Peper & Zoutsels

Gisteren had ik lekkere honger (mensen die mij goed kennen, weten dat die lekkere honger meestal constant aanwezig blijft) & wandelde ik dus in het zonnetje met muziek in de oren richting Parkwijk-Spar op zoek naar zoete & andere lekkernijen.

Ik beschik wel over een lichamelijke afwijking: wat mijn oog wil, wil mijn maag niet altijd. Als ik mij dan weer teveel door mijn ogen heb laten leiden, zit ik met het grote probleem dat mijn maag daar ineens geen zin meer in heeft. Dat even terzijde.

Maar gisteren hadden zowel mijn oog en mijn maag zin in Pickles-chips. Volledig vertrouwend op de kwaliteiten van mijn oog, ritste ik dan ook een Pickles-chipszak uit het rek (dat dacht ik toch) om die dan een uur later na de gewone lunch voor 1/3 te verorberen (ik weet het, ik ben een vreetzak), nog altijd in de wetenschap dat ik uit een zak Pickles-chips aan het eten was. Ik moet wel zeggen dat ik vond dat de Pickles-smaak anders was dan anders.

Vandaag kom ik toch wel niet tot de ontdekking dat die Pickles-chips eigenlijk Peper & Zout-chips zijn, nadat meer dan de helft van de zak al maaginhoud geworden was! Ik ben dus diep teleurgesteld in lijf en leden. Noch mijn ogen (blijkbaar zie ik niet langer het verschil tussen geel en groen), noch mijn smaakpapillen (de smaak van pickles verschilt toch wel degelijk van peper & zout???) werken optimaal momenteel.

What is happening?

Uitdrukking van de week

Uitspraak van de week, met daarin verwerkt een voor mij tot dan toe totaal onbekende uitdrukking:

'Ik heb de indruk dat de hete patat altijd maar verder vooruitgeduwd wordt.'

Mijn woordenschat is weer wat rijker geworden vandaag. Met dank aan collega A.

What a day

Het was al en is een rare dag vandaag. Geen gewone dag zoals de andere.
Naar het werk fietsen en weten dat je geëvalueerd gaat worden, terwijl je met je gedachten en eigenlijk je hele lijf gewoon bij je pluizige kattenbeest wil zijn, dat nietsvermoedend bij de verschrikkelijke dierendokter binnengebracht wordt door vriendlief om er dan het einde van de dag met een paar lichaamsdelen minder buiten te komen. De gedachte alleen al geeft me de kriebels, maar het kan nu eenmaal niet anders ...

Net zoals ik zelf onder die evaluatie op het werk niet uit kon. Een uur later dan gepland - ik was tweede en de eerste was niet eens aan bod gekomen - trok ik mijn stoute schoenen aan en begaf mij naar boven. Zenuwen en rode plekken inclusief, onderging ik het jaarlijkse evaluatiegesprek. Het resultaat was slechter dan vorig jaar - maar dit jaar 'waren ze veel strenger geweest en hadden ze dus minder punten gegeven' -, maar lag nog altijd in de categorie 'zeer goed'. Wat het gesprek zelf betreft, ben ik zeer tevreden, want ik heb gezegd wat op mijn lever lag en eerlijk op vragen geantwoord. Weg frustraties. En hopelijk apprecieert onze grote baas die eerlijkheid toch een beetje. En natuurlijk heb ik ook het motto 'een nee heb je, een ja kan je krijgen' toegepast, als je weet wat ik bedoel. Voor wat hoort wat.

Ik heb de dag dus alleszins tot nu toe heelhuids overleefd, nu hopen dat Frigo ook geen al te nare herinneringen aan deze dag overhoudt.

I passed the test

Joepie de Poepie, Spaans was een succes! De punten, die ik vanuit mijn ooghoek duidelijk kon aflezen, ga ik jullie besparen, want dat zou mijn populariteit wel degelijk naar beneden halen. En de stempel van 'nerd' of 'seut' schrijf ik bovendien liever toe aan mijn middelbareschoolcarrière, wat dus al héél lang geleden is en waarvan ik de herinneringen liever niet oprakel.

Twee jaar na het halen van het welverdiende diploma - als je weet hoe hard en hoe lang ik aan mijn thesis gewerkt heb, kan je mij geen ongelijk geven, ook al waren de nachtelijke uitstapjes gedurende mijn kotleven ook veelvuldig aanwezig - kan ik nog steeds Spaans lezen, schrijven, begrijpen en het belangrijkste van al, wat dan gisteren ook getest werd: Spaans spreken.
I still got a Spanish touch. Olé.

Meer verontrustend zijn de nog altijd weerkerende rode vlekken in hals en omstreken, bij de minste zenuwen die mij nog altijd parten spelen, ook al was dat dan volgens Rocío nergens voor nodig. Of ik toch niet eens bij de dokter moest langsgaan met dat vlekkenprobleem? Of ze daar in de geneeskunde misschien een oplossing voor hebben? Want nu ging het maar om een mondeling examen Spaans, maar in de toekomst zou het om iets veel belangrijker kunnen gaan?
Ik heb maar niet gemeld dat mijn wangen ook bij de minste hoeveelheid alcohol rood kunnen kleuren en dat men ook dadelijk ziet of ik verlegen ben of niet, aan de kleur van mijn wangen, die dan weer dezelfde rode kleur aannemen ...

Al maar goed dat rood mijn lievelingskleur is!

Lap, aan mijn laars

Lap, ik heb het weer aan mijn laars of mijn bot, als je begrijpt wat ik bedoel. Mijn te goed zijn voor de wereld begint zijn tol te eisen ...
Ik heb het té druk momenteel. Ik wil álles tegelijk doen en ook al ben ik een vrouwelijk wezen, het lukt me niet.

• Ik wil mijn vat organiseren - gelukkig heb ik al dj's die willen komen draaien, nu moet ik nog een dak boven hun hoofd zoeken natuurlijk: dus een locatie.
• Ik wil mijn appartement netjes houden, alsook zorgen dat de mannelijke wederhelft iets stoffelijk om het lijf heeft - wat dan in de volksmond de was en de plas heet.
• Ik wil blijven spinnen, want eens ik daar mee stop, wil ik er nooit meer aan beginnen.
  
• Ik wil mijn mondeling examen Spaans toch een beetje voorbereid hebben, vooral als ik het over de crisis económica en España moet hebben.
• Ik wil helpen op het Chirobal.
  
• Ik wil kindersitten - wat een geluk dat ik daar nog geen respons op kreeg, maar toch.
  

Ik wou ... zo goed zijn om voor vzw x vertalingen te maken, maar te goed zijn is blijkbaar ook niet goed, want ze schuiven een 'vrijwilligersovereenkomst' onder je neus en vragen of je zo 'goed' zou willen zijn om één exemplaar ondertekend door te sturen? Ik verleen onbezoldigd diensten, maar moet wel een postzegel betalen om hen een overeenkomst te bezorgen, waar ze wát aan hebben dan?
Dat tot daaraan toe, maar dan krijg je een tien bladzijden lange Spaanse technische tekst over een of ander vermenigvuldigingsprogramma voor een Latijns-Amerikaanse aardappel doorgestuurd, bijhorende Latijns-Amerikaanse termen inclusief natuurlijk en in het kleinste lettertype dat er bestaat, en die vertaling zouden ze toch graag binnen twee weken hebben. Aaarggghhh, ik ben ook maar een méns, een mens zonder Latijns-Amerikaanse woordenboeken en zonder al te veel tijd om research te doen over landbouw in Argentinië.

Iemand een flinke dosis tijd op overschot?

Organiseren: wie zijn best doet, zal het leren

Dat ik in 2009 ineens een kei ben in het organiseren, is al gebleken. Op niet minder dan een paar weken was het reisje naar Madrid in kannen en kruiken én had ik daarenboven nog eens 4 andere mensen in mijn folie meegesleurd. Een geweldig appartement met bijhorend zalig terras op de kop getikt en vliegtuigtickets ineens mee besteld, dus het is nu enkel nog uitkijken naar augustus - wat overigens nog zo ver weg lijkt. En dan vliegen we richting rastro en met de missie van de pannekoekería in het achterhoofd, hè Sid Frisjes.

En het eerste project is nog maar net achter de rug, of er raast al een nieuw idee door mijn impulsieve gedachten. Dit jaar zal ik een kwarteeuw oud worden uhum. Dus daar hoort dan toch ook het nodige gefeest en gevier bij? (alsof er anders geen redenen zijn om te feesten) Ik ben dus als een kip zonder kop locaties aan het zoeken, provisoire gastenlijstjes aan het maken, vriendelijke dj's van een tijdje geleden aan het mailen, .... Noem het maar op. Niets is mij teveel dit jaar. Ik bruis van de energie en word er nog opgewekt van ook. Ben er zeker van dat mijn superster daarboven, met zijn superseppekracht, er iets mee te maken heeft!

Dus bij deze, moest u zo van die fantastische suggesties hebben om er een echt Feest van te maken op mijn verjaardag, deze zijn altijd welkom bij de reacties. En als u dan toch bezig bent, reserveer dan voorlopig maar 16 mei in uw agenda, zodat we met zijn allen feestend mijn 25ste levensjaar in kunnen dansen ...

Feel good

Vandaag geen teken aan de wand (alsof er andere dagen zoveel tekens aan de wand zijn, maar kom), maar een teken in de krantenwinkel.

Ik moet toegeven, veel zin had ik niet in een druilerig middagwandelingetje tussen de miezerige regendruppels door, maar toen collega K. vrolijk 'wandelingetje??' mailde, moest ik mij wel naar buiten begeven. Collega K. verlaat ons over een dikke twee weken en ik kon hem toch niet alleen door dat grijze weer laten wandelen? Vlak voor de middag schoot mij ook ineens in het hoofd dat ik de nieuwe Glamour nog niet was gaan halen, dus twee vliegen in één klap om het zo te zeggen.

In de krantenwinkel aangekomen en koortsachtig op zoek naar mijn oude vertrouwde modewijzer, zag ik ineens een boekje liggen dat er normaal niet hoorde te liggen. 'Luck', Feelgood Magazine. En in een kleine hoek onderaan: GRATIS. 'Voor niets gaat de zon op', zei een stemmetje in mij, maar toch was ik benieuwd (ligt ook een beetje in mijn aard, die nieuwsgierigheid) naar een nieuw tijdschrift, waardoor ik het tussen de Glamour en de Elle mee op de toonbank legde (en er zelfs nog voor wilde betalen) en de altijd vriendelijke meneer van de krantenwinkel beaamde wat er gedrukt stond: 'Ja, en dit is dan gratis'.

Olé, een boekje vol geluk, zomaar voor het grijpen! 'Luck', een ongerept feelgood magazine dat het NIET over het zoveelste dieet, overspel, rimpels, financiële crisis, fashiondisasters en bv-roddels wil hebben, maar WEL bericht over alles wat het leven leuker en lichter maakt.
En mijn beste lezers, ikzelve zag dat weer als een teken (beetje bijgelovig soms, ook al loop ik onder ladders door en sla ik niet in paniek als ik een zwarte kat zie), want ik kan het ontkennen, maar begin 2009 heb ik nog wel momenten gehad dat ik mij minder goed in mijn vel voelde, maar daar gaat vanaf nu een einde aankomen.

Dus boodschap van vandaag: haast jullie naar de krantenwinkel, met wat geluk hebben jullie dit eerste exemplaar ook gratis en voor niks in jullie gelukkige bezit!

De langste relatie die je in je leven zult hebben, is die met jezelf.

Je moet dus heel goed voor jezelf kunnen zorgen.

Pas dan kun je ook goed voor anderen zorgen.

('Luck', gratis 1ste nummer)

Blog of geen blog

In navolging van een vorig bericht, kan ik hier nog een 'ik heb een hekel aan .. '- puntje toevoegen. Ik vind het verschrikkelijk om keuzes te maken, beslissingen te nemen. Het mag in deze tijd een luxe zijn om een schat aan keuzes te hebben in het leven, maar voor mij is het een regelrechte hel.

In de koekjesrayon in de supermarkt krijg ik het bijvoorbeeld al moeilijk. Waarom bestaat het beroep van koekjesbedenker niet? Simpelweg omdat alle soorten koekjes al bestaan! En die komen dan allemaal tegelijk op je af, als je het hebt aangedurfd om die gang in te gaan. Als ik alleen ben, ga ik dan meestal met vier à vijf soorten koekjesdozen naar huis (omdat ik gewoonweg niet kan beslissen). Als ik van iemand vergezeld ben, kan die persoon meestal de knoop wel doorhakken, maar toch. Achteraf krijg ik dan weer spijt dat ik toch die ene soort niet meegenomen heb.

En zo gaat dat met alle keuzes in het leven ... Het teveel aan keuzes geeft mij een benauwend en angstig gevoel. Soms zou ik op elk kruispunt een wegwijzer willen zien staan, die in mijn plaats kiest of die in ieder geval de beste keus voorstelt.

En hoe weet je altijd of je de juiste keuze gemaakt hebt? Of het toch niet de verkeerde was? En moet je je hart volgen of je verstand? Of allebei? En wat als die twee het niet eens willen worden? Voor mij blijft het een eeuwig dilemma.

Volgende keuze van de dag: Wat ga ik eten? (zucht)

Klinkd het niet dan botsd het

Voor wie mij kent, zal het wel al geen geheim meer zijn. Ik zeg nogal redelijk vaak mijn gedacht: recht voor de raap, recht in het gezicht en klinkt het niet, dan botst het wel. Dat is volgens mij ook waarom lievelingscollega en ik vier handen op één buik zijn. Het is iets wat we gemeen hebben. En daarom zijn we niet gemeen, we zijn gewoon eerlijk. En gratis extraatje: je weet meteen wat je aan ons hebt!

Iets waar ik dan ook een grondige hekel aan heb, is schijnheiligheid, evenals de mensen die die eigenschap belichamen. Dat is nog wel logisch ook, gezien schijnheilig tegenovergesteld is aan doodeerlijk. Enfin, ik kan niet altijd zeggen dat die recht-voor-de-raapheid mij siert, want soms draai ik toch even graag de klok eventjes terug en slik ik mijn woorden liefst weer zo snel mogelijk in. Het komt niet altijd uit, weet u, en niet elke persoon heeft korte tenen. Wat dan weer de nodige heisa veroorzaakt met momenten.

Een tweede iets wat ik ook niet erg op prijs stel, is onrechtvaardigheid. Ik zal altijd proberen voor mezelf op te komen, als ik vind dat ik onheus behandeld ben of word, wat soms ook niet altijd in goede aarde valt, maar hé, ik blijf tenminste toch trouw aan mezelf. En mezelf is de persoon waar ik het langste mee zal moeten leven. Een staaltje van voor mezelf opkomen vloeit voort uit het eerder vermelde wellnessverhaal. En ook al heb ik er uiteindelijk niets mee bereikt, ik ben toch trots op mezelf.

U moet weten dat de cadeaubonmensen mij een oplossing binnen de drie weken zouden bieden en dat ik daarom na een dikke maand nog eens een rappel stuurde, vanzelfsprekend voorzien van de gebruikelijke beste wensen (al had ik die achteraf gezien beter weggelaten, want die werden mij wederzijds niet gegund blijkbaar). Dit was het antwoord van de organisatie - en let hierbij vooral op de verkleinwoorden:

Beste mevrouw,

Wij hebben ivm met uw klachtje rechtstreeks contact opgenomen met de verantwoordelijke van X.
Onderstaand antwoordje hebben wij van hen ontvangen.

Het antwoord van het beautycenter ga ik niet volledig weergeven, aangezien het een aaneenschakeling van alineas is, waarin de verantwoordelijke zichzelf en haar personeel verdedigt, maar hieronder vindt u er twee van - en let hierbij vooral op het gebruik van 'd' waar 't' nodig is:

Dat er met de reiniging iets fout gelopen is kan niemand zich herinneren en is zo goed als onmogelijk. Met het masker, dat op het einde van de verzorging gebeurd en niet bij de start zoals de reiniging, kan soms een prikkeling optreden maar dat geeft een goede doorbloeding en extra zuurstof aan de huidcellen. Dit is normaal bij vermoeide huiden die weinig of geen diepwerkende cosmetische behandelingen krijgen.

(wordt hier nu trouwens niet bijkomend geïnsinueerd dat mijn huid 'vermoeid' is? Van klantvriendelijk gesproken)

Dan over onze stoelen. Deze zijn van zéér hoge kwaliteit en van een zéér duur prijskaartje! In een behandelstoel wordt nooit een neksteun geplaatst en dit is in deze stoelen ook absoluut niet nodig of gepast. Dit gebeurd soms in kleine salons die geen degelijke stoel gebruiken en dus zo het comfort voor de klant denken te verbeteren.

Enzovoort. Enzoverder.

En hieronder, beste lezers, vindt u mijn antwoord. Ok, ik sla er misschien mijn eigen ruiten mee in, maar ze waren sowieso niet van plan een échte oplossing te bieden, dus who cares? Nadat ik op de verzendknop had gedrukt, voelde ik mij opgelucht en het belangrijkste: ik was weer eens voor mezelf opgekomen.

Beste,

Dit gaat niet om een 'klachtje'. Voor een klachtje zou ik geen contact opnemen met jullie. Dit is wel een degelijke serieuze klacht en niet alleen ervaren door mij, maar ook door die vriendin van mij.
Verder is de klant nog altijd koning, dunkt mij en mij lijkt dat er alsnog geen oplossing uit de bus is gekomen voor deze klacht. Moeten lezen hoe de verantwoordelijke in de verdediging gaat, helpt niemand verder en als u liever degene gelooft die er in feite niet bij was en die daarenboven nog niet eens zonder dt-fouten kan schrijven, dan is dat uw zaak.

U wordt bedankt. We hadden tenminste toch wel excuses verwacht.

Zoals beloofd

I'm still alive!

Dus haal al die helikopters maar uit de lucht en roep al die speurhonden maar terug.
Als u mij zoekt, zit ik in mijn zetel.

Morgenavond trouwens al, mensen, op de 7de januari van dit nieuwe jaar, zal ik een goede daad verrichten. Impulsief als ik soms (meestal niet, maar kom) ben, had ik aan A Place to Live VZW voorgesteld dat moesten er teksten vertaald moeten worden voor hun nieuwsbrief, dat ik dat wel voor mijn rekening wou nemen, kwestie van nog een beetje oefening te blijven hebben en omdat het voor een goed doel is natuurlijk. En aangezien mijn enthousiasme aanstekelijk werkt blijkbaar, had ik vandaag al een voorwoord in mijn mailbox, dat naar het Frans vertaald moet worden.

Dus morgenavond zit ik waarschijnlijk verstopt tussen de woordenboeken, moest u mij nodig hebben. Maar ik hoop dat u mij niet nodig heeft. Zo kan ik tenminste rustig en geconcentreerd aan de vertaling werken. En verder wens ik jullie een goede nachtrust en een lekker warm kersenpitkussen voor tussen de lakens (of een warmwaterblaas, doet het ook nog altijd).

Het is zo koud in de kou

Eerste uitdaging van het jaar 2009:

Na een vriesnacht van -13 graden mij morgenochtend een weg naar het werk proberen te fietsen (of in deze tijd van het jaar: slibberen).

Noot: morgen weet u of ik veilig ben aangekomen ... Als ik morgen niets laat weten op mijn blog, kom mij dan zoeken!

Mag ik wel even zeggen dat het deze ochtend sprookjesachtig mooi was? Witte stilte, alles in slow motion ... Het is eens wat anders dan het alledaagse grijze gestress.


Tweede uitdaging van het jaar 2009:

Een babysitkindje of -kindjes zoeken en liefst ook vinden.

Niet dat ik 'chiro' zo erg mis, maar wel het contact met de speelclubbertjes. Ook al had ik soms zeven oren tegelijk nodig om naar hen allemaal te luisteren, ik zou er nu geld voor geven. Gewoon een spontane knuffel krijgen, het leven zien door een kinderbril. Je mee laten voeren in hun fantasiewereldje. Hen 'toneel' laten spelen, want dat deden ze zo graag en ook al spraken ze dan allemaal door elkaar, het had wel iets. Ik mis mijn speelclubbertjes zo erg en het meest van al Seppeke*. Soms wou ik dat ik de klok kon terugdraaien ...

Caféfobie

Begrijp me niet verkeerd, beste lezer of lezeres, als u de titel van dit bericht leest.
Ik ga graag op café een pintje of een cola drinken met vrienden en/of vriendinnen om bij te praten en gewoon gezellig samen te zitten, maar moest u, beste lezer, het ooit in zijn/haar hoofd halen om deze 'hobby' samen met mij uit te oefenen, wees u dan welbewust van de caféfobie die ik heb en die hieronder in geuren en zwart op wit beschreven zal worden.

De belangrijkste regel om hierin fatsoenlijk met mij om te gaan is de 'spreek-nooit-in-het-café-met-mij-af-regel'. U kan deze natuurlijk negeren, maar besef dan wel dat er een enorm grote kans is dat ik nooit zal komen opdagen. Vóór het café is een eventuele optie, moesten er geen andere mogelijkheden voor handen zijn, doch deze behoort niet tot mijn favoriete afspreekplaatsen. Volgende locaties zorgen er wel voor dat de afspraak daadwerkelijk zal doorgaan: ofwel bij u of mij thuis (kwestie van opgehaald te worden of iemand te moeten ophalen) ofwel in een straal van 500 m van het café in kwestie. Bushokjes, fietsrekken, bankautomaten kunnen hier bijvoorbeeld voor dienen. Als het maar voor ú redelijk herkenbaar is, want als u mij een kwartier in de kou of regen laat wachten, kan het ook zijn dat ik het voor bekeken houd.

Waarom dan niet in het café, vraagt u zich af? Het gevoel langs alle kanten bekeken te worden als je binnenkomt in een druk café, geeft mij de kriebels. Net alsof een spin langs mijn arm omhoog kruipt. Ik krijg het koud en warm tegelijk en stop even met ademen. Niet dat ik er zo angstaanjagend uitzie, maar mensen moesten toch eens denken dat er net een alien binnenstapt. En dat is dan nog maar de eerste fase van de fobie, want moest ú, beste lezer, dan daadwerkelijk al aan een tafeltje zitten, is voor mij het ergste voorbij. Is dat niet het geval, duurt de nachtmerrie alleen maar langer. Dan moet ik alleen aan een tafeltje gaan zitten, waardoor alle ogen wéér maar eens op mij gericht zijn, en zitten wachten tot ú komt. Moest ú dan komen opdagen (in het ergste geval doet u dat niet en duurt mijn nachtmerrie eeuwig verder), kan u begrijpen dat ik minstens drie pinten nodig heb om mij weer ontspannen te voelen.

Bovenstaande is dus één van mijn fobieën en u zou denken: gelukkig is het niet altijd herfst en winter en hoeft ze geen café meer binnen te gaan om te gaan schuilen voor wind en regen. Wel, fout! In lente en zomer maakt de caféfobie plaats voor de terrasjesfobie! Als de shoppingkriebels weer eens huishouden in mijn lijf en ik noodgedwongen naar de winkelstraat moet in de lente/zomer, moet ik voorbij de terrasjes passeren, waar jan en alleman plaats heeft genomen om voorbijkomende wezens aan te gapen ... En dan voel ik mij evengoed bekeken.

Dus, beste lezers, ik ga mij nu maar eens klaarmaken om op café te gaan, alwaar ik niet vóór, maar in de buurt van het café heb afgesproken met mijn compagnon. Op die manier kan ik ontspannen aan mijn avond beginnen ...

Prettig weekend!