Als de wijn is in de man, is de wijsheid in de kan

Het einde van 2009 nadert met rasse schreden en ik wens aan iedereen dan ook een fantastisch en spetterend jaareinde, met veel figuurlijke bloemetjes die buitengezet worden, veel verantwoord vuurwerk, veel champagne of namaakchampagnebubbels en geweldige vrienden om het jaar af te sluiten en een nieuw in te zetten. Traditiegetrouw is het de gewoonte om een aantal goede voornemens te maken, die volgend jaar waarschijnlijk steevast weer in hetzelfde lijstje zullen staan, maar een mens kan maar proberen ... Nobody's perfect, niet waar?

Hier dus mijn 10 voornemens voor het nieuwe jaar (zo lukraak uit het hoofd, kan goed dat deze lijst nog aangevuld moet worden):

1. Nóg meer lachen. Dat is goed voor de gezondheid naar het schijnt (spiertraining + stressverlagend).
2. Minder zagen. (op speciaal verzoek van M.)
3. Geen belangrijke verjaardagen vergeten. (niet dat ik die vroeger vergat, maar dit blijft van belang)
   
4. In de plassen springen als het regent in plaats van over weer en wind te zeuren (zie ook puntje 2)
5. De naaimachine minstens aanraken en als het goed is, ook effectief iets produceren.
6. Veel tijd maken voor het petekindje van M., vrienden en familie.
   
7. Proberen de perfecte huisvrouw te zijn. Dus meer kuisen en strijken. Of als het echt te erg wordt, de hulp van Tante Kaat inroepen.
   
8. Meer fruit eten. Liefst ook gecompliceerd fruit (appelsienen en dergelijke), maar simpel fruit is ook al goed.
   
9. Echt élke week naar de zumba gaan, dat is ook gezond naar het schijnt.
10. En last but not least: mij geweldig inzetten voor de nieuwe job!

Dat is al iets om mee te beginnen, niet?

Fijne feestdagen aan iedereen!

Gezellige feestdagen, met de verwarming goed hoog ... Ben ik echt de enige die steevast met een fleecedekentje in de zetel kruipt om op te warmen, als ik juist thuis ben en de chauffage nog niet opstaat? Ik ben echt een koulijder en 's nachts heb ik dan ook altijd mijn warmwaterblaas als noodzakelijk accessoire in bed. Naast de lichaamswarmte van M. natuurlijk ...
En sinds gisteren zijn we ook een kussen rijker in bed! Kussensloop van de kringwinkel meegenomen, op hoge temperatuur met Dixan Lavendel gewassen en versierd met een kattenbeest! Poepiesimpel en een leuk tijdverdrijf ...

En wat hebben we allemaal gekregen met Kerst? Nuttige cadeautjes van het gevraagde lijstje, waaronder een schildersezel (om echt geen excuus meer te hebben de sneeuwwitte schildersdoeken die M. voor mijn verjaardag cadeau gedaan heeft, die in mei was notabene, onbeschilderd te laten), cadeaubons, geld, ...

Maar het allermooiste kerstgeschenk dit jaar is ons kleine nichtje Emma! Zo mooi, zo schattig, zo klein ... Ik kan als trotse tante het nieuwe jaar in! Een jaar vol nieuwe uitdagingen en nieuwe mensen en mensjes!
En u, wat kreeg u voor Kerst?

Samen

Ook naar buiten geweest vandaag?
Geprobeerd om te fietsen, dan toch maar weer afgestapt, om vervolgens verder door de sneeuw te ploeteren?
Onbekende mensen tegengekomen die net hetzelfde meemaakten en lachten of bevestigden dat het niet makkelijk was, vooruit proberen te komen in die witte massa?
Bekende mensen gezien en grapjes gemaakt dat het zo'n goed weer was?
Een buurman wiens auto in de sneeuw vastzat geholpen?

Het gevoel van 'wij tegen de sneeuw', ook al was het landschap zo sprookjesachtig?
Voor mij was het al een beetje Kerstmis vandaag ...

Als ik er morgen weer niet met de fiets door zou moeten, zou het nog veel mogen sneeuwen van mij ...

Klets

Ik verdien kletsen op mijn blote poep, omdat ik jullie weer een tijdje in de kou heb laten staan. Toepasselijk voor het seizoen alleszins, maar ik hoop dat jullie mild voor mij zijn, aangezien ik in deze vrieskou liever niet de broek laat zakken om de nodige straffen in ontvangst te nemen. Misschien helpt het als ik zeg dat ik deze week al een goei klets (=verkoudheid; ter verduidelijking, want ik heb al gemerkt dat sommige collega's vreemd opkijken als ik die 'uitdrukking' gebruik) vastgehad heb en dus serieus wat wc-rollen heb opgebruikt om het nodige gesnotter en genies op te vangen.
Onkruid vergaat niet, dus dat zijn we weer doorgekomen, wat ervoor zorgde dat ik toch kon genieten van een gezellig druk weekend. Twee keer dit weekend moesten we in Antwerpen zijn, waardoor De Lijn toch goed aan ons verdiend heeft en waardoor ik weer even een afkeer heb van bussen in het algemeen. Op zaterdagavond brachten we een bezoek aan het gezellige nestje van vriendin F. in een gerellige Antwerpse buurt. Gelukkig had ik drie bodyguards bij, zodat we veilig ter plaatse geraakten. Wat cava's en wijntjes later, namen we de laatste bus huiswaarts en ploften we vermoeid ons bedje in.
De volgende morgen moest en zou ik naar de Markt van Morgen gaan en mijn wil is blijkbaar soms toch wet. Dus stapten we weer de bus op om een dikke twee uur later te staan bevriezen op een supergezellig marktje met superoriginele spulletjes. Zoals verwacht ben ik aan een bolletjesrok van Lovely Mariquita bezweken en heb ik ook wat prachtige kaartje van de Kaartenmakerij (www.dekaartenmakerij.be) aangeschaft. Om onze teentjes te ontdooien, hebben we ons nog op een warme koffie getrakteerd en hebben we in de gauwte ook nog wat kerstcadeautjes gekocht.
En zo kwam er weer een veel te snel eind aan een veel te leuk weekend.

Kogel

De kogel is definitief door de kerk. Het doek is gevallen over mijn 'carrière' bij mijn huidige werkgever.
In de snelle selectieprocedure moest ik geen twee keer nadenken over een job bij Casa International en moest ik mij soms in de arm knijpen om toch maar zeker te zijn dat ik niet aan het dromen was. Nu alles in kannen en kruiken is en ik in januari elke dag naar Itegem zal moeten pendelen, speelt soms lichte twijfel op, maar ik veronderstel dat dat volstrekt normaal is, als je aan een nieuw (werk)hoofdstuk in je leven begint. Ik weet gewoon dat het de goede beslissing is en dat ik ongelooflijk veel bij zal leren in mijn nieuwe job. En op de koop toe kan ik nog eens dagelijks mijn lievelingstaal gebruiken. Qué maravilla!
Goed nieuws voor mij, maar slecht nieuws voor het bedrijf waar ik nu werk natuurlijk. Vandaar dat ik ook met knikkende knieën mijn ontslag gaf gisteren en dat het ongeloof duidelijk in de ogen van mijn baas stond af te lezen. En natuurlijk, je mag het als baas erg vinden dat een goede werkkracht (kwestie van even bescheiden te zijn) uit het bedrijf vertrekt, maar probeer me dan niet meer te overtuigen. Mijn klik is gemaakt, mijn knop is omgedraaid. Ik ga heus niet voor een kwak geld bovenop mijn huidig loon beslissen om wél te blijven. Begin dit jaar vroeg ik nog een loonsverhoging (die ik niet kreeg), nu is het spijtig genoeg te laat.

Vaarwel bedrijf! Over een tijdje ben ik weg en ik neem mijn enthousiasme en motivatie met me mee!
(Noot aan Casa: Ik heb nog een paar hele toffe collega's. Zou ik die mogen meebrengen alstublieft?)

Tip

Geen tip van een eventuele sluier, maar een aanrader van (pocket)formaat!
'Patterns', 479 pagina's vol in categorieën gesorteerde originele patronen, waar je alleen maar vrolijk van wordt! Het leven kan toch schoon zijn.

Terug van weggeweest

Voor iemand denkt dat

• ik naar warmere oorden geëmigreerd ben,
• ik volledig ben opgegeten door joekels van muggen met heimwee naar een zwoele zomer (van die heimwee kan ik trouwens meespreken),
• ik mijzelf en mijn auto (die tegenwoordig rood is btw) tegen een boom gekatapulteerd heb,
• ik de laatste week op het werk ben blijven overnachten (nu niet overdrijven),

kom ik hier gauw maar een letter of honderdzevendertig neertypen, minstens. Want ik begin jullie een beetje te missen en jullie mij heel misschien ook.
Hoe het tegenwoordig gaat in La Vie de Sylvie? Geweldig en niet geweldig. Ups en downs.
Hoe complex mijn huidige job soms lijkt, ik probeer elke hindernis en fout met een grote glimlach te overwinnen en la vie en rose (als M. en ik ooit elkaar het ja-woord geven, dansen we definitely op Piafs liedje) te zien. En dat helpt. Elke dag vliegt voorbij tot het weer weekend is. Alleen vliegen de weekends spijtig genoeg ook voorbij.
Een huisje hebben we ondertussen nog niet gekocht, maar dat is onze eigen schuld, dikke bult. En geloof mij, het heeft een tijdje geduurd voor we met die bult konden leven. Slapeloze nachten en wensen dat de klok teruggedraaid kon worden, konden niet baten. Wat gebeurd was, was gebeurd. We hebben een wreed goedkoop huis mét potentieel aan onze verstopte neus - ik was ziek, maar dat is geen excuus - voorbij laten gaan.

But then again, er zijn ergere dingen in het leven en ik ben er zeker van dat ons aards paradijsje nog ergens op ons staat te wachten. Dat hoop ik tenminste. Keep thinking positive!

Ikea baby

Naar aanleiding van een facebook-uitspraak van mij, volgende even ter verduidelijking:

Er komt geen Ikeababy. Er bestaat geen Ikeababy.
Stel je voor! Dat je op een willekeurige zaterdag zou beslissen: ik wil een baby! Jij ook? Kom, we gaan naar Ikea! En daar ter plaatse zou je dan kunnen kiezen tussen een heel assortiment baby's, keuze in alle soorten en maten, keuze tussen twee geslachten (of wie weet?). Je noteert je bestelling met je Ikea-potloodje op het gebruikelijke Ikea-blaadje en als je aan de uitgang komt, sleur je het gekozen babypakket van de bovenste plank. Liefst met bijhorende vijzen natuurlijk. Dat er al niet dadelijk van het begin van zijn of haar leven een vijs loszit. Dat wil geen enkele ouder natuurlijk.
Het moederwezen hoeft geen 9 maandenlange ontwikkeling in haar baarmoeder te ondergaan en niet rond te sleffen als een bom die bijna gaat ontploffen. Nee, het babypakket zou op één twee drie door het Handige Harry-wezen in elkaar gezet worden (voor de overgrote meerderheid van de mannen zal deze procedure wel iets langer duren, want er moet op details gelet worden - tien vingertjes en tien teentjes - en daar zijn vrouwen nu eenmaal beter in)
Ik geef toe, het zou allemaal héél gemakkelijk zijn, maar dat bevallingsverlof is toch ook altijd meegenomen. Om dan nog niet van het geweldige moedergevoel te spreken (aldus zeggen de moeders toch).

Nee, Ikea baby wijst op onder andere het prachtige Ikea-schaaltje hierboven. Laat mij één dag los in Ikea en ik kan heel wat centjes opdoen. Al vond M. dat het deze keer nog meeviel.

Maar ik heb de helft van de buit dan ook al binnenshuis verstopt. Time will tell.

Carpe diem

Toegegeven: ik ben een klein monster eigenlijk. Elke keer M. en ik iets heel leuks gaan doen, kan ik de sfeer soms zo verpesten met mijn 'controlegedrag'. Het is niet dat ik dat 'wil', maar het gebeurt onbewust. Als ik kon, zou ik ook elk moment van de dag plukken en mijn leven niet laten bepalen door het begrip tijd, maar dat zit nu eenmaal in mij ingebakken. Als mijn geplande timing uit de hand dreigt te lopen, kan ik nogal kregelig worden, tot groot ongenoegen van M.

Zo reden we eerst verkeerd door mijn schuld (mét gps) en verloren we een kwartier. Vervolgens haalden we net de tram, maar moesten we aan de automaat nog ticketjes kopen, waarna de tram besloot niet op mijn eindeloos getalm te willen wachten (1,20€ gepast geld had ik nu even niet op zak). Weer 10 minuten tijd kwijt. In het restaurant Flamant Dining waar ik gereserveerd had, kwamen we dan ook te laat aan, maar daar werd geen punt van gemaakt, gezien de maître het geschrift van zijn collega toch niet kon lezen. Ook tijdens het aperitief en het gezellige en overheerlijke diner was ik nog niet helemaal op mijn gemak, gezien de tijd verder tikte en we voor zeker te laat in de Lotto Arena zouden aankomen en het concert van Lily Allen zouden missen.
Gelukkig kwam een lekkere fles wijn tussenbeide, waardoor ik lichtjes beneveld raakte en niet langer krampachtig op mijn klok keek. Zelfs de heenreis in overvolle tram naar de Lotto Arena kon mij wel bekoren en we waren nog ruimschoots op tijd, gezien Lily - sterallures inclusief - pas een halfuur later dan verwacht haar vrolijke noten begon te zingen.

Eind goed, al goed, maar toch schaam op mij. Ik pleit voor minder horloges en meer wijn in het leven!

Rust nu maar

Leven komt en leven gaat.

In de buik van schoonzusje ontwikkelt een klein wezentje zich stilaan tot een mini-mensje. Vingertjes en teentjes inclusief. Penisje of geen penisje, dat wil hij of zij nog niet laten zien. Ik zou persoonlijk ook 'wegzwemmen' als mensen naar mijn geslachtsdeel zouden zoeken.

In een grauwe ziekenhuiskamer is temidden van zijn kinderen en omgeven door de doodse lucht die op de afdeling 'geriatrie' constant heerst, ons allerliefste vake van ons heengegaan. Op weg naar een wereld zonder pijn, waar hij ondertussen hopelijk aangekomen is.
Vorige week trok hij nog aan mijn oor, vandaag kan ik moeilijk geloven dat hij dat nooit meer zal doen. Dat hij nooit meer met zijn sterke handen in mijn wang zal knijpen. Dat hij nooit meer hartelijk zal lachen, met moeke aan zijn zijde.

Lieve vake, rust nu maar zacht ... Ik ben er zeker van dat Seppe* aan de overkant met open armen op jou wacht.

Steuntje in de rug

En nog een kussen voor mijn allerliefste moeke en meter, voor een letterlijk en figuurlijk steuntje in de rug. De ziekenhuiszetels zijn niet wat ze moeten zijn en het ziekenhuis is al helemaal geen fijne plaats om te zijn.
Vake, vecht alsjeblieft nog goed tegen de longontstekingbeestjes. Laat zien dat je nog altijd die sterke beer bent. Moeke en wij hebben je nog nodig.

Mag ik je kussen

op bed leggen?

Natuurlijk gij!

Fucking crisis

Estimada señora:

Lamentablemente Hispamedia se ha visto obligada a suspender la publicación de la revista ECOS. La crisis ha afectado con fuerza a nuestros anunciantes y patrocinadores, por lo que, la falta de recursos financieros nos impide seguir publicándola.

En vista de lo anterior, Hispamedia le reembolsará a vd. la totalidad de su pago en un plazo aún sin determinar. Recibirá una comunicación nuestra solicitándole el número de cuenta al que debemos transferirle el importe.

Muy agradecidos por su interés y fidelidad, le rogamos disculpe los inconvenientes que pudiéramos estarle causando.

Of: Hola, wij bestaan niet meer omwille van de crisis. Desalniettemin zullen wij uw zuurverdiende centjes terugstorten. Maar we weten nog niet wanneer. Als we dat wel weten, vragen we uw rekeningnummer wel op. Bedankt voor uw interesse en uw trouw aan het tijdschrift en sorry voor de last.

Het goede nieuws is dat ik mijn 30 € terugkrijg. In deze tijden van crisis is dat altijd meegenomen. Het slechte is dat er geen enkel Spaans tijdschrift meer bestaat in België. Iemand zin om mee een revista op te richten? Succes gegarandeerd, kuch.

Wonderhaarlijk

Er is iets wonderbaarlijk aan mij; noem het een soort van trauma uit lang vervlogen jaren: ik draag mijn hoofdhaar op openbare plekken altijd vast en op minder openbare plekken meestal ook wel. Sommigen onder jullie graven nu misschien in hun herinneringen, op zoek naar een beeld van mij met losse haren, maar slechts weinigen onder jullie zullen dit daadwerkelijk vinden.

Mijn kapster wordt er gek van en mijn moeder werd er gek van. Mijn kapster springt een gat in de lucht als ik mijn bles eens een keer anders wil, maar zo gauw we aan het tijdstip komen waarop mijn haardos droog geblazen moet worden, volgt er telkens weer hetzelfde treurige gemompel: '.. maar jij doet je haar toch altijd vast'. Mijn moeder heeft het ondertussen al opgegeven om over 'de vastheid' van mijn haar te zeuren, misschien omdat ze zelf beseft dat zij mee aan de oorzaak ligt van het 'trauma'. Want heel lang geleden, toen ik als kind niets in de pap te brokken had, als het op kledij en kapsels aankwam, is het ontstaan. Elke familiale feestelijke gelegenheid was goed om mijn haar in 'model' te blazen en ze dan ineens ook maar los te laten hangen. Ik heb geweend, gekrijst, met mijn voeten gestampt, maar het mocht niet baten. Zij waren groot, ik was klein en dat was gewoon totaal niet eerlijk.
Toen ik wat groter werd en niet meer naar Calimero keek, kon ik mij als een echte puber afzetten tegen het ouderlijk gezag en droeg ik mijn haar alleen nog maar in een staart of staartje. En dat, mijn beste lezers, doe ik nog steeds.
Of ik er ooit in zal slagen dit trauma te verwerken en mijn kapsel ooit los zal dragen, is nog de vraag, maar tot dat moment geef ik u graag volgende boodschap van algemeen nut mee, zodat beide partijen (u en ik) in vrede kunnen samenleven:

Moest u het ooit in uw hoofd halen mijn haarspeld met opzet vrolijk open te knippen (en geloof mij, een enkeling heeft dit al geprobeerd en is er gelukkig voor hem met de schrik vanaf gekomen), sta ik niet in voor de katastrofale gevolgen.
Bij deze bent u gewaarschuwd.

Collega's en geluk

Net toen ik dacht dat de dag grijs zou beginnen - het wordt herfst, mensen - en mij mentaal voorbereidde op de hoeveelheid informatie die ik vandaag weer zou moeten verwerken - zie verder in deze post -, wandelde Sid Frisjes triomfantelijk de trap af met een halve kilo lekkers in zijn pollen. Voor mij? Voor mij! Pralines van Godiva én handtekening van Axelle Red inclusief. Verwarring alom in la vie de Sylvie, want geluk is voor de varkens en Sylvie is geen varken. Dat weet iedereen.

Vandaag vond ik het niet erg om een klein geluksvarken te zijn en te genieten van de ongelooflijke vrijgevigheid van Sid. En Sylvie zou Sylvie niet zijn, als ze haar omgeving niet zou laten meegenieten van dit geweldige dagsgeschenk, collegiaal als ze is. Dus pralines vlogen de gesigneerde doos uit en zelfs de minderbedeelde deelnemers aan de wedstrijd konden rekenen op een klein pralinetje troost. Als ze op hetzelfde bedrijf als ik werkten dan. Collegialiteit kent zijn grenzen natuurlijk.

Ook op de nieuwe afdeling - dat lichtje, weet u nog - waar ik werk, werd er gesmikkeld en gesmakt, en dat werkt in mijn voordeel natuurlijk als ik de zoveelste vraag stel en voor de zoveelste keer de onwetende lastpost uithang. Met een lekkere praline in de mond wordt er al iets meer van je verdragen, dat spreekt wel voor zich. Ik zeg niet dat het mijn droomjob is, maar het is in ieder geval beter om een stap vooruit te zetten dan ter plaatse te blijven trappelen en mezelf in zelfmedelijden te wentelen, omdat de droomjob niet meteen in het verschiet ligt. Alles heeft zijn voor- en nadelen en ik heb tenminste nog het geluk collega's als Sid Frisjes te hebben!

Een geluk en twee ongelukken

Wat heeft Sylvie intussen weeral uitgestoken, vraagt u zich misschien af? En dat is een terechte vraag, waar ik doodeerlijk op ga antwoorden. Ik ben niet in de designstoel hierbeneden gaan zitten, maar ben meerdere malen in mijn banale zetel gaan liggen, want tegenwoordig is is het duo 'fut' & 'energie' waarschijnlijk overal terug te vinden, behalve in casa Sylvie.

Er was goed en slecht nieuws te horen en/of te bekijken. En zoals de meeste mensen, ga ik ook de volgorde respecteren en u eerst het slechte nieuws brengen, om met een vrolijke noot te kunnen eindigen:

- slecht nieuws nr. 1: de Marimekko-schaal en -schaaltjes waar ik mijn oog op had laten vallen op Ebay en waar ik al volop over aan het fantaseren was (een beetje zielig misschien, fantaseren over servies, maar ach), vlogen in een halve minuut voor afloop voor mijn verbaasde ogen de deur uit. Man, sommige mensen zijn snel! No Marimekko for me.

- slecht nieuws nr. 2: ja, er is nog meer slecht nieuws. Sylvie heeft zich namelijk in het zak laten zetten, Sylvie is opgelicht! Val van uw stoel, schreeuw het van de daken: de wereld is niet zo goed als wij zouden denken (bij deze stinkt de wereld nogmaals, zucht). Leergierig als Sylvie is, had ze in de zomer een abonnement genomen op het enige Spaanstalige tijdschrift in ons Belgenland en had zij hiervoor als brave burger de 30 euro aan zuurverdiende centjes netjes op het juiste rekeningnummer betaald, want dat doet een brave burger nu eenmaal. In september dacht ze nog eens terug aan die plotse leergierige ingeving, maar bedacht ze dat ze nog altijd geen één exemplaar in de bus gekregen had.
Dus ging zij op onderzoek uit. Wat blijkt? Mailboxen zitten overvol, het telefoonnummer van het vzw bestaat klaarblijkelijk niet meer. Verdeelpunten van het tijdschrift zitten zelf met een dilemma, want zij hadden voor advertenties betaald. Advertenties die waarschijnlijk nooit zullen verschijnen. Maar ... Sylvie laat het hier niet bij en gaat dit tot de grond uitspitten. Wordt vast en zeker vervolgd.

En dan eindelijk de geweldig positieve noot:

Ik ben zo'n gelukzak dat ik M. in mijn leven heb. Omdat hij elke dag voor mij klaarstaat, omdat hij het eten maakt en soms ook de afwas doet, omdat hij kan leven met mijn rommel, omdat hij kan leven met mij en mijn persoonlijkheid, omdat hij het lichtje is als ik thuiskom van een donkere dag ... En ook vooral omdat M. voor tickets van het concert van Lily Allen gezorgd heeft! Zomaar, niet voor mijn verjaardag, niet voor onze verjaardag, niet omdat het moet, maar omdat het mag.

En dat, mijn beste mensen, overtreft nu eens alle slecht nieuws dat ik gehad heb en ooit nog ga krijgen. Viva el amor!

In bovenstaand lieverdje zou ik mijn poep wel eens willen placeren sè.
En het dan stiekem mee naar huis nemen, als niemand het ziet. Dat ook ja.

Smelly cat

Of mijn kat vandaag 'smelly' is, daar kan ik mij nog niet over uitspreken. Ik ben vandaag namelijk nog niet reukorgaansgewijs in de buurt van zijn poezelige pels geweest. Wel moet ik vaststellen dat ik vandaag overgevoelig ben aan geuren en moet ik daar tot nu toe ook volgende conclusie aan vasthangen: de wereld stinkt, mensen!

Net nog stond ik aan het koffieapparaat te wachten omdat een of andere informatica-nerd op juist hetzelfde moment de ingeving kreeg om de rest van zijn afdeling van drank (geen spijs) te voorzien, maar blijkbaar sneller ter plaatse was - ja, ik draag weer hakken vandaag. En het duurde niet lang of zijn geur was ook redelijk snel ter plaatse, een plaats waar hij niet gewenst was: in mijn neus! Afgaand op de wetenschappelijke theorie dat geuren aantrekken, kan ik dan ook bevestigen dat de informatica-nerd en mezelve geen match zouden zijn, that is never. Zijn mannelijk zweet kon mij niet bekoren.

Daarvoor was ik ook even een ommetje gaan doen in de kringwinkel, omdat mijn wandelcompagnon vandaag een eetdate had. En ik was nog maar net binnen of er kwam al een overweldigend scala van ongewassen geuren op mij af. Ik besloot dan ook mijn teergeliefd reukorgaan te sparen en via mijn eetorgaan te ademen. Doorgaans kan ik een uur, als het niet langer is, tussen al die gedumpte voorwerpen in de kringwinkel vertoeven, maar deze keer werd ik door het leger van geuren sneller buitengejaagd. Om uiteindelijk buiten te staan in de 'frisse' lucht met twee 'nieuwe' stofjes in de pollen - want ik koester nog altijd het idee ooit eens kleren te maken, maar voorlopig blijft het bij het inzamelen van stofjes.

Bij deze nog een korte oproep aan al degenen die zich vandaag wat minder fris voelen: blijf alstublieft uit mijn buurt! Mijn neus en ik danken u.

Bruine suiker en versgeplukte paprika's

Tunnelweetjes

Sylvie ziet een lichtje aan het eind van de tunnel

en loopt daar dus naartoe.

Apple love

Titanic enzo

De laatste tijd vergelijk ik ons bedrijf meer en meer met een schip en om nog specifieker te zijn: met de Titanic.
De reddingssloepen zijn uitgezet en iedereen die zichzelf redden kan, doet dat ook. Overal in het land vallen ontslagen; op ons 'schip' nemen ze zelf ontslag. Sommigen om een ander schip te gaan bouwen, anderen omdat ze niet langer kunnen leven met de huidige situatie en voor zekerheid kiezen.
En zo is er vandaag ook iemand van onze 'kajuit' in een reddingssloep gaan zitten, op zoek naar een betere toekomst. En ik gun het haar, ja ik gun het haar. Het warme kopje koffie op haar 'reddingsboot'. En vooral ook die betere toekomst. Maar ik geef toe, een tikkeltje jaloezie schoot spontaan door mij heen, toen ik het nieuws vernam, omdat ik stiekem naast haar in de reddingssloep wou gaan zitten.
Natuurlijk zijn er zoals op elke Titanic ook van die hersenloze muzikanten die tot de laatste snik trouw blijven aan een schip. Trouw aan het vaderland, trouw aan jezelf, trouw aan je principes, ok. Maar trouw aan een schip? Laat me niet lachen.

Tot die muzikantencategorie behoor ik niet, laat ik dat duidelijk stellen. Op het moment loop ik een beetje verward rond op de Titanic (de paniek komt later nog waarschijnlijk), niet goed wetend welke richting uit om in de juiste reddingssloep te stappen. (maar welke is de juiste?)
Ik denk dat ik nog eventjes mee dobber op de oceaan van onzekerheid en dat ik uiteindelijk in het ergste geval net vóór de muzikanten in zee spring. En dan hoop dat een reddingsboot mij komt redden.

Vriendelijke noot aan de haaien: Gelieve mij niet op te eten voor ze mij komen redden. Alvast bedankt!

Moe-moeder-moest

Twee weken congé achter de rug. 14 dagen vakantie. Een mens zou toch denken dat hij dan uitgerust is, maar niets is minder waar, beste lezers.

Ik voel mij geradbraakt en futloos en besef dat ik een inschattingsfout heb gemaakt. Want een week verlof was toch ideaal dacht ik zo voor het weekje Madrid, dan kon ik mij rustig voorbereiden op de langverwachte citytrip. Rustig voorbereiden werd echter gestresseerd nog een hoop laatste zaken regelen, zoals de aerocity-taxidienst van en naar de luchthaven. En ook het weekje Madrid bestond eerder uit dagelijks getsjool, zoals onze West-Vlaamse vriendin zou zeggen, dan uit rust in schaduwrijke parkjes. Sylvie zal dus in de toekomst geen weekje verlof meer vóór een citytrip nemen maar eerder erna. Een mens leert constant bij, niet waar?

Dat allemaal terzijde, want er is ook heuglijk nieuws. M. wordt namelijk nonkel! En ik dus ook tante. En dat maakt mij wel blij, want zelf moeten we nog geen kleine spruit hebben (ook al komt het moedergevoel soms toch wel een beetje boven), maar spruiten op een ander zijn toch altijd fijn. Je kan er allerhande leuke dingen mee doen en ziet de wereld een beetje door de ogen van een kind. En zo gauw er geblijt en pampers aan te pas komen, deponeer je ze toch gewoon weer bij de ouders? Nee, nee, wij gaan dat goed doen, M. en ik, nonkel en tante zijn!

Maar voor het zover is, ben ik eerst nog even moe (-moeder-moest). Slaapwel.

Madrid baby

Het is vandaag 22 augustus. Met andere woorden: het is exact 17 dagen geleden dat ik hier nog iets neertypte. Eerlijk gezegd moet ik toegeven dat ik een beetje bang was toen ik mij aanmeldde op blogspace. En dat ik dat nog altijd wel een beetje ben. Bang dat de inspiratie zich in Madrid ergens achter een schilderij in het Prado verstopt heeft en achtergebleven is. Dat een hersengedeelte gesmolten is, in de 45° overdag of de 35° 's avonds om 21u.

Maar goed: Madrid. Ik zou liegen als ik zeg dat ik het Spaans al niet mis en de lieve Spanjaarden (de meeste toch, ik heb ook ontdekt dat er ook in Spanje imbecielen en imbecila's rondlopen). Die prachtige taal die je rond de oren vliegt en waar je overal flarden van probeert op te vangen, ook al probeert één van je reisgenoten je tegelijkertijd iets interessants uit te leggen. Ik mis Isabel, de vriendelijke en vrolijke Spaanse dame die ons een ondermaats appartement verhuurde - ik zweer dat ik het appartement niet herkende van de foto's op internet -, waarvan het grote terras met geweldig uitzicht alles goedmaakte. Ik mis de van de muur vallende kader waarvoor we een creatieve oplossing bedachten, waardoor Isabel helemaal in haar nopjes was. Het tapas eten (patatas bravas, calamares, tortilla de patata, boquerones, ...), de chorizo tussen mijn bocadillo bij het ontbijt, de chocolate con churros in de mercado de San Miguel. Het tolk moeten (mogen) spelen voor de reisgenoten. De parkjes mét schaduw. De schaduw in het algemeen. Het Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofía en zijn prachtige hedendaagse kunst. De tentoonstelling van Juan Muñoz in datzelfde museum. De winkel van de Spaanse ontwerpster Agatha Ruiz de la Prada en haar veelkleurige collectie (rebajas! jeej!). De vriendelijke verkoopster die vond dat ik heel goed Spaans sprak (iedereen houdt van complimentjes). Enzovoort enzoverder ...

But then again ... Oost West Thuis Best. Een kat die je spinnend begroet en de rest van de dag blijft spinnen van tevredenheid. Redelijke temperaturen. Een eigen bedje ... Dat heeft toch ook allemaal zijn charmes.

Desperate

Juist als die ene schouder om op te huilen ver weg is en voor de twee komende dagen nog niet van plan is om terug te komen, heb je zo'n huilavond. Gisteren was zo'n huilavond. Die moeten er ook eens zijn natuurlijk, maar ik onderga ze toch liefst als M. dicht in de buurt is. Gelukkig dartelde Frigo zoals altijd wel door het appartement rond, maar die apprecieerde het ook niet ten zeerste dat ik in zijn pels snotterde, wat uiteindelijk ook wel begrijpelijk is.
It was just me and my sorrow. M. probeerde mij wel telefonisch bij te staan in het moeilijke moment, maar ik had al snel door dat telefonische opvrolijkmanoeuvers mij weinig doen. Zelfs een telefonische knuffel deed me veel minder dan een echte.

Gelukkig ben ik vandaag weer huilebalk af, onder andere dankzij de zumba-les gisteren, waar je gewoon met verstand op nul alles moet geven, maar diep vanbinnen ben ik wel nog triest. Omdat ik wil, maar niet kan of mag. Omdat de Gouden Gloriejaren potverdekke al ver achter ons liggen - ik heb ze zelfs nooit meegemaakt, hoe oneerlijk -. Omdat we ons, voor wie het nog niet gemerkt had, in volle crisistijd bevinden en het verdomme moeilijk is om aan den bak te komen. Omdat interessante vacatures heel eventjes op het net staan en voor de zon ondergaat, meestal alweer als sneeuw voor de zon verdwenen zijn, door het overaanbod op de arbeidsmarkt.

But then again, zullen we maar blij zijn dat we ondertussen nog een inkomen hebben? Want er zijn ook mensen die ontslagen zijn, die een huis af te betalen hebben en kinders te voeden, die misschien ook moeilijk aan een nieuwe job geraken. Mensen die wanhopig proberen de eindjes aan elkaar te knopen.

Ik zou dus blij moeten zijn dat ik nog 'werk' heb. Alhoewel, zucht.

Lonely

Ik mag mezelf gelukkig prijzen dat ik hier nog een kattenbeest rond heb lopen. Aangezien ik toch nogal sociaal aangelegd ben, ga ik dood aan doodse stilte in huis. Ok, je kan de radio of de tv opzetten en tegen een kat praten die eigenlijk alleen maar terugmauwt, maar helemaal alleen wonen zou echt niets voor mij zijn. Gelukkig zijn er de vriendjes en vriendinnetjes om wat eenzame gaten op te vullen, maar er blijven altijd gaten over die zelf op te vullen zijn.
Met Frigo als inspiratie heb ik de eenzaamheid proberen op te vullen door een gezelschapsbeestje te maken (afwerking volgt nog later in een ander dood moment) en aangezien het regenweer op zondagmorgen mijn gepland tochtje naar de rommelmarkt in de war stuurde, heb ik die frustraties ook even op papier geuit. En zo is het weekend weer om.

Een mens zou haast blij zijn om te moeten gaan werken en onder de mensen te komen. En bij deze mag de klok voor mij dan ook verder gedraaid worden naar vrijdagavond. Het moment dat ik samen met M. een vakantie van twee weken inga. Olé!

Madrid quema?

15 augustus vertrekken wij naar Madrid.

Feit is dat we als doorkookte kreeften zullen terugkomen?

De Madrileense Marta Botas waarschuwt ons al met bovenstaande tekening:

No entiendo

cómo podemos vivir aquí

en esta época del año.

Madrid quema.

vertaling:

Ik begrijp niet

hoe wij hier kunnen leven

in deze tijd van het jaar.

Madrid staat in brand.

Dat belooft dus!

Bij deze zijn jullie uitgenodigd, niet om mee in mijn bagage naar een plaats warmer dan de hel zoals blijkt te reizen, maar wel om eventuele tips en suggesties te geven wat betreft de hoofdstad van Spanje.

En dan bedoel ik niet de locaties die alle toeristen bezoeken natuurlijk!

Ik zal u zeer dankbaar zijn.

(FOTO: tekening: Marta Botas (www.martabotas.blogspot.com))

Vleugels

Ooh, wat beklaagde ik het mij toen ik mij deze middag aan mijn dagelijks wandelingetje waagde.
Op hakken. Wat verlangde ik naar mijn simpele, zwarte, doch elegante, sletskes. Die thuis vergeefs op mij lagen te wachten en het zonlicht niet zagen. Net als mijn naar lucht happende tenen die gekneld zaten in als door mij glamoureus bestempelde pumps.
Als een echte glamourlady beet ik door de pijn heen en sleepte ik mij verder naar de bewoonde wereld, met krantenwinkel én bakker én zelfs Spar en met in het achterhoofd dat ik dezelfde prestatie even later opnieuw op hakken zou moeten neerzetten.

Tot een blikje Redbull naar mij lonkte in de lokale Spar en de reclamespotjes met bijhorende vleugels al door mijn hoofd zweefden. 'Wat als ...', droomde ik. De vleugels in combinatie met de huidige vermoeidheid die zich al enkele dagen van mij meester maakt, deden me besluiten het erop te wagen.
Buiten de winkel nam ik een flinke slok Redbull en toen wachtte ik ... Ik wachtte ..., maar kon uiteindelijk blijven wachten:

• Uit mijn schouderbladen ontwikkelden zich tegen verwachting in geen vleugels.
• Fladderende vleugels van vlinders in de buik waren al aanwezig vóór de Redbull, dus die worden in dit onderzoek buiten beschouwing gelaten.
• In mijn hoofd was er ook geen sprake van eventuele vleugels.

Integendeel: ik bleef gedesillusioneerd met mijn pijnlijke voeten op de grond, dicht bij de realiteit, met enkel uitzicht op een banale en saaie werknamiddag en de vermoeidheid droeg ik nog altijd als last met mij mee.

Mijn persoonlijke wetenschappelijke conclusie: Redbull geeft je géén vleugels!

Muggenissen

1. Gentse Feesten by night
2. Gentse Feesten by day
3/4. Balkonbloemetjes
5. Marimekko-like beker

Yes, dacht ik één dezer dagen. We zijn al bijna half de zomer en ik heb nog altijd geen last van zoemende muggen en de daarbij horende beten, waar ik nog al eens allergisch op kan reageren. Lees: bulten quasi zo hoog als de Mont Blanc (ok, misschien lichtjes overdreven) omringd door een pijnlijke, jeukende rode plek, die met momenten zelfs stijf kan worden en dan dus ontstoken is. Dat weet ik nu. Vorig jaar kon ik een week antibiotica nemen en dan was ik nog op tijd langsgekomen zei de dokter toen, omdat zo'n ontstoken beet zelfs tot bloedvergiftiging kon leiden.
Maar dit jaar leek mijn bloed van mindere kwaliteit. Vrouwelijke mugwezens leken mij voorbij te vliegen, op zoek naar ander hapklaar lekkers. Tot ... de Gentse Feesten en de kamer waar wij ons 's morgensvroeg te slapen legden. De vensters hadden een ganse dag opengestaan, als invitatie op de opendeurnacht die later zou plaatsvinden (had ik dát geweten) en de mugopkomst was klaarblijkelijk groot. Ik gok dat de rest zo'n hoog alcoholpercentage in het bloed had, dat ze besloten enkele stalen van mijn bloed te nemen en mij dan toch wel wisten te smaken.
En dus werd ik de volgende voormiddag wakker met zeven muggenbeten op mijn rug en drie muggenbeten op de rechterarm. Waren het tien bitchen van muggen of één überbitch? Wie zal het zeggen?

Feit is dat mijn muggenstekker en bijhorende Vapona-tabletten voortaan steevast mee in de handbagage gaan. En dan maar hopen dat de zomerlocaties voor de andere helft van de zomer allemaal een stopcontact hebben ...

Addictions

Er zijn mensen die roken en hun longen naar de zwarte verdoemenis helpen. Er zijn mensen zoals ik, die daar onrechtstreeks aan moeten deelnemen en daardoor een heel klein beetje mee naar de verdoemenis geholpen worden. Als ik ooit longkanker krijg, ga ik er een paar eens heel goed door elkaar rammelen, maar voorlopig kan ik er nog wel mee leven. Alles voor het sociale leven, niet waar? Ik kan het er ook niet voor opbrengen een kluizenaarster te worden, omdat 3/4 van mijn vriendenkring rookt.

Daarnaast zijn er nog mensen die meer dan vaak alcohol drinken en daardoor misschien op lange of korte termijn matige tot enorme schade toebrengen aan hun lever. En dan heb ik het niet over een glaasje wijn bij het eten. Dat zijn dan mensen die meer dan de helft van hun weekend in beschonken toestand doorbrengen. Ik behoor niet tot die categorie, want ik ben van mening dat het leven zonder drank ook vrij amusant kan zijn. Moest u het niet met dat laatste eens zijn, veronderstel ik dat u wél van die categorie deel uitmaakt.

Tot welke categorie ik dan wel behoor? De nagelbijtende categorie. Ik hoor u al 'iewww' roepen, maar laat mij u dan toch even een halt toeroepen. Mijn verslaving, mijn tik of hoe u dat ook wil noemen, berokkent niemand lichamelijke schade. Nagelbijten is voor mij een reactie op stress en zenuwachtigheid, zoals roken dat is voor rokers en drinken dat is voor alcoholiekers. Het is een verslaving die mij bovendien geen euro kost en waarvoor ik geen 'attributen' nodig heb. Een nagelschaartje is immers niet nodig. Behalve dan voor teennagels. Dus laten we er maar meteen de 'vingernagelbijtende' categorie van maken, om allerhande verkeerde visualisaties te vermijden. Akkoord, vingernagelbijten is misschien niet de meeste hygiënische verslaving, maar heeft u al eens naar de vingernagels en de tanden van de meeste rokers gekeken? Om nog niet te spreken van de alcoholadem die alcoholiekers met zich meedragen?

Dus denk daar maar eens aan, voor u mij weer op de vingers petst.

Naïve

Bovenstaand boek besteld bij Standaard Boekhandel.
En nu is het wachten ...
En hopelijk wordt dat niet wachten op Godot.
Er zijn mij enkele weken beloofd, maar 'enkele' is een zeer vaag begrip natuurlijk.
'Enkele' kan 36 zijn als je over honderd jaar spreekt.
Maar 'enkele' is liefst nog drie, hoogstens vijf.
In mijn geval dan toch.
Want ik ben nieuwsgierig naar het boek. Ja.
Valt het op?

Zoek de paprika

Dour pour toujours

Sylvie is uitgedourd!
En plezant dat het weer was!

Hoe zit dat

Hoe zit dat met het zelfbesturingssysteem van rondvliegende insecten in onze atmosfeer? In mijn (momenteel vliegloze) ogen zijn er drie mogelijkheden:

Hebben zij er één, maar vertikken zij het om uit hun doppen te kijken?

Of hebben zij er één dat maar af en toe werkt en zijn ze zo stuurloos als een crashend vliegtuig dat zij telkens mijn geliefde oog moeten invliegen? Zoemen zij dan ‘Mayday’, terwijl zij in nauw contact staan met hun vliegbasis? En is het dan daarom dat zij ook nog eens in mijn oogholte moeten blijven zitten, alsof er daar een gezellig feestje aan de gang is? Omdat ze niet weg kunnen? Omdat ze ‘gecrasht’ zijn?

Of werkt hun zelfbesturingssysteem naar behoren, maar kunnen zij zich misschien niet verzoenen met het veranderende klimaat en vooral de mensheid die daarvan toch grotendeels de oorzaak is, dat zij hun frustratie willen botvieren op menig fietser die hun pad kruist? Komt mijn verschijning dan ineens in hun vizier, met daarop het rode, flikkerende woord ‘kill’ en vliegen zij dan op hun doelwit af, met de bedoeling mij in het oog te raken – wat meestal ook lukt -, waardoor ik mijn zicht verlies en in het ergste geval zou kunnen vallen? En wordt er dan op de vliegbasis gejuicht: ‘One down, 6 billion human beings to go’? Ook al is er dan ook een vliegend schepsel minder? En komt er dan in de wereld van vliegend ongedierte een nieuw nieuwsbericht binnen over een zelfmoordaanslag ten gunste van het hogere doel en wordt er dan feest gevierd?

In het laatste geval zijn er de laatste weken elke week al gemiddeld twee aanvallen op mij uitgevoerd en deze aanslagen zijn bovendien nog niet opgeëist. Maak dat weer maar eens mee.

(foto vlieg: Google)

Blue apples

Roses are red
Violets (and some apples) are blue
Sugar is sweet
And so are you

(Happy birthday, S.!)

Right back at ya

Na een lange uitslaapochtend en na ontdekt te hebben dat er werkelijk niets meer in huis was, besloten M. en ik onze favoriete zaterdaguitstap te maken: boodschappen doen.

En zo strandden wij alweer in de plaatselijke Carrefour. (ja, daarnaast hebben wij ook nog wel een leven hoor, zie onder) Omdat M. op zoek ging naar een goedkope party-tent voor op Dourfestival, liep ik eens even langs de cd's, iets wat ik anders nooit doe in de Carrefour. Zo gezellig is het daar nu ook weer niet. Mijn oog viel op de nieuwe van Lily Allen aan 16,90 € en omdat ik de cd toch eigenlijk écht nu al wel tot mijn cd-collectie wou rekenen - ja, ik behoor nog tot de groep die cd's koopt, eerlijk waar, alleen wacht ik dan meestal tot ze niet meer 'in' zijn en aan 7,90 € in de Free Record Shop of zo liggen -, gritste ik hem mee en gaf hem een ereplaatsje in de boodschappenkar. De buit van M. was wel graatmager, namelijk niets, gezien de party-tenten ook in soldentijd nog redelijk prijzig waren.
Tandpasta stond ook op het lijstje (in mijn hoofd), dus wij naar de tandpasta-afdeling, alwaar wij prijsbewust als wij zijn - het is crisis niet waar -, voor de dubbele Signal in promo kozen in plaats van voor de Colgate met 0,50 € korting, want dat zou goedkoper uitkomen, zo hadden wij gerekend. Of ook niet.
Na afrekening aan de kassa, keek ik nog snel de kassabon na, want thuis kan je wel al eens voor verrassingen te staan komen, als je dat niet goed nakijkt. Ik heb daar al eens farsen mee voorgehad, dus dat probeer ik tegenwoordig te vermijden. Ah ja, zo slim ben ik wel, soms. Mijn oog viel op de dubbele Signal aan een prijs die niet met de promoprijs overeenkwam. Ik had al bijna twee passen richting het onthaal gezet om mijn euro en klets weer op te eisen, tot ik de cd van Lily Allen aan 8,90 € op de kassabon zag staan, waardoor die euro en een klets meteen al uit mijn gedachten was.

U zet ons af, lieftallige Carrefour?
Awel, u had het misschien niet verwacht, maar wij kunnen dat blijkbaar ook. U onbewust afzetten en dat levert ons een winst van bijna 7 € op!

Als dat geen vruchtbare boodschappentocht was ...

PS: voor een glimp uit ons 'interessantere' leven: gisteren heerste Arsenal op onze nederige Grote Markt. En wij zagen dat het góed was!

Suus

Help, ik kan maar niet immuun worden voor schattigheid in al zijn vormen! Het moet een vrouwelijke eigenschap zijn, want ook mijn nichten die in Duitsland woonden, moesten er aan geloven als ze iets schattig zagen en dan automatisch 'ooooh, hoe suus' uitriepen. 'Suus' moest dan wel het Duitse woord voor 'schattig', dacht ik als kleine meisje vroeger. En natuurlijk wou ik dat woordje dan ook leren gebruiken, net als toen ik als kleine meid met mam, pap en zus door Keulen liep - met voorgenoemde nichten en bijhorende nonkel en tante - en tot duizendmaal toe het nieuw geleerde Duitse woord 'Pupe' herhaalde. Jaja, die voorliefde voor taal was er al vroeg, ook al vond ik het woord Pupe gewoon hilarisch, omdat ik het niet kon linken met een 'pop'. Met de jaren is de liefde voor het Duits dan toch stilletjes weggeëbt, omdat ik later over Hitler leerde en ik Duitsland en zijn taal dan ook automatisch aan hem linkte waarschijnlijk.
In ieder geval, die schattigheid dus. Sinds we met zijn drietjes in ons appartement wonen en er dus telkens een kattebeest op mij staat of meestal ligt (ja, hij is meestal lui) te wachten, ook als M. niet thuis is, ben ik helemaal snel verkocht, als ik een schattig beestje of diertje zie. Het liefst zou ik alle katten van de wereld in huis nemen, maar dat is nu eenmaal niet mogelijk en M. zou eerlijk gezegd ook andere oorden gaan opzoeken waarschijnlijk, wat nu ook niet de bedoeling is.
En nu zit er hier vlak aan het venster op het werk een tam hangoorkonijntje, dat ocharm ochère waarschijnlijk gedumpt is door dieronvriendelijke mensen die op vakantie zijn en hun konijntje dan liever de 'wildernis' insturen dan voor een goede opvang te zorgen.
En dat dóet mij iets, mensen. En ik word daar door afgeleid, want ik zou het beestje liefst van al in mijn armen nemen en het alle aandacht geven dat het verdient.

Zullen we het Suus noemen en vooral hopen dat het morgen en overmorgen en ... nog altijd vrolijk zit te knabbelen in het overgroene gras aan onze bedrijfsparking? Ooooh.

Holiday, celebrate

Een weekje vakantie vliegt voorbij, zeker als je weet wat doen (en dat weet ik nu eens altijd) en zeker als je er zomaar gratis een zomers weertje bij krijgt.
Dat verklaart dan ook meteen waarom ik blogsgewijs vrij afwezig was.

Tijdens die week vrolijkte ik buiten in het zonnetje op ons zeer smal terras een oud bureautje op met een azuurblauw kleurtje, gaf ik Frigo geweldig veel aandacht (en M. ook trouwens) en probeerde hem te behoeden voor de bijtjes bij de bloemen, barbecueden we met vrienden en bleven we tot laat buiten zitten. Cameleonfestival stond zoals elk jaar ook weer op het programma. (Noot voor volgend jaar: het is géén goed idee om sletse aan te doen, als je telkens een heel zanderige weg moet trotseren) Ook gingen we op de koop toe een huisje bekijken; een huisje waar we veel van verwachten hadden, maar waar de muren toch spreekwoordelijk op ons afkwamen, ook al was de tuin geweldig. Om dan weer verder te blijven dromen van herenhuizen en hoge plafonds en de supergeweldige lamp van Ikea (zie foto en let op de prachtige schaduwen op de muur). In Ikea liet ik mij zoals altijd weer gaan als een kind in Bart Smit, wat thuis toch een positief resultaat opleverde, omdat ik eindelijk de rommelkamer opruimde, die bijgevolg die naam niet langer waardig is. Vind ik althans.

PS: De strijk en de afwas lieten we heel de week staan, waardoor er in het weekend een berg afwas naar ons stond te lonken en ik op zondagavond vlijtig de strijk probeerde weg te werken, wat mij niet geheel lukte. Maar ach, het was vakantie voor iets hè.

En nu kijken we uit naar ... de volgende vakantie natuurlijk!

Meet knuffelkat

Knuffelkat ligt hier nog op mijn buik, maar ligt vandaag hopelijk al in de armen van Ann.
Knuffelkat is speciaal gemaakt om geknuffeld te worden en troost te bieden. En ik besloot om knuffelkat aan een warm nestje te geven, waar ze hem misschien wel kunnen gebruiken.
Lieve Seppe*, je wordt hier nog altijd enorm gemist!

Mijn zomers weekend was gevuld met:
- (vals) zingen met de collega's op Milk Inc. (dat moet ook eens kunnen)
- afzakken naar het stamcafé met de overgebleven toffe collega's en tegelijkertijd de vriendjes en vriendinnetjes ontmoeten
- tot 3u 's nachts buitenzitten
- een verdwaalde spin op mijn hoofd en het erbij horende gekrijs
- uitslapen tot een niet-schappelijk uur
- yoghurtjes eten op het terras
- bloempjes gieten en merken dat er nieuwe knoppen zijn
- koude schotels en barbecue
- vanille-ijs met aarbeien en chocoladesaus
- duffen in de zetel
- een voor mij passief volleybaltornooi
- een kreeftenkleurtje aan het eind van het weekend

Mijn weekend was een perfecte voorbereiding op mijn weekje vakantie (mét zon)!
Soms ben ik toch zo'n gelukzak hè.

Toppunt

Het toppunt van mensen herkennen:

- Iemand van gezicht herkennen, maar niet meer weten van waar. Na lang nadenken, op die persoon afstappen en onzeker vragen of het eventueel van de Spaanse les is. Een Spaanse les die ik notabene op mijn 16 jaar al volgde. Wist zij mij dan te vertellen. En dan te bedenken dat ze zelfs na negen jaar mijn naam nog wist. En ik die dacht dat míjn geheugen goed was.

- De moeder van één van de beste vrienden van M. herkennen. Enthousiast wuiven om 'hallo' te zeggen en verwachten dat er toch tenminste een glimlach mijn richting uit zou komen. De moeder achter zich kijkend en pas na twee minuten doorhebbend dat ik haar bedoelde. Om dan toch eindelijk mijn richting uit te waggelen, lichtjes tegen haar zin. 'Oh' en 'dat ze dagelijks zoveel gezichten zag en dan toch zeker niet het mijne'.

Stiekem vind ik de eerste persoon sympathieker dan de tweede. En die zie ik dan één keer om de negen jaar. Zucht.

Vondst

Mijn vondst van vandaag:
- rood
- Spaans porcelein

I love it en M. ook!

Mokkabollen

‘Makakken’, een lelijker woord voor Turken en/of Marokkanen heb ik nog nooit gehoord. Als ik zoiets hoor, gaat het haar op mijn arm kaarsrecht omhoog staan. Mijn racisme-sensor slaat op hol en ik krijg een gevoel van afschuw van binnen. Vlaams Belangers, alsook hun extreem-rechtse benadering, kunnen mij namelijk gestolen worden.
Spek en ik hadden in Antwerpen indertijd een veel mooiere benaming gevonden. Het zou zelfs als een koosnaampje beschouwd kunnen worden, al was dat de oorspronkelijke bedoeling niet. Het herinnert aan de al lang vervlogen tijden in Antwerpen studentenstad, waar Spek en ik tesamen avonturen beleefden in de lokale GB, die door allochtonen gerund werd en waar wij altijd giechelend en proestend buitenkwamen. Omdat wij daar altijd hilarische fratsen meemaakten, ook al gingen we daar enkel onze boodschappen doen. Er was niets op de gerant en zijn medewerkers aan te merken, qua vriendelijkheid. Was je twee weken geen boodschappen komen doen, omdat je thuis tijdens de examenperiode aan het blokken was geweest, dan hadden ze dat opgemerkt en vroegen ze ‘geïnteresseerd’ waar je al die tijd was geweest. Nee, ik heb mooie herinneringen aan de GB in de Nationalestraat en de bijhorende avonturen.
En als het mooi weer was en de Groenplaats in het zonlicht baadde, gingen wij naar de Australian Icecream een mokka-ijsje halen en dan proostten we: ‘Op de mokkabollen!’
En dat was eigenlijk wel lief van ons, want mokka-ijs is mijn lievelingsijs. Werkelijk waar.

En bij deze wil ik dan ook benadrukken dat ik de ‘mokkabol’ van naast ons al lang vergeven heb dat hij onze GFT-bak verwisseld heeft tegen zijn eigen stinkende groene bak. Hij mag hem hébben.

Zolang hij mijn fiets maar laat staan.

Birthday girl

Links: beschilderde kom voor verjaardag van schoon-zusje
Rechts: rood vaasje van Hema (love Hema & love rood)

Open up your eyes

Gisteren wachtte ik even gespannen af,

toen ik een bende kreeften als sardientjes in een blik zag zitten in een piepkleine bak vol water. En zeker toen de ober een fles chaudfontaine kwam brengen en die samen met vijf glazen op tafel neerzette.

Maar ... niks.

Geen kreeften die zingend naar het op één na zuiverende water snakten.

Geen backing lobsters die op de achtergrond frivool een dansje placeerden.

Geen spektakel.

Als ze mij in een piepkleine bak met dertig andere soortgenoten zouden steken die op, naast en onder mij zouden zitten, zou ik het ook vertikken om mijn showke op te voeren.

Ah ja!

PS: de tapas-avond met ons Spaans klasje was voor de rest zeer geslaagd.

Ergens gelezen en goedgekeurd

Beter een gat in uw cultuur dan een cultuur in uw gat, niet waar?

Afstandsrelatie

Met onze afstandsbediening hebben wij tegenwoordig een afstandsrelatie.

In een dement moment - vroeg hè, ik weet het - heb ik het geliefde apparaat ergens tijdens een dwaaltocht door het appartement achtergelaten, althans dat denk ik toch. Tot nu toe vindt die afstandsbediening dat wel oké blijkbaar, want we hebben de hele living al op zijn kop gezet in een wanhopige zoektocht, maar hij/zij blijft goed verborgen zitten.
Voor M. blijkt dit een groot gemis te zijn, gezien hij er elke dag over begint en mij te pas en te onpas laat opstaan, om de digibox van zender te veranderen.
Normaal gezien vind ik dat niet zo erg, omdat een beetje lichaamsbeweging van zetel naar tv geen kwaad kan en omdat die afstandsbediening wel ergens zal opduiken, vroeg of laat.
Maar vandaag heb ik er wel problemen mee.

Omdat ik een off-day heb.
En geen afstandsbediening om mij op 'on' te zetten.
Maak dat mee.

Adoptiebord

Er was eens Iemand die besliste dat hij/zij een arm bord niet meer nodig had. Die Iemand had wel het gezonde verstand om het arme bord naar de kringwinkel te brengen, zodat aan het stuk servies een tweede leven geschonken kon worden door iemand die het bord kon gebruiken. Mijn scherpe oog - hierbij dank ik mijn best werkende zintuig - zag deze schat liggen en ik besloot dan ook om de 10 luttele rosse centjes die ervoor gevraagd werden uit mijn bollenportemonneetje te schudden en het bord een nieuwe thuis te geven.
Samen met het bord heb ik een geweldige avond beleefd. Ik leefde mij volledig uit met mijn Jaxhair-penseeltje (overblijfsel van het middelbaar, alwaar wij van de mevrouw van P.O. met 'merkpenselen' moesten schilderen uhum) en maakte het arme bord een beetje rijker.

Dank u, Iemand! Het bord is wel gelukkig bij ons, denk ik.

Weer weer

Zon, zon, lieve zon.
Ik wou dat ik je pakken kon.
Ik zou je dan heel vriendelijk vragen
Blijf toch schijnen alle dagen.
Lieve zon, ga nooit meer weg.
Wil je dat beloven seg?
Hopelijk zit de Zumba-les vol zonnedansjes straks. Ik denk dat u mijn mening wel zal volgen, als ik vind dat het 'weer' welletjes geweest is met die wind en die regen.

Frigo lijkt het anders wel knusjes te vinden onder in de hal drogende paraplu's, maar die komt dan ook niet buiten. De gelukzak.

Sylvie & haar mini-stadstuintje

Je bent jong en je wil wat?

Ik heb nooit echt uitgesproken beslissingen gemaakt in mijn leventje.
Sommige kinders weten van jongsaf al wat ze willen worden: dokter, piloot, dierenarts of popidool. Ze worden 'geroepen', zoals een pastoor door God geroepen wordt. Hun hele hart en ziel weet wat hun doelsbestemming is en van daaruit kunnen ze dan ook de juiste keuzes maken. Ik niet. Ik werd al misselijk als ik eraan dacht later iemand te moeten opereren en al dat bloed en die pompende organen te moeten zien. Ik kreeg al faalangst als ik mij op een podium zag staan en was al helemaal bang van honden, dus zoveel jaar studeren om dierenarts te worden, was ook niet voor mij weggelegd. Nee, ik zou wel zien wat er ging komen. Go with the flow, zoals ze zeggen.

Van de lagere school naar de richting Latijn in het middelbaar, omdat je toch bovenaan moest beginnen en omdat ik 'dat best wel aan zou kunnen' volgens mevr. M. van het 6de leerjaar. Voor ik het wist, zat ik in het zesde middelbaar, nog altijd in richting Latijn en wat moderne talen erbij. Heel logische keuze, want van wetenschappen en wiskunde bakte ik vrijwel niets. In plaats van zoals mijn klasgenoten voor een specifieke richting te kiezen zoals farmacie of geschiedenis, ging ik maar weer verder in de vage richting van de talen, 'omdat ik Frans goed kon en Spaans toch wel een heel erg mooie taal vond.' Na vier jaren feest op kot, maar ook geworstel met Spaanse en Franse cultuurvakken - ja, mama, ik heb ook goed geleerd - stond ik plots op de arbeidsmarkt. Voor ik het wist was ik zonder boe of ba een commerciële richting ingeslagen in een sector waar ik van zijn leven nooit had willen terechtkomen: financiën en verzekeringen.

En daar ... trappel ik 2,5 jaar later nog altijd ter plaatse, niet wetend waarop of waaraan, waarheen of waar niet heen, met heel wat ideeën in het hoofd die hun uitweg of uitwerking niet kunnen of willen vinden en voeten die ondertussen wortel geschoten hebben. Moet ik toch gaan lesgeven, zodat ik samen met M. van heel wat vakantie kan genieten en toch ietwat mijn eigen ding kan doen? Of misschien een opleiding marketing gaan doen en het commerciële pad blijven volgen? Of het meest waanzinnige idee van alle ideeën: iets op mezelf beginnen, waar nog de nodige kennis en techniek voor bijgeschaafd moet worden en vooral enige sponsors voor gezocht moeten worden - als ik al zou weten wat ik juist zou willen doen? Of misschien toch maar gewoon de lotto winnen? Of eilandbewaarster worden - eilanden genoeg toch? Of ...?

Hoe weet iemand wat hij of zij wil? Weten jullie wat jullie willen?
Ik zou willen dat ik wist wat ik wou ...

...

Puntjes ...
Omdat ik niets te zeggen heb.

Erg hè?

Fan-tand-tisch

Wat doe je op een druilige dag als deze, als de regenbuien je om de oren vliegen en je niet moet gaan werken?

Naar de tandarts gaan.

Want dat moet ook gebeuren. En eigenlijk jaarlijks zeker? Of tweejaarlijks? Nu, bij mij was het al wel een poosje langer geleden. Zo lang, dat ik niet meer weet hoe lang juist. Ik kan de schuld steken op het feit dat onze vrouwelijke tandarts gestopt was met haar praktijk. Dat ik een nieuwe tandarts moest zoeken. Maar dan lieg ik, want moeder en zus, plichtsbewust als ze zijn, hadden er ondertussen waarschijnlijk al een vijftal tandonderzoeken op zitten bij een nieuwe tanddokter. Dus die zoektocht was eigenlijk al voor mij gedaan. Ik kan de schuld enkel op mezelf steken: van uitstel komt afstel. Er waren altijd wel leukere en/of dringendere dingen te doen. En zelfs begin dit jaar, toen ik een week de pijn moest verdragen van doorstotende wijsheidstanden, was die pijn nog niet genoeg om op controle te gaan.
Maar vandaag pakte ik moedig de Colgate-tube vast (zoals elke dag, laten we dat wel duidelijk stellen) en poetste ik mijn tandjes schoon, wel twee keer, alsof dat ervoor zou zorgen dat mijn gebit ineens in orde zou zijn. Een halfuurtje later, zat ik bevend in een klassiek witte dokterswachtkamer met bijhorende klassieke muziek op het moment van de waarheid te wachten. En dat moment kwam sneller dan verwacht. Even later lag ik met mond wijdopen in de stoel en probeerde ik zo onopvallend mogelijk te slikken, terwijl de tandarts in stilte mijn gebit onderzocht. De stilte werd abrupt doorbroken door de verlossende uitspraak:

'Prima, dat is perfect in orde.'

Er viel een pak van mijn hart en een last van mijn schouder. Ik moest wel de halve wijsheidstand links onderaan en het stompje wijsheidstand rechts onderaan in de gaten houden, maar zo lang ik er geen last van ondervind, is er niets aan de tand. Ik houd de wijsheid liever nog even in pacht.

In de puree

Puree met wat meer of wat minder melk?

Minder melk,
want dan kan je pureekasteeltjes maken.

What's in a name

Onder de geschenkjes die ik kreeg voor mijn 25ste verjaardag, kan je ook een heuse paprikaboom tellen, enkele kleine paprikavruchten inclusief. Aangezien ik originele cadeautjes wel enorm op prijs stel, was ik daar dus geweldig blij mee!

Een later gesprek tussen M. en mij:

Sylvie: 'Ik wist eigenlijk niet dat paprika's aan bomen groeien.'

M.: 'Waar dacht je dan dat ze aan zouden groeien?'

Sylvie: 'In de grond of zo, zoals wortelen.'

M.: 'Maar het woord 'wortel' zegt zelf al dat die groente in de grond groeit.'

Sylvie: 'Ja, ok, zoals een aardappel dan.'

M.: 'Uh, 'aard-appel', dat groeit dus ook in de grond, weet je wel, in de 'aarde'.'

Sylvie: 'Uh, ja, ok, je hebt een punt.'

Wat goed

Wat goed dat je daaraan gedacht hebt!

Anders had ik vandaag zonder lenzenvloeistof gezeten ...

En wat zou ik dán gedaan hebben ...?

Als mannen nu eens toegaven dat ze niet zonder de vrouwen kunnen, zou het de wereld toch al een pak simpeler maken, niet?

(gelukkig geeft die van mij dat met momenten wel eens toe)

And it was all yellow

Het is achter de rug: het 'gele' feestje waar ik maandenlang over nagedacht en gebrainstormd had, waar ik extreem lieve mensen voor had ingeschakeld (I'm nothing on my own), waar ik al mijn vriendjes en vriendinnetjes (de meeste toch) bijeen kreeg voor een geweldig dansfeestje!
Een gele cocktail werd op ambachtelijke wijze gefabriceerd, gele slingers en ballonnen werden opgehangen, tafels en stoelen werden wijselijk naar vestiaire verhuisd ...
Het organisatiecomité besloot na het klaarzetten een 'fond' te leggen met Belgische frietjes en bijhorende vleeswaren. Doordat ik daarna nog mijn gele 'tenue' moest aantrekken, kwam ik te laat op mijn eigen feestje, wat door enkelen terecht als schandalig beschouwd werd (schaam op mij). Er stonden namelijk al enkele 'Chinezen' ongeduldig voor de deur te wachten.

Bananensnoepjes en pickles chips werden als hapjes rondgedeeld, net als sandwiches met kaas en kip curry, die vooral laat op de avond als zoete broodjes verkochten. De 'yellow cocktail' vloeide rijkelijk en liet bij enkelen al snel zijn effect na. Het hoopje volk dat er was 'geraakt', liet zich vrolijk gaan op de Electro-tunes van de beste dj's uit Turnhout en omstreken en naarmate de avond vorderde, werden de berichten op het Post-It Gastenboek alsmaar hilarischer.

Het feestje in zijn geheel was een succes. Aan allen die gekomen zijn, proficiat, aan allen die niet gekomen zijn, ook proficiat. De genodigden die op het laatste moment nog afhaakten, hadden wel ongelijk. Ik had mijn 25ste levensjaar niet beter kunnen ingaan. (al heb ik de aanwezigheid van sommige mensen wel gemist)


Speciale dank aan:

- M. om het bij mij uit te houden, ook als ik onder stress sta
- schoon zusje en wederhelft, zusje
- ouders in het algemeen
- The Solid Wankers en Electro Shaq!
- S. de muziekregelaar
- al de rest voor hun aanwezigheid en/of hulp bij het opruimen!

Goed-gelovig

Moet je ook te biechte gaan als je ruzie hebt gemaakt met een pastoor? Misschien wel, maar dan best niet bij die pastoor in kwestie zeker?

Een hele tijd geleden was ik op zaaltjeszoektocht voor het vermeende feestje waar ik mee in mijn hoofd zat. En zo kwam ik ook bij pastoor x terecht, waar ik alvast een datum liet vrijhouden. Pastoor x ging mij wel nog een contract opsturen, met bijhorende prijslijst, want prijzen kende hij niet vanbuiten. (en dat nam ik hem ook niet kwalijk) Een maand later kreeg ik de beloofde post in de bus, maar zonder prijslijst. Natuurlijk was ik ook al aan het vergelijken geslagen en kreeg ik ook goede commentaar van W. over een ander 'parochiezaaltje'. U kan al raden dat ik voor het laatste zaaltje opteerde (prijs en ligging waren beter). Dus handtekening gezet op overeenkomst, voorschot betaald, weer gevolgd door een handtekening. Het andere contract verdween in een onbelangrijke kast met ergens in mijn achterhoofd 'ik moet pastoor x nog verwittigen'.

Vandaag, twee dagen voor het georganiseerde feestje, kreeg ik telefoon van pastoor x. Alarmfase 3 in mijn hoofd: 'oh, ik moest de pastoor nog verwittigen!!!!!' 'Dat dat feestje toch doorgaat hè, zei hij, dat dat bevestigd is ...' Ik antwoordde dat ik ondertussen een ander zaaltje gevond heb, dat ik wel vergeten was hem daarvan op de hoogte te brengen, maar dat ik het contract ook niet ondertekend had teruggestuurd, dus dat we geen 'overeenkomst' hadden, dat ik ook nooit een prijslijst heb gezien. De pastoor, klaarblijkelijk ontrevreden met mijn eerlijke antwoord - tegen een pastoor zou ik nog niet dúrven liegen -, gaf volgende repliek: 'Dat het hier om een mondelinge overeenkomst ging, die in een sfeer van vertrouwen werd vastgelegd en dat ik toch een voorschot zou moeten betalen.' Waarop ik ontsteld zei: 'Hoe kan ik een voorschot betalen voor een contract dat ik niét getekend heb?' Volgens de pastoor was zoiets ook bevestigd als het contract niét werd teruggestuurd. Wat is dan *piep* (vul zelf vloek in) het nut van dergelijke contracten vraag ik mij af? Daarna begon hij nog te raaskallen dat hij dit aan de telefoon had gezegd, maar dat was niet zo en dat kan hij natuurlijk ook niet bewijzen (vandaar dat handtekeningen toch wel handig kunnen zijn hè?) Ik gaf de man toe dat ikzelf een fout had gemaakt door hem niets meer te laten weten en bood hem hiervoor mijn oprechte excuses aan, maar vond dat hijzelf ook de fout was ingegaan door in het begin niet duidelijk (of zelfs helemaal niet) te communiceren. Toen stak de pastoor de schuld op mijn gehoororgaan. Dat deed de deur dicht. Ik probeerde het gesprek af te sluiten door hem op het hart te drukken dat in de maatschappij van tegenwoordig een 'sfeer van vertrouwen' geen basis is voor een contract. Dat er wel degelijk iets op papier moet staan. Dat ik geen voorschot betaal voor een contract dat niet bestaat en voor een zaaltje dat ik niet gebruik. Hij vond dit nog altijd niet correct, maar hij zei dat hij het deze keer daarbij zou laten. Alsof hij een poot heeft om op te staan.

Wie o wie heeft pastoors wijsgemaakt dat ze naast gelovig ook nog goedgelovig moeten zijn?

Frigo

Ons (b)engeltje Frigo

Beestjes

Ik ben zo liéf geweest om de beestjes, aka microobjes en/of bacterietjes, van M. over te nemen.
Kwestie van ze toch even een dak boven hun hoofd te geven. Ik ben weer maar eens té goed voor de wereld.

Stiekem hoop ik toch dat ze snel een nieuw etablissement vinden, want gecombineerd met de gebruikelijke tijd van de maand, voel ik mij fysiek een beetje een wrak vandaag.

Al maar goed dat het met mijn mentale gezondheid nog goed gesteld is!

Ananas

Soms heb je zo van die momenten dat je je levenswijsheid van bijna een kwarteeuw jong spontaan met iedereen deelt. Een ananas alleen al kan daar aanleiding tot geven. Die eruit-flap-momenten kunnen uiteenlopende reacties geven: blozende wangen, verbaasde gezichten, geschokte blikken, noem maar op.

Dat daar de rest van de avond verder over gegrapt en gelachen wordt, wil dan zeggen dat ze met het verwerkingsproces bezig zijn. Het bleek echt om een openbaring te gaan. Wie had dat gedacht? Gelukkig zit ik tegenwoordig goed in mijn vel en kan ik daar zelf even hard mee lachen, terwijl sommigen zich in mijn plaats dan toch gegeneerd voelen.

Genoeg gelachen, nu: humor. Als échte bollebozen trokken we naar een serieuze kwis. Niet iedereen deed even hard mee en iemands blaffeturen vielen bijna dicht, maar dat kon toch de pret niet drukken. Terwijl we heel de avond in de top 5 bleven hangen, naarstig puntjes natelden en gingen klagen als de jury in fout was, zakten we tijdens de allerlaatste ronde toch naar de zesde plaats. Van een climax gesproken. De avond was toch een succes, ook al keerde ik dan huiswaarts met een fles klaarblijkelijk slechte wijn, uitgaand van het feit dat van mijn soort fles nog 4 flessen bleven staan op het podium.

PS: Het spreekt voor zich dat ik de 'openbaring' in intieme kring houd en niet over het ganse net uitsmeer. Laat jullie verbeelding vooral de vrije loop, maar breng ze niet op hol, aub.