Eerste uitdaging van het jaar 2009:
Na een vriesnacht van -13 graden mij morgenochtend een weg naar het werk proberen te fietsen (of in deze tijd van het jaar: slibberen).
Noot: morgen weet u of ik veilig ben aangekomen ... Als ik morgen niets laat weten op mijn blog, kom mij dan zoeken!
Mag ik wel even zeggen dat het deze ochtend sprookjesachtig mooi was? Witte stilte, alles in slow motion ... Het is eens wat anders dan het alledaagse grijze gestress.
Tweede uitdaging van het jaar 2009:
Een babysitkindje of -kindjes zoeken en liefst ook vinden.
Niet dat ik 'chiro' zo erg mis, maar wel het contact met de speelclubbertjes. Ook al had ik soms zeven oren tegelijk nodig om naar hen allemaal te luisteren, ik zou er nu geld voor geven. Gewoon een spontane knuffel krijgen, het leven zien door een kinderbril. Je mee laten voeren in hun fantasiewereldje. Hen 'toneel' laten spelen, want dat deden ze zo graag en ook al spraken ze dan allemaal door elkaar, het had wel iets. Ik mis mijn speelclubbertjes zo erg en het meest van al Seppeke*. Soms wou ik dat ik de klok kon terugdraaien ...
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Posts
2 opmerkingen:
Ja, Sylvie.
Je had echt zijn hartje gestolen.
Weet je de tranen nog na het kamp, en met het kampvuur.Zo'n emotionel afscheid.
Een manneke met zijn hart op de juiste plaats. Je knuffel staat nog op zijn bedje, hij gheeft er altijd mee geslapen.
Liefs
Ann en Seppe*
Ik weet het nog héél goed. Het lijkt of het gisteren was. Seppe* die zich op het toilet had opgesloten en er niet meer uit wou komen. Toen ik om een knuffel vroeg, kwam hij er dan wel uit. En die knuffel, ik denk dat dat de allerbeste knuffel was die ik ooit van iemand gekregen heb. Jullie moesten Seppe* lostrekken, omdat hij niet wou loslaten, maar stiekem wou ik ook niet loslaten ... Hij heeft ook mijn hartje gestolen.
Liefs
Sylvie
Een reactie posten