U zou het misschien niet zeggen, maar ik heb met momenten (nee, eigenlijk meestal) last van faalangst. En ik kan u zeggen, beste lezer, leuk is anders!
Naast het feit dat ik in een geweldig bedrijf terecht ben gekomen (of zou mijn vorig bedrijf ook al 10.000 € overgemaakt hebben ten voordele van de slachtoffers van de humanitaire ramp in Haïti?), dat mijn nieuwe job echt een superuitdaging is, dat ik heel wat nieuwe dingen bij ga leren, zelfs qua Spaans (lees: nieuwe 'bouw'terminologie) en dat de collega's ook wel heel goed meevallen, is de laatste week toch ook een kleine hel geweest. Elke werkdag dat ik wakker werd, kromp mijn maag een beetje ineen. Want ja, de job is een vooruitgang ten opzichte van mijn vorige job, maar hij houdt ook heel wat meer verantwoordelijkheid in, wat natuurlijk heel interessant is, maar wat voor mij soms ook vrij benauwend werkt. Zal ik het wel aankunnen, al die verantwoordelijkheid? Zal ik gauw passen in de nieuwe omgeving, met bijhorende collega's? Zal ik onthouden, wat ze mij uitleggen of zal ik alles fout doen? Zal ik M. niet vreselijk missen als ik drie dagen in Valencia mee een winkel ga inrichten?
Na een week voel ik mij nog altijd een beetje de vreemde eend in de bijt, want op ruim 35 km van mijn vertrouwde nestje is er namelijk (nog) niets 'vertrouwd' terug te vinden ...
U kan dus begrijpen dat mijn maag mij op dit moment ook een beetje parten speelt, als ik denk aan de werkdag van morgen, die ik moet zien te overleven, met faalangst, maar liever zonder. Hopelijk sla ik morgenvroeg op tijd de autodeur dicht, net voor de faalangst mee in wil stappen.
skip to main |
skip to sidebar
Sylvie et sa vie
In 1984 werd er eens een klein meisje geboren, waarvan de mama elke nacht moest opstaan om haar bijkomend eten te geven. Ondanks de spreekwoordelijke stoempen onder haar gat, is dat meisje, Sylvie genaamd, redelijk klein gebleven en eet ze nog altijd bitter weinig. Zij eet om te leven en leeft niet om te eten. Desserten en alle andere zoets worden daarentegen wel gretig naar binnengewerkt. En tot nu toe wordt ze daar tot grote frustratie van haar zusje en mama, – hout vasthouden – niet dikker van. Zij is een gelukzak en ze weet het.
Al van kleinsaf is het kleine meisje gepassioneerd door talen, beginnend bij het Frans en van zo gauw haar mama haar aanstak met de Spanje-microbe , ook het Spaans. Volhardend als zij is om de Spaanse taal te blijven spreken, blijft ze na haar Master Vertalen Frans-Spaans, conversatie volgen bij een toffe Spaanse madam, omdat ze ooit professioneel toch dagelijks bezig zou willen zijn met haar lievelingstaal. Vacatures, anyone? Laat het haar dan alstublieft weten. Omwille van haar taalgevoeligheid kan ze wel eens de neiging hebben om mensen te verbeteren en heeft ze een grondige hekel aan dt-fouten. Dat eerste doet zij echter niet met opzet en gelieve haar daar dan ook voor te vergeven. Wat betreft dt-fouten, is ze onverbiddelijk, of het moest zijn dat u haar versteld kan doen staan met een briljante woordspeling. Het taalwonder dat de woordspeling is, kan een fout tegen de dt-regels in het niets laten verdwijnen. Maak van deze tip gerust gebruik.
Sylvie is van sterrenbeeld een stier, misschien vandaar dat rood haar absolute lievelingskleur is en dat rode voorwerpen, kledingstukken etc. op haar werken als een rode lap op een stier en er spontaan de gedachte ‘hebben, hebben, hebben!’ in haar opkomt. Enkele minuten later is dat voorwerp, kledingstuk, etc. meestal ook wel van haar. Het moet haar stiernatuur zijn die haar dan domineert. Haar laatste buit is de bloedrode en bloedmooie broodrooster van Hema.
Niet alleen houdt zij van rood, ook houdt zij van kersen, in alle vormen en formaten: kersensnoepjes van Kruidvat, kersenoorbellen, kersensjakossen, gewone kersen, enz. (ook niet toevallig in rode kleur). Lachebek Sylvie wordt ook blij van het zonnetje en eet heel graag chocolade of mokka-ijs tijdens een aflevering Friends of een Spaanse film. Haar favoriete uitstapjes zijn electro-feestjes, zee-uitstapjes, rommelmarktuitjes & festivalletjes. Vragen staat vrij, moest u nog meer over haar willen weten.
Sylvie schrijft op haar blog, omdat dit een uitlaatklep is voor haar richtingloze gedachten, dwaze ideeën en banale dagelijkse bezigheden, en ook simpelweg omdat ze graag schrijft. Het is geen hoogstaande literatuur en geen verplichte literatuur. U bent vrij te komen en te gaan wanneer u wil en zelfs om te komen gluren, zonder dat zij weet dat u er eigenlijk bent of bent geweest. Reacties worden geapprecieerd, maar als u incognito wil blijven, vindt zij dit ook niet erg. Sylvie beschrijft haar leven zoals het is en schrijft over reële personen, doch tracht –lukt niet altijd - dit te verdoezelen door initialen te gebruiken. Zij heeft respect voor elke persoon in haar leven. Moest dit anders blijken in haar blog, dan was dit niet haar intentie en biedt zij hiervoor op voorhand haar welgemeende excuses aan.
Voor reacties, slechts één adres: laviedesylvie@gmail.com
Posts
1 opmerking:
Pfft... kakkebroek :-)
Een reactie posten