Moe-moeder-moest

Twee weken congé achter de rug. 14 dagen vakantie. Een mens zou toch denken dat hij dan uitgerust is, maar niets is minder waar, beste lezers.

Ik voel mij geradbraakt en futloos en besef dat ik een inschattingsfout heb gemaakt. Want een week verlof was toch ideaal dacht ik zo voor het weekje Madrid, dan kon ik mij rustig voorbereiden op de langverwachte citytrip. Rustig voorbereiden werd echter gestresseerd nog een hoop laatste zaken regelen, zoals de aerocity-taxidienst van en naar de luchthaven. En ook het weekje Madrid bestond eerder uit dagelijks getsjool, zoals onze West-Vlaamse vriendin zou zeggen, dan uit rust in schaduwrijke parkjes. Sylvie zal dus in de toekomst geen weekje verlof meer vóór een citytrip nemen maar eerder erna. Een mens leert constant bij, niet waar?

Dat allemaal terzijde, want er is ook heuglijk nieuws. M. wordt namelijk nonkel! En ik dus ook tante. En dat maakt mij wel blij, want zelf moeten we nog geen kleine spruit hebben (ook al komt het moedergevoel soms toch wel een beetje boven), maar spruiten op een ander zijn toch altijd fijn. Je kan er allerhande leuke dingen mee doen en ziet de wereld een beetje door de ogen van een kind. En zo gauw er geblijt en pampers aan te pas komen, deponeer je ze toch gewoon weer bij de ouders? Nee, nee, wij gaan dat goed doen, M. en ik, nonkel en tante zijn!

Maar voor het zover is, ben ik eerst nog even moe (-moeder-moest). Slaapwel.