Kat

Sinds maandag hebben we een kleine kat.

'Frigo'. Altijd gelachen met het feit dat M. als we ooit een kat zouden hebben, hem/haar Koelkast zou noemen. Nu moet ik het stellen met een synoniem.
Ach, ik heb mijn droom. M. heeft de naam kunnen kiezen.

Maar blijkt dat het niet zo vanzelfsprekend is om verschillende dromen naast elkaar te hebben.
Want ik hou ook van bloemetjes en vind het geweldig om die in een vaasje te zetten, zodat de boel een beetje opfleurt. Daar blijft nu niet veel van overeind natuurlijk, nu Frigo in huis is en wel eens iets te enthousiast de vaas omspringt. En dan zijn er ook nog mijn verse kruiden: basilicum, bieslook en peterselie, die ik zo nauwgelet dagelijks water geef en waarbij mijn hart een sprongetje maakt, als ze een cm gegroeid zijn. Gelukkig heeft Frigo die lekkernijen nog niet ontdekt, maar zal niet lang duren voor hij ook daar aan knabbelt.

Maar misschien word ik daardoor iets minder materialistisch. Want dat ben ik wel, volgens M. En leer ik zo beseffen dat levende wezens veel belangrijker zijn dan levenloze voorwerpen. Want ik zie onze kleine duts (Frigo) wel graag, ook als ie mijn mooie bloemen omspringt.

Kamp achter de Rug

Terug van kamp.
Eerste en laatste kamp tegelijkertijd.

Besef eigenlijk nu pas dat ik afscheid moet nemen van mijn superlieve speelclub.
Ze hadden allemaal een geel roosje om af te geven en van de leiding kreeg ik een Chiro-kader én een Chiro-fietsvlag. Dus Chiro zal vanaf nu overal met me meefietsen.

Gelukkig zitten er studentjes tussen de leiding van volgend jaar en mag ik toch wel eens gaan invallen daar.
Dus het is niet dat ik voorgoed afscheid moet nemen. En in de plaats komt er .. rust .. en tijd .. om andere leuke dingen te doen waar ik tot nu toe niet de tijd voor kreeg: tiramisucake bakken, boeken lezen, nieuwe receptjes uitproberen, enzovoort enzoverder.

En morgenavond, als het goed gaat (hebben een autoreis van zo'n 8 uurtjes voor de boeg), zitten we in Auvergne in La Douce France en kunnen we nog een weekje van vakantie genieten ... Stiekem kijk ik er al naar uit.

Onontdekt

En daarmee is er dus de blog.

En mijn blog is tot zover nog niet ontdekt (of wel? dan mag de La vie de Sylvie-blogontdekker zich bekend maken en misschien sleept ie/zij wel een prijs in de wacht ...).
En voorlopig is dat wel fijntjes zo.
Niet dat ik niet wil dat mijn blog niet ontdekt wordt, maar het is ook wel eens leuk om tegen het niets te praten, zinloze dingen de tijdloze ruimte in te sturen, zonder dat ook maar iemand dit leest.

Natuurlijk moet dat niet eeuwig blijven duren ...
Tot in de eeuwigheid zaken de wereld insturen die door niemand gelezen worden.
Iemand moet ooit (als ie/zij de blog gevonden heeft) maar voor zich bepalen of hij/zij het de moeite waard vindt om mijn blog te lezen.

En tot dusver is het nog wachten ... Wachten op Ontdekking. Wachten op Godo?

Kamp met een grote K

Over 2 luttele dagen zit ik op Kamp.
Mijn eerste, maar ook mijn allerlaatste kamp.

Want oh nee, ik heb nooit van mijn leven in de Chiro gezeten.
Ware het niet dat vriend M. mij er zodanig van moest overtuigen om een jaartje Chiro te doen, om in te vallen.
Leidingstekort, weet u?

Nu ja, het jaar is voorbijgevlogen, al zeg ik het zelf.
We hebben onze ups en down gekend. Die zijn er altijd.
Maar nu is het Kamp bijna aangebroken.
Lees:

• s' nachts opstaan omdat een speelclubbertje naar het toilet moet
• mijn schattebolletjes van 6 tot 8 jaar controleren op teken (want oh ja die zitten er veel dit jaar)
• mijzelf controleren op teken (die beestjes zijn niet mijn beste vriendjes)
• veelgekleurde spinnen trotseren, want de leidster moet flink zijn
• het O Maria Lied mee neuriën, want dat heb ik van zijn leven niet moeten zingen
• enz. enz.

Sylvie geeft toe dat ze een beetje bang is misschien voor wat er komen zal, maar daar weet vriend M. nog niets van.
Maar ach, het zijn zo'n schatjes en vriend M. zal ons hopelijk wel door de zware momenten helpen.

Kijk er stiekem ook wel een beetje naar uit, benieuwd wat dat allemaal gaat geven.
Dus vanaf overmorgen: Kamp tot 17 augustus.