Fan-tand-tisch

Wat doe je op een druilige dag als deze, als de regenbuien je om de oren vliegen en je niet moet gaan werken?

Naar de tandarts gaan.

Want dat moet ook gebeuren. En eigenlijk jaarlijks zeker? Of tweejaarlijks? Nu, bij mij was het al wel een poosje langer geleden. Zo lang, dat ik niet meer weet hoe lang juist. Ik kan de schuld steken op het feit dat onze vrouwelijke tandarts gestopt was met haar praktijk. Dat ik een nieuwe tandarts moest zoeken. Maar dan lieg ik, want moeder en zus, plichtsbewust als ze zijn, hadden er ondertussen waarschijnlijk al een vijftal tandonderzoeken op zitten bij een nieuwe tanddokter. Dus die zoektocht was eigenlijk al voor mij gedaan. Ik kan de schuld enkel op mezelf steken: van uitstel komt afstel. Er waren altijd wel leukere en/of dringendere dingen te doen. En zelfs begin dit jaar, toen ik een week de pijn moest verdragen van doorstotende wijsheidstanden, was die pijn nog niet genoeg om op controle te gaan.
Maar vandaag pakte ik moedig de Colgate-tube vast (zoals elke dag, laten we dat wel duidelijk stellen) en poetste ik mijn tandjes schoon, wel twee keer, alsof dat ervoor zou zorgen dat mijn gebit ineens in orde zou zijn. Een halfuurtje later, zat ik bevend in een klassiek witte dokterswachtkamer met bijhorende klassieke muziek op het moment van de waarheid te wachten. En dat moment kwam sneller dan verwacht. Even later lag ik met mond wijdopen in de stoel en probeerde ik zo onopvallend mogelijk te slikken, terwijl de tandarts in stilte mijn gebit onderzocht. De stilte werd abrupt doorbroken door de verlossende uitspraak:

'Prima, dat is perfect in orde.'

Er viel een pak van mijn hart en een last van mijn schouder. Ik moest wel de halve wijsheidstand links onderaan en het stompje wijsheidstand rechts onderaan in de gaten houden, maar zo lang ik er geen last van ondervind, is er niets aan de tand. Ik houd de wijsheid liever nog even in pacht.

In de puree

Puree met wat meer of wat minder melk?

Minder melk,
want dan kan je pureekasteeltjes maken.

What's in a name

Onder de geschenkjes die ik kreeg voor mijn 25ste verjaardag, kan je ook een heuse paprikaboom tellen, enkele kleine paprikavruchten inclusief. Aangezien ik originele cadeautjes wel enorm op prijs stel, was ik daar dus geweldig blij mee!

Een later gesprek tussen M. en mij:

Sylvie: 'Ik wist eigenlijk niet dat paprika's aan bomen groeien.'

M.: 'Waar dacht je dan dat ze aan zouden groeien?'

Sylvie: 'In de grond of zo, zoals wortelen.'

M.: 'Maar het woord 'wortel' zegt zelf al dat die groente in de grond groeit.'

Sylvie: 'Ja, ok, zoals een aardappel dan.'

M.: 'Uh, 'aard-appel', dat groeit dus ook in de grond, weet je wel, in de 'aarde'.'

Sylvie: 'Uh, ja, ok, je hebt een punt.'

Wat goed

Wat goed dat je daaraan gedacht hebt!

Anders had ik vandaag zonder lenzenvloeistof gezeten ...

En wat zou ik dán gedaan hebben ...?

Als mannen nu eens toegaven dat ze niet zonder de vrouwen kunnen, zou het de wereld toch al een pak simpeler maken, niet?

(gelukkig geeft die van mij dat met momenten wel eens toe)

And it was all yellow

Het is achter de rug: het 'gele' feestje waar ik maandenlang over nagedacht en gebrainstormd had, waar ik extreem lieve mensen voor had ingeschakeld (I'm nothing on my own), waar ik al mijn vriendjes en vriendinnetjes (de meeste toch) bijeen kreeg voor een geweldig dansfeestje!
Een gele cocktail werd op ambachtelijke wijze gefabriceerd, gele slingers en ballonnen werden opgehangen, tafels en stoelen werden wijselijk naar vestiaire verhuisd ...
Het organisatiecomité besloot na het klaarzetten een 'fond' te leggen met Belgische frietjes en bijhorende vleeswaren. Doordat ik daarna nog mijn gele 'tenue' moest aantrekken, kwam ik te laat op mijn eigen feestje, wat door enkelen terecht als schandalig beschouwd werd (schaam op mij). Er stonden namelijk al enkele 'Chinezen' ongeduldig voor de deur te wachten.

Bananensnoepjes en pickles chips werden als hapjes rondgedeeld, net als sandwiches met kaas en kip curry, die vooral laat op de avond als zoete broodjes verkochten. De 'yellow cocktail' vloeide rijkelijk en liet bij enkelen al snel zijn effect na. Het hoopje volk dat er was 'geraakt', liet zich vrolijk gaan op de Electro-tunes van de beste dj's uit Turnhout en omstreken en naarmate de avond vorderde, werden de berichten op het Post-It Gastenboek alsmaar hilarischer.

Het feestje in zijn geheel was een succes. Aan allen die gekomen zijn, proficiat, aan allen die niet gekomen zijn, ook proficiat. De genodigden die op het laatste moment nog afhaakten, hadden wel ongelijk. Ik had mijn 25ste levensjaar niet beter kunnen ingaan. (al heb ik de aanwezigheid van sommige mensen wel gemist)


Speciale dank aan:

- M. om het bij mij uit te houden, ook als ik onder stress sta
- schoon zusje en wederhelft, zusje
- ouders in het algemeen
- The Solid Wankers en Electro Shaq!
- S. de muziekregelaar
- al de rest voor hun aanwezigheid en/of hulp bij het opruimen!

Goed-gelovig

Moet je ook te biechte gaan als je ruzie hebt gemaakt met een pastoor? Misschien wel, maar dan best niet bij die pastoor in kwestie zeker?

Een hele tijd geleden was ik op zaaltjeszoektocht voor het vermeende feestje waar ik mee in mijn hoofd zat. En zo kwam ik ook bij pastoor x terecht, waar ik alvast een datum liet vrijhouden. Pastoor x ging mij wel nog een contract opsturen, met bijhorende prijslijst, want prijzen kende hij niet vanbuiten. (en dat nam ik hem ook niet kwalijk) Een maand later kreeg ik de beloofde post in de bus, maar zonder prijslijst. Natuurlijk was ik ook al aan het vergelijken geslagen en kreeg ik ook goede commentaar van W. over een ander 'parochiezaaltje'. U kan al raden dat ik voor het laatste zaaltje opteerde (prijs en ligging waren beter). Dus handtekening gezet op overeenkomst, voorschot betaald, weer gevolgd door een handtekening. Het andere contract verdween in een onbelangrijke kast met ergens in mijn achterhoofd 'ik moet pastoor x nog verwittigen'.

Vandaag, twee dagen voor het georganiseerde feestje, kreeg ik telefoon van pastoor x. Alarmfase 3 in mijn hoofd: 'oh, ik moest de pastoor nog verwittigen!!!!!' 'Dat dat feestje toch doorgaat hè, zei hij, dat dat bevestigd is ...' Ik antwoordde dat ik ondertussen een ander zaaltje gevond heb, dat ik wel vergeten was hem daarvan op de hoogte te brengen, maar dat ik het contract ook niet ondertekend had teruggestuurd, dus dat we geen 'overeenkomst' hadden, dat ik ook nooit een prijslijst heb gezien. De pastoor, klaarblijkelijk ontrevreden met mijn eerlijke antwoord - tegen een pastoor zou ik nog niet dúrven liegen -, gaf volgende repliek: 'Dat het hier om een mondelinge overeenkomst ging, die in een sfeer van vertrouwen werd vastgelegd en dat ik toch een voorschot zou moeten betalen.' Waarop ik ontsteld zei: 'Hoe kan ik een voorschot betalen voor een contract dat ik niét getekend heb?' Volgens de pastoor was zoiets ook bevestigd als het contract niét werd teruggestuurd. Wat is dan *piep* (vul zelf vloek in) het nut van dergelijke contracten vraag ik mij af? Daarna begon hij nog te raaskallen dat hij dit aan de telefoon had gezegd, maar dat was niet zo en dat kan hij natuurlijk ook niet bewijzen (vandaar dat handtekeningen toch wel handig kunnen zijn hè?) Ik gaf de man toe dat ikzelf een fout had gemaakt door hem niets meer te laten weten en bood hem hiervoor mijn oprechte excuses aan, maar vond dat hijzelf ook de fout was ingegaan door in het begin niet duidelijk (of zelfs helemaal niet) te communiceren. Toen stak de pastoor de schuld op mijn gehoororgaan. Dat deed de deur dicht. Ik probeerde het gesprek af te sluiten door hem op het hart te drukken dat in de maatschappij van tegenwoordig een 'sfeer van vertrouwen' geen basis is voor een contract. Dat er wel degelijk iets op papier moet staan. Dat ik geen voorschot betaal voor een contract dat niet bestaat en voor een zaaltje dat ik niet gebruik. Hij vond dit nog altijd niet correct, maar hij zei dat hij het deze keer daarbij zou laten. Alsof hij een poot heeft om op te staan.

Wie o wie heeft pastoors wijsgemaakt dat ze naast gelovig ook nog goedgelovig moeten zijn?

Frigo

Ons (b)engeltje Frigo

Beestjes

Ik ben zo liéf geweest om de beestjes, aka microobjes en/of bacterietjes, van M. over te nemen.
Kwestie van ze toch even een dak boven hun hoofd te geven. Ik ben weer maar eens té goed voor de wereld.

Stiekem hoop ik toch dat ze snel een nieuw etablissement vinden, want gecombineerd met de gebruikelijke tijd van de maand, voel ik mij fysiek een beetje een wrak vandaag.

Al maar goed dat het met mijn mentale gezondheid nog goed gesteld is!

Ananas

Soms heb je zo van die momenten dat je je levenswijsheid van bijna een kwarteeuw jong spontaan met iedereen deelt. Een ananas alleen al kan daar aanleiding tot geven. Die eruit-flap-momenten kunnen uiteenlopende reacties geven: blozende wangen, verbaasde gezichten, geschokte blikken, noem maar op.

Dat daar de rest van de avond verder over gegrapt en gelachen wordt, wil dan zeggen dat ze met het verwerkingsproces bezig zijn. Het bleek echt om een openbaring te gaan. Wie had dat gedacht? Gelukkig zit ik tegenwoordig goed in mijn vel en kan ik daar zelf even hard mee lachen, terwijl sommigen zich in mijn plaats dan toch gegeneerd voelen.

Genoeg gelachen, nu: humor. Als échte bollebozen trokken we naar een serieuze kwis. Niet iedereen deed even hard mee en iemands blaffeturen vielen bijna dicht, maar dat kon toch de pret niet drukken. Terwijl we heel de avond in de top 5 bleven hangen, naarstig puntjes natelden en gingen klagen als de jury in fout was, zakten we tijdens de allerlaatste ronde toch naar de zesde plaats. Van een climax gesproken. De avond was toch een succes, ook al keerde ik dan huiswaarts met een fles klaarblijkelijk slechte wijn, uitgaand van het feit dat van mijn soort fles nog 4 flessen bleven staan op het podium.

PS: Het spreekt voor zich dat ik de 'openbaring' in intieme kring houd en niet over het ganse net uitsmeer. Laat jullie verbeelding vooral de vrije loop, maar breng ze niet op hol, aub.

Bolletjes

Iedereen die mij kent, weet dat ik een enorm grote fan ben van bolletjes,
maar onderstaande Franstalige uitspraak vond ik helemaal dolletjes:

Mais ça c'est vraiment 'bolletjes' ...

Wil zoveel zeggen als 'nougabollen', 'zero', 'nada', ...

Sylvie houdt van de Franse taal! (eigenlijk gewoon van taal in het algemeen uhum)

Kleine dingen

Er zijn van die kleine dingen die je dag toch geweldig goed kunnen maken, soms wel inimini-dingen die een verbazingwekkend grote impact kunnen hebben op je humeur. En daar moeten we dan ook dankbaar voor zijn. (bij deze: dank u, kleine dingen in het leven!)

Eergisteren bijvoorbeeld konden we in de Carrefour nog het allerlaatste 'zonneke' meegritsen. En van een zonneke word ik nu eens vrolijk sè (en ik moet u eerlijk toegeven: ik eet niet zo heel graag brood, schaam op mij): heerlijk lekker zacht brood dat er als een zonnetje uitziet en waar je dan een soort zacht broodje van kan afnemen. Zelfs zonder beleg is het een pure streling voor de tong, jawel. Vandaar dat ik dan ook gisteren met twee laten we het even 'zonnestraaltjes' noemen, op het werk aankwam en de dag ineens wat lichter leek. Het feit dat de rest van het zonneke als sneeuw voor de zon verdwenen was, toen ik thuiskwam, laten we eventjes achterwege. M. kan er maar van genoten hebben.

Gisteren op de spinning werd banale Bart vervangen door een of andere jonge springer die een lesje stage kwam geven. De manier waarop hij ongegeneerd soms vals meezong met de muziek en ons telkens weer aanmoedigde met spreekwoordelijke pluimen op onze hoed ('goed bezig, mannen, echt chapeau') vond ik ook weer leuk natuurlijk. Zijn uitspraak 'nie vergeten te lachen hè, want da maakt het nog plezanter' was in ieder geval niet op mij van toepassing, want hij kreeg mijn mondhoeken meermaals omhoog (al is dat niet zo moeilijk bij mij). Bart mag deze jonge springer voor mijn part als concurrentie beschouwen. Sympathieker was hij in ieder geval.

Mysterieuze verdwijning

U zal het misschien al gemerkt hebben: blogbericht nr. 100 is op mysterieuze wijze verdwenen. Ik, mijn beste lezers, weet waarom het weg is: ik heb het met mijn hoogsteigen delete-knop persoonlijk verwijderd.
De reden heeft met volgende gebeurtenis te maken:

Een doordeweekse werkdag. Routinegewijs ging ik koffie/chocomelk/thee halen voor de aanwezigen op de afdeling (voor de afwezigen haal ik nog steeds geen koffie, dat is tegen mijn principes). Alles verliep zoals normaal, totdat ik een collega tegenkwam die mij begroette met : 'Ha, La Vie de Sylvie', gevolgd door een schaterlach. Heel eventjes stond ik als aan de grond genageld en schoten er woorden als 'huh?', 'hoe?' door mijn gedachten. En beste lezers, die woorden hangen nog altijd in mijn bovenkamer rond. Ik vraag mij nog altijd af hoe die collega mijn blog ontdekt heeft. Maar vast staat dat hij klaarblijkelijk ontdekt wordt door meer en meer collega's, waardoor voorzichtigheid geboden moet worden. Ik moet hier op mijn tellen en vooral op mijn woorden passen, wat minder over werkgebonden situaties vrijgeven, want je weet maar nooit of de baas ook stiekem meeleest!

Bij deze wordt op deze dag van de Arbeid beslist dat de blogberichten over 'arbeid' en dergelijke schaars en zeldzaam zullen worden op La Vie de Sylvie. Moest ik toch mijn ei over het werk kwijt willen hier, dan zal dat bericht enkel gelezen kunnen worden met een paswoord.

En nu ga ik eventjes op blogspace rondneuzen hoe je dat juist doet! Een prettig weekend aan iedereen!