het makkelijk ook kan - ging staan en dan volgens een andere collega moeilijk uit de auto geraakte. (het was stormweer én ik moest mijn sjakos én paraplu meenemen uit die auto) Nadat de paraplu geen vrijwillige medewerking bood en perse paraplu moest gaan staan, vroeg ik mij al halverwege af of ik de auto nu wel op slot had gedaan. Dat komt wel eens meer voor dat ik twijfel of ik deuren op slot heb gedaan. Geërfd van de mama of toch alleszins een overblijfsel van het thuiswonen. Dus weer terug naar de auto. Auto op slot - check. Ik kon gerust mijn weg door het regenweer vervolgen. Op mijn bureau aangekomen, werd ik verwelkomd door een mail van Sid Frisjes, 'of de auto toch wel écht op slot was?' Ik lachte eens met mezelf - dat moet soms eens kunnen - en met de mail. Tot Sid Frisjes vertelde dat zijn vriendin dikwijls hetzelfde voorheeft met de handrem. 'Sh*t, de handrem', vloekte ik, 'heb ik die wel opgetrokken?'. Na een kwartier gepieker, gepanikeer, gezaag & omwille van dat laatste lichtjes aangespoord door de collega's, ging ik weer richting auto. En daar aangekomen, was er dus niets aan de handrem. Ik heb dus voor de nodige hilariteit gezorgd vandaag en nu zouden er nog twee konijntjes mijn auto aan het verplaatsen zijn zeker!

Morgen kom ik gewoon weer met de fiets, weer of geen weer!

maandag 23 maart 2009

Here comes the rain again


België zou België niet zijn als het zonnetje zou blijven schijnen.
In ons kikkerlandje moet de regen natuurlijk ook van tijd van de partij zijn, ook al zijn wij daar dan minder blij mee. De weergoden hebben daar lak aan en Frank Deboosere kan daar ook geen stokje voor steken. (Don't blame the messenger)

Toen iemand op de Spaanse avondschool zei dat ze de voorbije lenteweek hard in haar huis gewerkt had en al de ramen had gewassen, riep Rocío: 'Estáis locas! Waarom willen Belgen altijd persé de ramen lappen, als de zon schijnt? Of aan de schoonmaak beginnen, in plaats van van de zon te genieten?'

En als trotse Belg moet ik toegeven dat ik zaterdag ook eventjes een schuldgevoel had van 'eigenlijk zou ik moeten strijken en wassen en stofzuigen en stof afdoen en ...'. Maar ik heb dat gevoel lekker genegeerd. Ik heb de zon een volle 'JA' als antwoord gegeven en ben in de warme zonnestralen gaan zitten.
En weet je, als ik nu naar buiten kijk, ben ik daar enorm blij om!


vrijdag 20 maart 2009

Rupsje Nooitvangehoord


Vandaag hebben wij ontdekt .... Tromgeroffel ....
Een gat in mijn cultuur. Nogmaals.
Ik maak dat nog wel eens mee. Soms lijk ik niet op deze aardbol te wonen. Zo sprak ik ooit eens sierlijk Béjart op zijn Nederlands uit: 'ja, en overal hangt reclame van Béjart'. Wist ik veel dat die bekend was en op zijn Frans door het leven danste. (schaam op mij, ik weet het)
Deze morgen was mijn vreugde groot toen ik Google opende en het Google-woord in vrolijke kleurtjes vond, met wat fruitjes en een rupsje. 'Oh', zei ik, 'hoe schattig', terwijl ik de mensen van Google prees om hun geweldige creativiteit.
Blijkt dat rupsje toch wel géén superberoemd rupsje te zijn zeker? Rupsje Nooitgenoeg? Een klassieker van een kinderverhaal! En Sylvie hoorde het weer in Keulen donderen. Rupsje Nooitgenoeg was voor mij Rupsje Nooitvangehoord. Tot deze morgen dan. Al maar goed dat er mensen rondom mij zijn om mij op culturele gaten te wijzen en deze bijgevolg ook te dichten. Voor mensen die ook aan deze acute gaten-ziekte lijden, hieronder een korte samenvatting:
Rupsje Nooitgenoeg heeft aldoor honger. Elke dag van de week eet hij zich een beetje ronder met blaadjes, met zoets en gezonds tot hij barst van de buikpijn. Rupsje Nooitgenoeg spint een cocon om zich heen en ontpopt zich als een prachtige vlinder. Het rupsje werd wereldberoemd door de kleurrijke collagetechniek van zijn schepper, Eric Carle.
Wereldberoemd dus, uitgezonderd in La Vie de Sylvie. Heb dat weer maar eens voor.

donderdag 19 maart 2009

Gefluister

Wat maakt je dag van in het begin al goed?

Welgemeend ik zie u graag-gefluister in de oren ...

woensdag 18 maart 2009

Jaloezie in zijn rare vormen

En wat doe je als je jaloers bent?
Als je spreekwoordelijk iedereen die in de buurt van het begeerlijk manwezen vertoeft, met je ogen neergemaaid hebt? En dit nóg geen resultaat heeft?

Dan breek je toch gewoon een spiegel zeker?
Of dit indruk heeft gemaakt op het manwezen Chris is nog de vraag. (i guess not)

Volgende week in Temptation Island: Guerrillastrijdster Donia werpt alles in de strijd om Chris terug te winnen. Brengen scherven werkelijk geluk?

dinsdag 17 maart 2009

Wij zijn bij de brandweer

Voor u mij in gedachten al bovenop een brandweerauto ziet staan met op de achtergrond de melodie van Samson en co: M. is bij de brandweer - als vrijwilliger dan weliswaar - ik niet natuurlijk.
En bij zo'n vrijwilligersfunctie bij de brandweer, hoort een uniform of course, waar wij absoluut niets op tegen hebben, want mannen in uniform zijn sexy, niet waar?

En uniformen moeten ook gewassen worden, en sommige onderdelen dan nog op wolwasprogramma, dat tot daar aan toe, maar ik blijf toch met een vraagteken zitten als ik op het waslabeltje (geen idee of dit een écht woord is) van de brandweerbroek lees:

max. 50 keer wassen

En wat als die broek 51 keer gewassen wordt? Wat gebeurt er dan? Enige vrouwen van brandweermannen die mij hier van antwoord kunnen dienen? Bij voorbaat dank.

maandag 16 maart 2009

Platonische pumps

Heb ik jullie al verteld over mijn onverklaarbare liefde? Mijn platonische liefde?
We zagen elkaar voor het eerst in het schoenenparadijs, zoals Spek en ik het noemen, op de Meir in Antwerpen. Het was liefde op het groene gezicht. Onvoorwaardelijk. Eender welke prijs had ik voor deze pareltjes betaald. En zelfs het prijskaartje viel fantastisch mee. Een échte match, wij drieën.

Mijn ogen moeten voor mij gesproken hebben, toen ik verliefd mijn nieuwe aanwinst aan mamlief liet zien. Groot was haar verbazing toen ze de hoogte van de hakken zag. 'Kan jij daarop lópen?' 'Ja hoor', knikte ik bevestigend, ook al was ik daar niet zeker van. Liefde is blind, weet u wel. Die hoge hakken neem je erbij, ook al zijn ze moordend voor de voeten.

De gemiddelde looptijd op deze schatten blijkt hooguit een kwartier. Ik probeer telkens de recordtijd met mijn grote liefde te verbreken, maar mijn voetpijngrens is nu eenmaal zeer laag. Daardoor blijft het bij korte wandelingetjes binnenshuis en een lach en soms een aai, als ik de kleerkast open en dé allermooiste pumps zie staan.

Ooit, in een pijnloze wereld, zal ik met mijn groene pumps pronken op een geweldig feest, een hele avond lang. Tot dan zal onze liefde noodgedwongen platonisch blijven ...

zondag 15 maart 2009

Zon

Het zonnetje schijnt, het zonnetje schijnt niet.
Het zonnetje schijnt, het zonnetje schijnt niet.
Zon, geen zon, zon, geen zon.
Zon, geen zon, zon, geen zon.

Wanneer gaat het zonnetje nu eindelijk eens beslissen wat het wil?

zaterdag 14 maart 2009

Geef de kleintjes


Deze week was blijkbaar zakdoekenweek: eucalyptuszakdoekjes (zie eerder), maar ook gewone zakdoekjes zijn er massaal doorgevlogen gok ik, terwijl mensen naar de show van Kom op tegen Kanker op Eén keken.
Een emotioneel geval als ik kan het op zo'n momenten ook nog al eens moeilijk hebben. Ik blijt al bij een overromantische film, dus je kan je al voorstellen wat voor een waterlanders ik gisteren heb gelaten, tijdens zo'n ontroerende show, waarbij telkens je gedachten uitgaan naar superman Seppe* die daar ook nog had kunnen zitten en 'genezende' had kunnen zijn, naar mama en papa, naar Jilleke, superzusje en supermeid.
Aangezien het gisteren dus redelijk moeilijk was om door dikke tranen heen te bellen en ik de 'tonnen' voorheen nergens heb zien staan - kom ik nu echt nérgens of ben ik gewoon blind? - heb ik vandaag mijn bijdrage gedaan. En dat ze maar héél véél onderzoek doen nu in Gent, dat al die kindjes gered worden! Konden al die centjes er maar voor zorgen dat Seppeke* terug bij zijn gezinnetje was ...
(foto: Kom op tegen Kanker)

vrijdag 13 maart 2009

Joepie

Want:
- De drie dagen zonder M. leken een triljoen jaar te duren, maar vandaag is hij terug! ('t is niet voor mij, 't is voor mijn eenzaamheid)
- Het weekend staat voor de deur en ik kan niet wachten om het binnen te laten.
- Beetje bij beetje overwin ik mijn eerste verkoudheid van het jaar. U ziet, onkruid vergaat niet.
- Morgen gaat de zon schijnen en wordt het 15° C! We love sunshine!

Geluk zit toch in de kleinste dingen, niet?

woensdag 11 maart 2009

Stokje

Er zijn stokpaardjes, er zijn stokstaartjes (hé collega C.), maar er zijn ook stokjes blijkbaar.
Op vraag van Mii heb ik het stokje gevangen en u kan dat hieronder lezen:
A. Vier plaatsen waar ik zeer vaak kom:
- mijn appartement, omdat het altijd fijn is ‘thuis’ te komen
- mijn werk, omdat het leven duur is
- St. Vic, voor conversatie Spaans
- Fitomania, als het kriebelt

B. Vier mensen met wie ik (regelmatig) mail:
- M.
- mijn collega’s
- Spek
- mijn (schoon)zusje

C. Vier favoriete geuren:
- Zeelucht
- Very irresistible van Givenchy
- Het gras na een regenbui
- de geur van M.

D. Vier plaatsen waar ik liever zou zijn:
- In Oostende, waar M. is.
- In Madrid, want augustus duurt nog veel te lang
- Soms eens in de schoenen van de grote baas
- Op een besneeuwde berg in Frankrijk in het zonnetje

E. Vier tv-programma's waar ik naar kijk:
- Friends
- Temptation Island, pure kotnostalgie
- het Journaal, met Freek Braekman
- Huizenjacht

En omdat ik het stokje bij mij ga houden en niet aan vier andere mensen geef (als u zich geroepen voelt, mag u altijd wel reageren bij comments), heb ik zelf een punt F. gemaakt, namelijk:

F. Vier tv-programma's waar ik naar
keek:
- De Pappenheimers
- Van Vlees en Bloed
- De Slimste Mens
-
Expeditie Robinson

En bij deze zit mijn taak erop voor vandaag ...

dinsdag 10 maart 2009

Eucalyptus and me


Eucalyptus, mijn vriend.


Ook al ben ik het ganse weekend binnen gebleven in het warme gezelschap van de chauffage, nog hebben de beestjes mij kunnen vinden. 'Dat komt door die wind', zegt mijn mama dan. En nu lijkt het of de reuzenverkoudheid zich langs elk gezichtsonderdeel een weg naar buiten probeert te zoeken. En ze zit overal: druk op de oren, waterige oogjes, pijn in het hoofd, lopende neus.


En mijn twee bondgenoten in de strijd tegen de beestjes zijn nog immer Dafalgan - you never let me down- en eucalyptus. Eucalyptuszakdoekjes zijn hemels in deze verkoude tijden.


Als ik hier dus eventjes niets schrijf, dan ben ik aan het vechten, lieve mensen. Tegen de beestjes in mij, samen met mijn eucalyptus. Al moet ik ervoor uitkijken dat eucalyptus niet in mijn oog belandt. Géén aanrader.


woensdag 4 maart 2009

Later en vroeger

Ooit was er eens een trienemie die een andere mie op Peulengaleisachtige wijze begroette.
Denk aan iets in de trend van: 'vetzakskeeeeeeeuh'

Omdat die mie voor die trienemie toch ook wel een koosnaampje wou verzinnen, werd dan de bijnaam 'Spek' geboren. Omdat spek toch ook vettig is en omdat die mie blijkbaar op dat moment niets originelers kon verzinnen.

En zo ontstond dan het duo: Spek en Vetzak
En die olijke tweeling heeft heel wat avonturen meegemaakt, daar in het Antwerpse, vooral in de kleine GB van de Nationalestraat en Den Echo.

En nu moet u mij even excuseren. Ik moet een zakdoek gaan zoeken, want ik word plots overvallen door vleugjes nostalgie en fijne herinneringen. Waar is den tijd toch?

Vrolijk

Ben je boos? Pluk een roos, zet 'm op je hoed, dan ben je morgen weer goed.
En wat als we vandaag weer 'goed' willen zijn?

Men zette de nieuwe CD van Lilly Allen op de mp3 - niks Ipod, niks mp4, u ziet, mijn interesse voor hypertechnologische vernieuwingen is meestal ver te zoeken; en als een gsm kan bellen en sms-en, volstaat dat al voor mij.
Men plaatse de koptelefoon op het hoofd en drukke op 'play'.
Resultaat: Men bevinde zich dadelijk in een opperstaat van vrolijkheid.

En waarom heeft Sylvie nooit eerder aan tickets voor haar concert in mei gedacht en is het nu al uitverkocht?
Waarschijnlijk om dezelfde reden dat Spek (uitleg volgt later) en ik ook het Erasmustripje aan onze neus lieten voorbijgaan. Van uitstel kwam en komt nog altijd afstel en uiteindelijk is het dan te laat. Eigen schuld, dikke bult. Geen Erasmus en geen tickets.
Vanaf nu staat deze gebrekkige eigenschap van mezelve officieel op de werkpuntjeslijst van 2009.