Platonische pumps

Heb ik jullie al verteld over mijn onverklaarbare liefde? Mijn platonische liefde?
We zagen elkaar voor het eerst in het schoenenparadijs, zoals Spek en ik het noemen, op de Meir in Antwerpen. Het was liefde op het groene gezicht. Onvoorwaardelijk. Eender welke prijs had ik voor deze pareltjes betaald. En zelfs het prijskaartje viel fantastisch mee. Een échte match, wij drieën.

Mijn ogen moeten voor mij gesproken hebben, toen ik verliefd mijn nieuwe aanwinst aan mamlief liet zien. Groot was haar verbazing toen ze de hoogte van de hakken zag. 'Kan jij daarop lópen?' 'Ja hoor', knikte ik bevestigend, ook al was ik daar niet zeker van. Liefde is blind, weet u wel. Die hoge hakken neem je erbij, ook al zijn ze moordend voor de voeten.

De gemiddelde looptijd op deze schatten blijkt hooguit een kwartier. Ik probeer telkens de recordtijd met mijn grote liefde te verbreken, maar mijn voetpijngrens is nu eenmaal zeer laag. Daardoor blijft het bij korte wandelingetjes binnenshuis en een lach en soms een aai, als ik de kleerkast open en dé allermooiste pumps zie staan.

Ooit, in een pijnloze wereld, zal ik met mijn groene pumps pronken op een geweldig feest, een hele avond lang. Tot dan zal onze liefde noodgedwongen platonisch blijven ...