Moe-moeder-moest

Twee weken congé achter de rug. 14 dagen vakantie. Een mens zou toch denken dat hij dan uitgerust is, maar niets is minder waar, beste lezers.

Ik voel mij geradbraakt en futloos en besef dat ik een inschattingsfout heb gemaakt. Want een week verlof was toch ideaal dacht ik zo voor het weekje Madrid, dan kon ik mij rustig voorbereiden op de langverwachte citytrip. Rustig voorbereiden werd echter gestresseerd nog een hoop laatste zaken regelen, zoals de aerocity-taxidienst van en naar de luchthaven. En ook het weekje Madrid bestond eerder uit dagelijks getsjool, zoals onze West-Vlaamse vriendin zou zeggen, dan uit rust in schaduwrijke parkjes. Sylvie zal dus in de toekomst geen weekje verlof meer vóór een citytrip nemen maar eerder erna. Een mens leert constant bij, niet waar?

Dat allemaal terzijde, want er is ook heuglijk nieuws. M. wordt namelijk nonkel! En ik dus ook tante. En dat maakt mij wel blij, want zelf moeten we nog geen kleine spruit hebben (ook al komt het moedergevoel soms toch wel een beetje boven), maar spruiten op een ander zijn toch altijd fijn. Je kan er allerhande leuke dingen mee doen en ziet de wereld een beetje door de ogen van een kind. En zo gauw er geblijt en pampers aan te pas komen, deponeer je ze toch gewoon weer bij de ouders? Nee, nee, wij gaan dat goed doen, M. en ik, nonkel en tante zijn!

Maar voor het zover is, ben ik eerst nog even moe (-moeder-moest). Slaapwel.

Madrid baby

Het is vandaag 22 augustus. Met andere woorden: het is exact 17 dagen geleden dat ik hier nog iets neertypte. Eerlijk gezegd moet ik toegeven dat ik een beetje bang was toen ik mij aanmeldde op blogspace. En dat ik dat nog altijd wel een beetje ben. Bang dat de inspiratie zich in Madrid ergens achter een schilderij in het Prado verstopt heeft en achtergebleven is. Dat een hersengedeelte gesmolten is, in de 45° overdag of de 35° 's avonds om 21u.

Maar goed: Madrid. Ik zou liegen als ik zeg dat ik het Spaans al niet mis en de lieve Spanjaarden (de meeste toch, ik heb ook ontdekt dat er ook in Spanje imbecielen en imbecila's rondlopen). Die prachtige taal die je rond de oren vliegt en waar je overal flarden van probeert op te vangen, ook al probeert één van je reisgenoten je tegelijkertijd iets interessants uit te leggen. Ik mis Isabel, de vriendelijke en vrolijke Spaanse dame die ons een ondermaats appartement verhuurde - ik zweer dat ik het appartement niet herkende van de foto's op internet -, waarvan het grote terras met geweldig uitzicht alles goedmaakte. Ik mis de van de muur vallende kader waarvoor we een creatieve oplossing bedachten, waardoor Isabel helemaal in haar nopjes was. Het tapas eten (patatas bravas, calamares, tortilla de patata, boquerones, ...), de chorizo tussen mijn bocadillo bij het ontbijt, de chocolate con churros in de mercado de San Miguel. Het tolk moeten (mogen) spelen voor de reisgenoten. De parkjes mét schaduw. De schaduw in het algemeen. Het Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofía en zijn prachtige hedendaagse kunst. De tentoonstelling van Juan Muñoz in datzelfde museum. De winkel van de Spaanse ontwerpster Agatha Ruiz de la Prada en haar veelkleurige collectie (rebajas! jeej!). De vriendelijke verkoopster die vond dat ik heel goed Spaans sprak (iedereen houdt van complimentjes). Enzovoort enzoverder ...

But then again ... Oost West Thuis Best. Een kat die je spinnend begroet en de rest van de dag blijft spinnen van tevredenheid. Redelijke temperaturen. Een eigen bedje ... Dat heeft toch ook allemaal zijn charmes.

Desperate

Juist als die ene schouder om op te huilen ver weg is en voor de twee komende dagen nog niet van plan is om terug te komen, heb je zo'n huilavond. Gisteren was zo'n huilavond. Die moeten er ook eens zijn natuurlijk, maar ik onderga ze toch liefst als M. dicht in de buurt is. Gelukkig dartelde Frigo zoals altijd wel door het appartement rond, maar die apprecieerde het ook niet ten zeerste dat ik in zijn pels snotterde, wat uiteindelijk ook wel begrijpelijk is.
It was just me and my sorrow. M. probeerde mij wel telefonisch bij te staan in het moeilijke moment, maar ik had al snel door dat telefonische opvrolijkmanoeuvers mij weinig doen. Zelfs een telefonische knuffel deed me veel minder dan een echte.

Gelukkig ben ik vandaag weer huilebalk af, onder andere dankzij de zumba-les gisteren, waar je gewoon met verstand op nul alles moet geven, maar diep vanbinnen ben ik wel nog triest. Omdat ik wil, maar niet kan of mag. Omdat de Gouden Gloriejaren potverdekke al ver achter ons liggen - ik heb ze zelfs nooit meegemaakt, hoe oneerlijk -. Omdat we ons, voor wie het nog niet gemerkt had, in volle crisistijd bevinden en het verdomme moeilijk is om aan den bak te komen. Omdat interessante vacatures heel eventjes op het net staan en voor de zon ondergaat, meestal alweer als sneeuw voor de zon verdwenen zijn, door het overaanbod op de arbeidsmarkt.

But then again, zullen we maar blij zijn dat we ondertussen nog een inkomen hebben? Want er zijn ook mensen die ontslagen zijn, die een huis af te betalen hebben en kinders te voeden, die misschien ook moeilijk aan een nieuwe job geraken. Mensen die wanhopig proberen de eindjes aan elkaar te knopen.

Ik zou dus blij moeten zijn dat ik nog 'werk' heb. Alhoewel, zucht.

Lonely

Ik mag mezelf gelukkig prijzen dat ik hier nog een kattenbeest rond heb lopen. Aangezien ik toch nogal sociaal aangelegd ben, ga ik dood aan doodse stilte in huis. Ok, je kan de radio of de tv opzetten en tegen een kat praten die eigenlijk alleen maar terugmauwt, maar helemaal alleen wonen zou echt niets voor mij zijn. Gelukkig zijn er de vriendjes en vriendinnetjes om wat eenzame gaten op te vullen, maar er blijven altijd gaten over die zelf op te vullen zijn.
Met Frigo als inspiratie heb ik de eenzaamheid proberen op te vullen door een gezelschapsbeestje te maken (afwerking volgt nog later in een ander dood moment) en aangezien het regenweer op zondagmorgen mijn gepland tochtje naar de rommelmarkt in de war stuurde, heb ik die frustraties ook even op papier geuit. En zo is het weekend weer om.

Een mens zou haast blij zijn om te moeten gaan werken en onder de mensen te komen. En bij deze mag de klok voor mij dan ook verder gedraaid worden naar vrijdagavond. Het moment dat ik samen met M. een vakantie van twee weken inga. Olé!