Bang

U zou het misschien niet zeggen, maar ik heb met momenten (nee, eigenlijk meestal) last van faalangst. En ik kan u zeggen, beste lezer, leuk is anders!

Naast het feit dat ik in een geweldig bedrijf terecht ben gekomen (of zou mijn vorig bedrijf ook al 10.000 € overgemaakt hebben ten voordele van de slachtoffers van de humanitaire ramp in Haïti?), dat mijn nieuwe job echt een superuitdaging is, dat ik heel wat nieuwe dingen bij ga leren, zelfs qua Spaans (lees: nieuwe 'bouw'terminologie) en dat de collega's ook wel heel goed meevallen, is de laatste week toch ook een kleine hel geweest. Elke werkdag dat ik wakker werd, kromp mijn maag een beetje ineen. Want ja, de job is een vooruitgang ten opzichte van mijn vorige job, maar hij houdt ook heel wat meer verantwoordelijkheid in, wat natuurlijk heel interessant is, maar wat voor mij soms ook vrij benauwend werkt. Zal ik het wel aankunnen, al die verantwoordelijkheid? Zal ik gauw passen in de nieuwe omgeving, met bijhorende collega's? Zal ik onthouden, wat ze mij uitleggen of zal ik alles fout doen? Zal ik M. niet vreselijk missen als ik drie dagen in Valencia mee een winkel ga inrichten?
Na een week voel ik mij nog altijd een beetje de vreemde eend in de bijt, want op ruim 35 km van mijn vertrouwde nestje is er namelijk (nog) niets 'vertrouwd' terug te vinden ...

U kan dus begrijpen dat mijn maag mij op dit moment ook een beetje parten speelt, als ik denk aan de werkdag van morgen, die ik moet zien te overleven, met faalangst, maar liever zonder. Hopelijk sla ik morgenvroeg op tijd de autodeur dicht, net voor de faalangst mee in wil stappen.

TGV

De traagheid waarmee berichten hier op deze uiterst (uhum) interessante blog verschijnen - waarvoor opnieuw mijn excuses -, is in de verste verte niet te vergelijken met de snelheid waarmee knopen doorgehakt worden in dit prille begin van het nieuwe jaar. Als een TGV lijken we eventjes door het landschap van het leven te razen en zaken te regelen die verregaande gevolgen hebben op de rest van ons gezamenlijke Vie tesamen.
Zo heb ik vandaag voor de eerste keer 's morgens in de auto gezeten, op weg naar 'de job van mijn leven'. Toffe collega's, zo lijkt het al tenminste. Wel qua werk en invulling een hele boterham te kauwen, zo lijkt het ook al. Maar we gaan daar flink onze tanden in zetten, in die boterham met mayonaise en pickles (zie het verhaal van Sarah met de übermooie nieuwjaarswens). Als kers op taart, mag ik in februari al eventjes naar Madrid, enkel en alleen omdat ik Spaans kan en omdat de meetings wel kaderen in mijn opleiding en in maart naar Valencia om de inrichting van de nieuwe winkel mee te bekijken! Dat deelden ze mij zomaar eventjes mee vandaag al op mijn eerste dagje! (U kunt wel geloven zeker dat ik deze data dan ook zo fier als een gieter in mijn agenda accentueerde).
En dat is dan nóg niet alles, want geheel tegen de verwachtingen in, lag er gewoon nog een kans grijpensklaar (en die hebben we natuurlijk met de vier handen tegelijk gegrepen). Vandaar dat wij de trotse eigenaars zijn geworden van een echt huis, mét echte tuin (werkelijk waar, mensen, wie had dat ooit gedacht!). Dus het bezoek aan de notaris hebben we er op deze eerste werkdag ook nog maar even mee doorgenomen. En zolang ik M. heb, kan ik dat allemaal aan. Want toegegeven, vorige week zat ik eronderdoor. Het was té veel ineens, vandaar dat ik vorige week meermaals even kortsluiting had en mijn weerstand weer tot nul gezakt is waardoor ik bijgevolg opnieuw een klets vast heb (volgend jaar drink ik gegarandeerd weer actimel potverdekke). Dus M., bij deze een dikke merci om er te zijn en met mijn buien om te kunnen (het was nu ook wel juist dé week ook natuurlijk - migraine inclusief).

Dat we er al een echt 'nieuw' jaar van gemaakt hebben, verdorie! Schol! Doe dat glas nog maar eens vol!

Tochtpoes

Ge kent dat wel hè, zo van die tochtbeesten die ge voor de deur legt, opdat de tocht niet vanonder de deur zou komen.
Awel, wij hebben een levensechte tochtpoes (en ook een lelijke deur, maar dat doet nu niet ter zake), die zijn plaatsje weet zijn in deze barre wintertijden en ons wat warmte gunt. Én hij geeft zelfs licht in het donker. Voor als je de weg kwijt bent enzo.

Let wel: kijken mag, aankomen niet! Deze tochtpoes is niet te koop. Spijtig, jawel, voor jullie dan.

De kunst van het vertalen

Ik moet toegeven: af en toe kijk ik naar vtm. Ik volg bijvoorbeeld De Andalusische Droom, een programma over een aantal koppels die ervoor strijden om een bed & breakfast in Osuna uit te baten. Ja, en als ik niet thuis ben, neem ik het programma zelfs op met onze supergeweldige digicorder. Guilty again.
Waarom ik naar dat televisieprogramma kijk, vragen jullie je af? Ten eerste uit pure jaloezie, omdat ik mij ook wel in Osuna zie wonen, daar een beetje werken, beetje luieren, beetje genieten en beetje socializen met de Spaanse bevolking. En heb je trouwens al gezien dat de zon altijd schijnt op tv tijdens dat programma! Dat geeft je ook wel een beter gevoel en energieboost als het buiten zo donker en grauw is.
Ten tweede en dat kunnen jullie wel raden, uit pure beroepsmisvorming of hoe je dat ook wil noemen. De Spaanse taal en alles wat er mee te maken heeft, natuurlijk! Het is ook daarom dat ik mijn vaste werkpostje verlaat en een duik in het onzekere neem door ergens anders te gaan werken om onder andere Spaans te kunnen praten. Het is nu eenmaal een trekje van mij en het zal waarschijnlijk altijd een trekje blijven: el amor por la lengua española. Heel aandachtig volg ik dan ook de Spaanse gesprekken, lach ik een beetje om de fouten van de Belgen en probeer ik nieuwe woorden en uitdrukkingen op te vangen. M. weet dat hij mij dan niet moet storen.
En vandaag spitsten mijn welgevormde oortjes zich bij het horen van de vertaling van 'morenito de Osuna', dat vertaald werd als 'Moriaantje van Osuna'. Geen idee waar dat Moriaantje vandaan komt - kennelijk heeft het iets met de Moren te maken - want mij leek morenito simpelweg het verkleinwoord te zijn van moreno (zijnde bruin, donker gekleurd) en dat leek mij wel logisch als koosnaampje voor Samir die zowel in de zomer als de winter (gelukzak!) gebruind door het leven gaat. Dus als iemand een verklaring heeft waarom morenito door Moriaantje vertaald werd, gelieve dit dan in de reacties nader te verklaren.

Of was dit gewoon weer een dikke vertaalfout die - net zoals veelvuldige dt-fouten tegenwoordig- het televisiescherm 'sierde'?