Carpe diem

Toegegeven: ik ben een klein monster eigenlijk. Elke keer M. en ik iets heel leuks gaan doen, kan ik de sfeer soms zo verpesten met mijn 'controlegedrag'. Het is niet dat ik dat 'wil', maar het gebeurt onbewust. Als ik kon, zou ik ook elk moment van de dag plukken en mijn leven niet laten bepalen door het begrip tijd, maar dat zit nu eenmaal in mij ingebakken. Als mijn geplande timing uit de hand dreigt te lopen, kan ik nogal kregelig worden, tot groot ongenoegen van M.

Zo reden we eerst verkeerd door mijn schuld (mét gps) en verloren we een kwartier. Vervolgens haalden we net de tram, maar moesten we aan de automaat nog ticketjes kopen, waarna de tram besloot niet op mijn eindeloos getalm te willen wachten (1,20€ gepast geld had ik nu even niet op zak). Weer 10 minuten tijd kwijt. In het restaurant Flamant Dining waar ik gereserveerd had, kwamen we dan ook te laat aan, maar daar werd geen punt van gemaakt, gezien de maître het geschrift van zijn collega toch niet kon lezen. Ook tijdens het aperitief en het gezellige en overheerlijke diner was ik nog niet helemaal op mijn gemak, gezien de tijd verder tikte en we voor zeker te laat in de Lotto Arena zouden aankomen en het concert van Lily Allen zouden missen.
Gelukkig kwam een lekkere fles wijn tussenbeide, waardoor ik lichtjes beneveld raakte en niet langer krampachtig op mijn klok keek. Zelfs de heenreis in overvolle tram naar de Lotto Arena kon mij wel bekoren en we waren nog ruimschoots op tijd, gezien Lily - sterallures inclusief - pas een halfuur later dan verwacht haar vrolijke noten begon te zingen.

Eind goed, al goed, maar toch schaam op mij. Ik pleit voor minder horloges en meer wijn in het leven!

Fucking crisis

Estimada señora:

Lamentablemente Hispamedia se ha visto obligada a suspender la publicación de la revista ECOS. La crisis ha afectado con fuerza a nuestros anunciantes y patrocinadores, por lo que, la falta de recursos financieros nos impide seguir publicándola.

En vista de lo anterior, Hispamedia le reembolsará a vd. la totalidad de su pago en un plazo aún sin determinar. Recibirá una comunicación nuestra solicitándole el número de cuenta al que debemos transferirle el importe.

Muy agradecidos por su interés y fidelidad, le rogamos disculpe los inconvenientes que pudiéramos estarle causando.

Of: Hola, wij bestaan niet meer omwille van de crisis. Desalniettemin zullen wij uw zuurverdiende centjes terugstorten. Maar we weten nog niet wanneer. Als we dat wel weten, vragen we uw rekeningnummer wel op. Bedankt voor uw interesse en uw trouw aan het tijdschrift en sorry voor de last.

Het goede nieuws is dat ik mijn 30 € terugkrijg. In deze tijden van crisis is dat altijd meegenomen. Het slechte is dat er geen enkel Spaans tijdschrift meer bestaat in België. Iemand zin om mee een revista op te richten? Succes gegarandeerd, kuch.

Wonderhaarlijk

Er is iets wonderbaarlijk aan mij; noem het een soort van trauma uit lang vervlogen jaren: ik draag mijn hoofdhaar op openbare plekken altijd vast en op minder openbare plekken meestal ook wel. Sommigen onder jullie graven nu misschien in hun herinneringen, op zoek naar een beeld van mij met losse haren, maar slechts weinigen onder jullie zullen dit daadwerkelijk vinden.

Mijn kapster wordt er gek van en mijn moeder werd er gek van. Mijn kapster springt een gat in de lucht als ik mijn bles eens een keer anders wil, maar zo gauw we aan het tijdstip komen waarop mijn haardos droog geblazen moet worden, volgt er telkens weer hetzelfde treurige gemompel: '.. maar jij doet je haar toch altijd vast'. Mijn moeder heeft het ondertussen al opgegeven om over 'de vastheid' van mijn haar te zeuren, misschien omdat ze zelf beseft dat zij mee aan de oorzaak ligt van het 'trauma'. Want heel lang geleden, toen ik als kind niets in de pap te brokken had, als het op kledij en kapsels aankwam, is het ontstaan. Elke familiale feestelijke gelegenheid was goed om mijn haar in 'model' te blazen en ze dan ineens ook maar los te laten hangen. Ik heb geweend, gekrijst, met mijn voeten gestampt, maar het mocht niet baten. Zij waren groot, ik was klein en dat was gewoon totaal niet eerlijk.
Toen ik wat groter werd en niet meer naar Calimero keek, kon ik mij als een echte puber afzetten tegen het ouderlijk gezag en droeg ik mijn haar alleen nog maar in een staart of staartje. En dat, mijn beste lezers, doe ik nog steeds.
Of ik er ooit in zal slagen dit trauma te verwerken en mijn kapsel ooit los zal dragen, is nog de vraag, maar tot dat moment geef ik u graag volgende boodschap van algemeen nut mee, zodat beide partijen (u en ik) in vrede kunnen samenleven:

Moest u het ooit in uw hoofd halen mijn haarspeld met opzet vrolijk open te knippen (en geloof mij, een enkeling heeft dit al geprobeerd en is er gelukkig voor hem met de schrik vanaf gekomen), sta ik niet in voor de katastrofale gevolgen.
Bij deze bent u gewaarschuwd.

Desperate

Juist als die ene schouder om op te huilen ver weg is en voor de twee komende dagen nog niet van plan is om terug te komen, heb je zo'n huilavond. Gisteren was zo'n huilavond. Die moeten er ook eens zijn natuurlijk, maar ik onderga ze toch liefst als M. dicht in de buurt is. Gelukkig dartelde Frigo zoals altijd wel door het appartement rond, maar die apprecieerde het ook niet ten zeerste dat ik in zijn pels snotterde, wat uiteindelijk ook wel begrijpelijk is.
It was just me and my sorrow. M. probeerde mij wel telefonisch bij te staan in het moeilijke moment, maar ik had al snel door dat telefonische opvrolijkmanoeuvers mij weinig doen. Zelfs een telefonische knuffel deed me veel minder dan een echte.

Gelukkig ben ik vandaag weer huilebalk af, onder andere dankzij de zumba-les gisteren, waar je gewoon met verstand op nul alles moet geven, maar diep vanbinnen ben ik wel nog triest. Omdat ik wil, maar niet kan of mag. Omdat de Gouden Gloriejaren potverdekke al ver achter ons liggen - ik heb ze zelfs nooit meegemaakt, hoe oneerlijk -. Omdat we ons, voor wie het nog niet gemerkt had, in volle crisistijd bevinden en het verdomme moeilijk is om aan den bak te komen. Omdat interessante vacatures heel eventjes op het net staan en voor de zon ondergaat, meestal alweer als sneeuw voor de zon verdwenen zijn, door het overaanbod op de arbeidsmarkt.

But then again, zullen we maar blij zijn dat we ondertussen nog een inkomen hebben? Want er zijn ook mensen die ontslagen zijn, die een huis af te betalen hebben en kinders te voeden, die misschien ook moeilijk aan een nieuwe job geraken. Mensen die wanhopig proberen de eindjes aan elkaar te knopen.

Ik zou dus blij moeten zijn dat ik nog 'werk' heb. Alhoewel, zucht.

Vleugels

Ooh, wat beklaagde ik het mij toen ik mij deze middag aan mijn dagelijks wandelingetje waagde.
Op hakken. Wat verlangde ik naar mijn simpele, zwarte, doch elegante, sletskes. Die thuis vergeefs op mij lagen te wachten en het zonlicht niet zagen. Net als mijn naar lucht happende tenen die gekneld zaten in als door mij glamoureus bestempelde pumps.
Als een echte glamourlady beet ik door de pijn heen en sleepte ik mij verder naar de bewoonde wereld, met krantenwinkel én bakker én zelfs Spar en met in het achterhoofd dat ik dezelfde prestatie even later opnieuw op hakken zou moeten neerzetten.

Tot een blikje Redbull naar mij lonkte in de lokale Spar en de reclamespotjes met bijhorende vleugels al door mijn hoofd zweefden. 'Wat als ...', droomde ik. De vleugels in combinatie met de huidige vermoeidheid die zich al enkele dagen van mij meester maakt, deden me besluiten het erop te wagen.
Buiten de winkel nam ik een flinke slok Redbull en toen wachtte ik ... Ik wachtte ..., maar kon uiteindelijk blijven wachten:

• Uit mijn schouderbladen ontwikkelden zich tegen verwachting in geen vleugels.
• Fladderende vleugels van vlinders in de buik waren al aanwezig vóór de Redbull, dus die worden in dit onderzoek buiten beschouwing gelaten.
• In mijn hoofd was er ook geen sprake van eventuele vleugels.

Integendeel: ik bleef gedesillusioneerd met mijn pijnlijke voeten op de grond, dicht bij de realiteit, met enkel uitzicht op een banale en saaie werknamiddag en de vermoeidheid droeg ik nog altijd als last met mij mee.

Mijn persoonlijke wetenschappelijke conclusie: Redbull geeft je géén vleugels!

Addictions

Er zijn mensen die roken en hun longen naar de zwarte verdoemenis helpen. Er zijn mensen zoals ik, die daar onrechtstreeks aan moeten deelnemen en daardoor een heel klein beetje mee naar de verdoemenis geholpen worden. Als ik ooit longkanker krijg, ga ik er een paar eens heel goed door elkaar rammelen, maar voorlopig kan ik er nog wel mee leven. Alles voor het sociale leven, niet waar? Ik kan het er ook niet voor opbrengen een kluizenaarster te worden, omdat 3/4 van mijn vriendenkring rookt.

Daarnaast zijn er nog mensen die meer dan vaak alcohol drinken en daardoor misschien op lange of korte termijn matige tot enorme schade toebrengen aan hun lever. En dan heb ik het niet over een glaasje wijn bij het eten. Dat zijn dan mensen die meer dan de helft van hun weekend in beschonken toestand doorbrengen. Ik behoor niet tot die categorie, want ik ben van mening dat het leven zonder drank ook vrij amusant kan zijn. Moest u het niet met dat laatste eens zijn, veronderstel ik dat u wél van die categorie deel uitmaakt.

Tot welke categorie ik dan wel behoor? De nagelbijtende categorie. Ik hoor u al 'iewww' roepen, maar laat mij u dan toch even een halt toeroepen. Mijn verslaving, mijn tik of hoe u dat ook wil noemen, berokkent niemand lichamelijke schade. Nagelbijten is voor mij een reactie op stress en zenuwachtigheid, zoals roken dat is voor rokers en drinken dat is voor alcoholiekers. Het is een verslaving die mij bovendien geen euro kost en waarvoor ik geen 'attributen' nodig heb. Een nagelschaartje is immers niet nodig. Behalve dan voor teennagels. Dus laten we er maar meteen de 'vingernagelbijtende' categorie van maken, om allerhande verkeerde visualisaties te vermijden. Akkoord, vingernagelbijten is misschien niet de meeste hygiënische verslaving, maar heeft u al eens naar de vingernagels en de tanden van de meeste rokers gekeken? Om nog niet te spreken van de alcoholadem die alcoholiekers met zich meedragen?

Dus denk daar maar eens aan, voor u mij weer op de vingers petst.

Je bent jong en je wil wat?

Ik heb nooit echt uitgesproken beslissingen gemaakt in mijn leventje.
Sommige kinders weten van jongsaf al wat ze willen worden: dokter, piloot, dierenarts of popidool. Ze worden 'geroepen', zoals een pastoor door God geroepen wordt. Hun hele hart en ziel weet wat hun doelsbestemming is en van daaruit kunnen ze dan ook de juiste keuzes maken. Ik niet. Ik werd al misselijk als ik eraan dacht later iemand te moeten opereren en al dat bloed en die pompende organen te moeten zien. Ik kreeg al faalangst als ik mij op een podium zag staan en was al helemaal bang van honden, dus zoveel jaar studeren om dierenarts te worden, was ook niet voor mij weggelegd. Nee, ik zou wel zien wat er ging komen. Go with the flow, zoals ze zeggen.

Van de lagere school naar de richting Latijn in het middelbaar, omdat je toch bovenaan moest beginnen en omdat ik 'dat best wel aan zou kunnen' volgens mevr. M. van het 6de leerjaar. Voor ik het wist, zat ik in het zesde middelbaar, nog altijd in richting Latijn en wat moderne talen erbij. Heel logische keuze, want van wetenschappen en wiskunde bakte ik vrijwel niets. In plaats van zoals mijn klasgenoten voor een specifieke richting te kiezen zoals farmacie of geschiedenis, ging ik maar weer verder in de vage richting van de talen, 'omdat ik Frans goed kon en Spaans toch wel een heel erg mooie taal vond.' Na vier jaren feest op kot, maar ook geworstel met Spaanse en Franse cultuurvakken - ja, mama, ik heb ook goed geleerd - stond ik plots op de arbeidsmarkt. Voor ik het wist was ik zonder boe of ba een commerciële richting ingeslagen in een sector waar ik van zijn leven nooit had willen terechtkomen: financiën en verzekeringen.

En daar ... trappel ik 2,5 jaar later nog altijd ter plaatse, niet wetend waarop of waaraan, waarheen of waar niet heen, met heel wat ideeën in het hoofd die hun uitweg of uitwerking niet kunnen of willen vinden en voeten die ondertussen wortel geschoten hebben. Moet ik toch gaan lesgeven, zodat ik samen met M. van heel wat vakantie kan genieten en toch ietwat mijn eigen ding kan doen? Of misschien een opleiding marketing gaan doen en het commerciële pad blijven volgen? Of het meest waanzinnige idee van alle ideeën: iets op mezelf beginnen, waar nog de nodige kennis en techniek voor bijgeschaafd moet worden en vooral enige sponsors voor gezocht moeten worden - als ik al zou weten wat ik juist zou willen doen? Of misschien toch maar gewoon de lotto winnen? Of eilandbewaarster worden - eilanden genoeg toch? Of ...?

Hoe weet iemand wat hij of zij wil? Weten jullie wat jullie willen?
Ik zou willen dat ik wist wat ik wou ...

What's in a name

Onder de geschenkjes die ik kreeg voor mijn 25ste verjaardag, kan je ook een heuse paprikaboom tellen, enkele kleine paprikavruchten inclusief. Aangezien ik originele cadeautjes wel enorm op prijs stel, was ik daar dus geweldig blij mee!

Een later gesprek tussen M. en mij:

Sylvie: 'Ik wist eigenlijk niet dat paprika's aan bomen groeien.'

M.: 'Waar dacht je dan dat ze aan zouden groeien?'

Sylvie: 'In de grond of zo, zoals wortelen.'

M.: 'Maar het woord 'wortel' zegt zelf al dat die groente in de grond groeit.'

Sylvie: 'Ja, ok, zoals een aardappel dan.'

M.: 'Uh, 'aard-appel', dat groeit dus ook in de grond, weet je wel, in de 'aarde'.'

Sylvie: 'Uh, ja, ok, je hebt een punt.'

Kleine dingen

Er zijn van die kleine dingen die je dag toch geweldig goed kunnen maken, soms wel inimini-dingen die een verbazingwekkend grote impact kunnen hebben op je humeur. En daar moeten we dan ook dankbaar voor zijn. (bij deze: dank u, kleine dingen in het leven!)

Eergisteren bijvoorbeeld konden we in de Carrefour nog het allerlaatste 'zonneke' meegritsen. En van een zonneke word ik nu eens vrolijk sè (en ik moet u eerlijk toegeven: ik eet niet zo heel graag brood, schaam op mij): heerlijk lekker zacht brood dat er als een zonnetje uitziet en waar je dan een soort zacht broodje van kan afnemen. Zelfs zonder beleg is het een pure streling voor de tong, jawel. Vandaar dat ik dan ook gisteren met twee laten we het even 'zonnestraaltjes' noemen, op het werk aankwam en de dag ineens wat lichter leek. Het feit dat de rest van het zonneke als sneeuw voor de zon verdwenen was, toen ik thuiskwam, laten we eventjes achterwege. M. kan er maar van genoten hebben.

Gisteren op de spinning werd banale Bart vervangen door een of andere jonge springer die een lesje stage kwam geven. De manier waarop hij ongegeneerd soms vals meezong met de muziek en ons telkens weer aanmoedigde met spreekwoordelijke pluimen op onze hoed ('goed bezig, mannen, echt chapeau') vond ik ook weer leuk natuurlijk. Zijn uitspraak 'nie vergeten te lachen hè, want da maakt het nog plezanter' was in ieder geval niet op mij van toepassing, want hij kreeg mijn mondhoeken meermaals omhoog (al is dat niet zo moeilijk bij mij). Bart mag deze jonge springer voor mijn part als concurrentie beschouwen. Sympathieker was hij in ieder geval.

Twijfel

Vandaag ben ik met de auto komen werken. Niet omdat ik lui ben en ook niet omdat het zo'n verschrikkelijk regenweer was en is - ook al kwam dat vandaag dan eigenlijk toch wel goed uit. Nee, ik ben met de auto, omdat ik straks met Spek ga eten. In De Post in Geel. Om eens te zien of de goede commentaren die ik daar al over gehoord heb, wel echt kloppen en om natuurlijk nog eens goed bij te babbelen.

Goed, ik was dus met de auto deze morgen. En half het bedrijf moet dat waarschijnlijk wel gezien hebben, zo ook Sid Frisjes . Die lachte wel eens ferm in zijn vuistje, toen ik ten eerste ver weg op de parking, waar nog veel plaats was, - waarom moeilijk, als het makkelijk ook kan - ging staan en dan volgens een andere collega moeilijk uit de auto geraakte. (het was stormweer én ik moest mijn sjakos én paraplu meenemen uit die auto) Nadat de paraplu geen vrijwillige medewerking bood en perse paraplu moest gaan staan, vroeg ik mij al halverwege af of ik de auto nu wel op slot had gedaan. Dat komt wel eens meer voor dat ik twijfel of ik deuren op slot heb gedaan. Geërfd van de mama of toch alleszins een overblijfsel van het thuiswonen. Dus weer terug naar de auto. Auto op slot - check. Ik kon gerust mijn weg door het regenweer vervolgen. Op mijn bureau aangekomen, werd ik verwelkomd door een mail van Sid Frisjes, 'of de auto toch wel écht op slot was?' Ik lachte eens met mezelf - dat moet soms eens kunnen - en met de mail. Tot Sid Frisjes vertelde dat zijn vriendin dikwijls hetzelfde voorheeft met de handrem. 'Sh*t, de handrem', vloekte ik, 'heb ik die wel opgetrokken?'. Na een kwartier gepieker, gepanikeer, gezaag & omwille van dat laatste lichtjes aangespoord door de collega's, ging ik weer richting auto. En daar aangekomen, was er dus niets aan de handrem. Ik heb dus voor de nodige hilariteit gezorgd vandaag en nu zouden er nog twee konijntjes mijn auto aan het verplaatsen zijn zeker!

Morgen kom ik gewoon weer met de fiets, weer of geen weer!

Vrolijk

Ben je boos? Pluk een roos, zet 'm op je hoed, dan ben je morgen weer goed.

En wat als we vandaag weer 'goed' willen zijn?

Men zette de nieuwe CD van Lilly Allen op de mp3 - niks Ipod, niks mp4, u ziet, mijn interesse voor hypertechnologische vernieuwingen is meestal ver te zoeken; en als een gsm kan bellen en sms-en, volstaat dat al voor mij.
Men plaatse de koptelefoon op het hoofd en drukke op 'play'.
Resultaat: Men bevinde zich dadelijk in een opperstaat van vrolijkheid.

En waarom heeft Sylvie nooit eerder aan tickets voor haar concert in mei gedacht en is het nu al uitverkocht?
Waarschijnlijk om dezelfde reden dat Spek (uitleg volgt later) en ik ook het Erasmustripje aan onze neus lieten voorbijgaan. Van uitstel kwam en komt nog altijd afstel en uiteindelijk is het dan te laat. Eigen schuld, dikke bult. Geen Erasmus en geen tickets.
Vanaf nu staat deze gebrekkige eigenschap van mezelve officieel op de werkpuntjeslijst van 2009.

Art nouveau

Collega K. zal morgen een andere weg inslaan, een weg op de fiets, en niet langer in de auto. Een weg dichterbij huis. Een weg naar een nieuwe carrière.
Zucht, ik heb ook zoveel behoefte aan iets nieuws. Maar het nieuwe vindt mij niet. Of ik zoek niet goed genoeg. Voorlopig moet ik het met het oude vertrouwde doen.

Ik heb wel eindelijk een reactie gekregen op mijn kindersitoproep, wat dan toch wel vernieuwend is. Twee nieuwe kindjes waar ik op zou mogen passen, als ik tenminste door het kennismakingsgesprek geraak. Daarover later meer ... Als u over een week geen nieuwe post vindt op deze blog, misschien toch eens een zoektocht naar mij organiseren, want dan ben ik bij een psychopaat zonder kindjes terechtgekomen en ben ik misschien niet levend buitengeraakt - vergeeft u mij mijn zogenaamde paranoia, dat komt ervan als ze in het weekend van die seriemoordenaarfilms op tv spelen.

En waarom keek ik een seriemoordenaarfilm in het weekend, vraagt u zich af, beste lezer? Waarom stond ik niet in het eerste beste café op tafel te dansen of pintjes te hijsen? Vrijdag was het afscheidsfeestje van voornoemde collega K. en laten we zeggen dat ik daar nog nét niet op tafel stond te dansen, maar wel heel wat pintjes gehesen heb. Vandaar dat ik de ganse zaterdag met twee katers opgezadeld zat en met veel te weinig energie.

En nu ga ik met evenveel energie verder naar de Pappenheimers kijken. Nog een prettige zondagavond gewenst ...

Over vrienden en vriendschap

Het mag geweten ... Mijn échte vrienden/vriendinnen kan je op twee handen, misschien zelfs één hand tellen. Het zijn er niet zoveel. Heel misschien, als ik echt heel kritisch ben, stellen ze zelfs maar een halve hand voor.

Over het algemeen ben ik niet zo veeleisend denk ik op dat gebied, ook al verwacht ik natuurlijk een beetje initiatief van de andere kant (dat is voor mij nu eenmaal een belangrijk ingrediënt in een vriendschap). Af en toe eens bellen of smsen, eens een keer iets voorstellen om te gaan doen, gewoon er zijn ... En ook al is het soms moeilijk om door mijn harde bolstertje heen te kijken, als ik iemand echt in mijn hartje heb ingesloten, dan heb ik werkelijk alles voor die persoon over. Geen enkel cadeau is te duur, geen enkel moment te veel om aan die vriendschap te besteden.

Maar blijkbaar ziet niet iedereen dat. Blijkbaar kan niet iedereen door dat bolstertje heen kijken of vindt niemand het de moeite om te kijken wat juist achter zit. Om te ontdekken, wat ik misschien in hun leventje zou kunnen betekenen ... Telkens probeer ik contact te houden, geweldige ideeën voor te stellen, enz. en dan nog vang ik soms bot. En dan begin je te denken dat het aan jezelf ligt, voel je je misschien zelfs wat minderwaardig en hoop je dat de échte complexen nog eventjes wegblijven voor je helemaal in een diep gat wegzakt ...

Hierbij een dikke merci aan P., omdat zij mij altijd onvoorwaardelijk steunt. Waar ik ook mee zit, hoe zwart of grijs het leven er soms uit ziet, zij weet me altijd op te vrolijken, ook al heeft ze zelf een druk leventje en een dochtertje om op te voeden. Dankzij haar besef ik dat de L'Oréalreclame soms toch ook eens op mij van toepassing kan zijn, dat ik het wel waard ben en dat ik niet langer energie hoef te steken in vriendschappen die niet wederzijds zijn ...

Ti-Ta-T.

Allerliefste lezers,

Eergisteren was ik gefrustreerd en gestresseerd en verbouwereerd en ... (wat ook wel te merken was aan de toon van mijn blog), maar collega x heeft de griep en dat geeft haar het recht om een weekje uit te zieken. Ik hoop alleen dat dat virus mij niet te pakken heeft nu, want voel mij momenteel ook redelijk verkouderig en spierpijnachtig (hopelijk is het gewoon een 'valling').

Wat ik nog wou melden was dat de wegen der vriendschap ondoorgrondelijk zijn. Gisteren kennisgemaakt met T. (zie eerdere blog) en T. is geweldig Tof, Te gek en vooral Te goed voor haar vriend (maar zijn de meeste vrouwen dat dan niet?). Daarbij heeft ze nog eens de nodige Tafelmanieren, at ze Toevallig ook spaghetti gisteren, kan ze ook geweldig goed Tetteren (misschien wel reden van het opscharen van bovenvermelde valling, hebben nog een uur bezweet staan lummelen aan de spinning in de kou & het was écht koud.) Van Taffelen is bij haar ook geen sprake, wat zeer geapprecieerd wordt door mijzelve, gezien ik nogal punctueel ben. Ik zal nooit te laat zijn, wel eerder te vroeg (wat ook niet altijd aan te raden valt). En daarbij hebben we nog eens dezelfde gedeelte haat-liefde-verhouding voor spinnen (beestjes: nee!, sporten: ja!).

Geweldig voldaan van het uurtje spinnen en tevreden over de nieuwe vriendschap (van twee vliegen in één klap gesproken) plofte ik mij thuis in de zetel, alwaar ik nog mijn 'toot' verbrandde aan mijn Tas Tahititi-Thee, voor ik mij naar dromenland begaf.

'T was een geweldig Toffe avond en hopelijk tot volgende week dan, T.!

De klik

Para ahuyentar la soledad.
Para espantar la decepción.
Porque las anxias de vivir no caben en una canción ...

Amaral - Kamikaze.

Ben een tijdje weggeweest. Een heel tijdje. Maar ik heb het druk gehad in tussentijd. Ineens deed mijn hoofdje 'klik' en ben ik tot de conclusie gekomen dat ik mijn leven opnieuw moest inrichten. Ik moest van mezelf eindelijk eens voor mezelf zorgen. Zo eens een beetje lekker egoïstisch zijn ... Proberen te genieten van de kleine dingen in het leven & het leven door een roze bril te bekijken, hoewel de zwarte kleur mij persoonlijk meer lag de laatste maanden.

En ik ben daarvoor zelfs hulp gaan zoeken en ik schaam mij daar niet voor. Mevrouw B. gaat mij psychologisch begeleiden en ik ben daar trots op. Trots op het feit dat ik die stap heb dúrven zetten.
Ben ook niet bij de pakken blijven neerzitten, maar heb mij ingeschreven voor een les spinnen (lees: geen biologische les over het leven en de voortplanting van angstaanjagende achtpotige beestjes, maar al fietsend bewegen op de ritmische tonen van muziek, zonder zich hierbij over een afstand te verplaatsen) Sport, wie had dat ooit van S. gedacht, dat zij naast trappen oplopen op het werk en naar het werk fietsen, ook nog op een andere manier aan sport zou doen. En die les spinnen ga ik volgen met iemand die ik eigenlijk nog niet ken ... (aan te bevelen om evt. nieuwe vrienden/vriendinnen te vinden: het forum van de Flair) T. werkt in dezelfde stad als ik en vond ook wel eens dat het tijd was om iets aan haar conditie te doen. Fijn toch? Samen zweten, samen afzien. Misschien wordt ze wel een vriendin voor het leven.

Je commence à voir la vie en rose ...

Black as hell

Zit even in een zwart gat.

Kan iemand aub een ladder brengen?

Dank bij voorbaat.

S.