Het was al en is een rare dag vandaag. Geen gewone dag zoals de andere.
Naar het werk fietsen en weten dat je geëvalueerd gaat worden, terwijl je met je gedachten en eigenlijk je hele lijf gewoon bij je pluizige kattenbeest wil zijn, dat nietsvermoedend bij de verschrikkelijke dierendokter binnengebracht wordt door vriendlief om er dan het einde van de dag met een paar lichaamsdelen minder buiten te komen. De gedachte alleen al geeft me de kriebels, maar het kan nu eenmaal niet anders ...
Net zoals ik zelf onder die evaluatie op het werk niet uit kon. Een uur later dan gepland - ik was tweede en de eerste was niet eens aan bod gekomen - trok ik mijn stoute schoenen aan en begaf mij naar boven. Zenuwen en rode plekken inclusief, onderging ik het jaarlijkse evaluatiegesprek. Het resultaat was slechter dan vorig jaar - maar dit jaar 'waren ze veel strenger geweest en hadden ze dus minder punten gegeven' -, maar lag nog altijd in de categorie 'zeer goed'. Wat het gesprek zelf betreft, ben ik zeer tevreden, want ik heb gezegd wat op mijn lever lag en eerlijk op vragen geantwoord. Weg frustraties. En hopelijk apprecieert onze grote baas die eerlijkheid toch een beetje. En natuurlijk heb ik ook het motto 'een nee heb je, een ja kan je krijgen' toegepast, als je weet wat ik bedoel. Voor wat hoort wat.
Ik heb de dag dus alleszins tot nu toe heelhuids overleefd, nu hopen dat Frigo ook geen al te nare herinneringen aan deze dag overhoudt.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Posts
3 opmerkingen:
Sylvie,
Proficiat met je zeer goede evaluatie. En weg frustraties.....kan je alleen ten goede komen.
En wat frigo betreft, die is er zo weer bovenop, volgende week is het de beurt aan jones.
En....Jill is super blij met haar tasje. Mercie
Liefs
Euhm... laat eens weten hoe het gegaan is met opslag vragen, dan kan ik dat ook proberen.
Ik zal je straks onderweg briefen. Zie dat je in sandwich-mood bent! Zou kunnen dat Dorien ook meefietst.
Een reactie posten