Hoop

Ok, vandaag ging er een onschuldige giraf dood door de schuld van de mens, dus de mensheid en de wereld zijn er nog (bijlange na) niet, maar hoop doet leven (al is dat voor arme Marius jammer genoeg niet meer het geval).
Tot vóór het moederschap kende ik enkel konijnen, hazen, kikkers en trawanten die sprongetjes maakten; nu weet ik dat ook kleine mensjes sprongen maken en dat de hele wereld (eigenlijk vooral M en ik) het dan geweten heeft, maar er is hoop, want na zo’n sprongetje is ons ventje weer een stapje verder in zijn ontwikkeling en dat kunnen we enkel maar toejuichen.

Hoop vond ik vandaag ook in een plant die al jaren bij ons woont en die vermoedelijk de winter (welke winter?) niet zou halen, maar ik gaf hem het voordeel van de twijfel. Misschien voelde hij zich even niet zo goed in zijn vel  (takken) – zoals ik de laatste maanden – en zou hij er vanzelf weer wel bovenop komen, zoals ik soms ook door de dagen spartel. En kijk, vandaag stroomt er weer een beetje levensenergie door zijn broze takjes en komen er een paar frisgroene blaadjes piepen. Het is een goede dag vandaag. Leve de hoop.