De kunst van het vertalen

Ik moet toegeven: af en toe kijk ik naar vtm. Ik volg bijvoorbeeld De Andalusische Droom, een programma over een aantal koppels die ervoor strijden om een bed & breakfast in Osuna uit te baten. Ja, en als ik niet thuis ben, neem ik het programma zelfs op met onze supergeweldige digicorder. Guilty again.
Waarom ik naar dat televisieprogramma kijk, vragen jullie je af? Ten eerste uit pure jaloezie, omdat ik mij ook wel in Osuna zie wonen, daar een beetje werken, beetje luieren, beetje genieten en beetje socializen met de Spaanse bevolking. En heb je trouwens al gezien dat de zon altijd schijnt op tv tijdens dat programma! Dat geeft je ook wel een beter gevoel en energieboost als het buiten zo donker en grauw is.
Ten tweede en dat kunnen jullie wel raden, uit pure beroepsmisvorming of hoe je dat ook wil noemen. De Spaanse taal en alles wat er mee te maken heeft, natuurlijk! Het is ook daarom dat ik mijn vaste werkpostje verlaat en een duik in het onzekere neem door ergens anders te gaan werken om onder andere Spaans te kunnen praten. Het is nu eenmaal een trekje van mij en het zal waarschijnlijk altijd een trekje blijven: el amor por la lengua española. Heel aandachtig volg ik dan ook de Spaanse gesprekken, lach ik een beetje om de fouten van de Belgen en probeer ik nieuwe woorden en uitdrukkingen op te vangen. M. weet dat hij mij dan niet moet storen.
En vandaag spitsten mijn welgevormde oortjes zich bij het horen van de vertaling van 'morenito de Osuna', dat vertaald werd als 'Moriaantje van Osuna'. Geen idee waar dat Moriaantje vandaan komt - kennelijk heeft het iets met de Moren te maken - want mij leek morenito simpelweg het verkleinwoord te zijn van moreno (zijnde bruin, donker gekleurd) en dat leek mij wel logisch als koosnaampje voor Samir die zowel in de zomer als de winter (gelukzak!) gebruind door het leven gaat. Dus als iemand een verklaring heeft waarom morenito door Moriaantje vertaald werd, gelieve dit dan in de reacties nader te verklaren.

Of was dit gewoon weer een dikke vertaalfout die - net zoals veelvuldige dt-fouten tegenwoordig- het televisiescherm 'sierde'?

Fucking crisis

Estimada señora:

Lamentablemente Hispamedia se ha visto obligada a suspender la publicación de la revista ECOS. La crisis ha afectado con fuerza a nuestros anunciantes y patrocinadores, por lo que, la falta de recursos financieros nos impide seguir publicándola.

En vista de lo anterior, Hispamedia le reembolsará a vd. la totalidad de su pago en un plazo aún sin determinar. Recibirá una comunicación nuestra solicitándole el número de cuenta al que debemos transferirle el importe.

Muy agradecidos por su interés y fidelidad, le rogamos disculpe los inconvenientes que pudiéramos estarle causando.

Of: Hola, wij bestaan niet meer omwille van de crisis. Desalniettemin zullen wij uw zuurverdiende centjes terugstorten. Maar we weten nog niet wanneer. Als we dat wel weten, vragen we uw rekeningnummer wel op. Bedankt voor uw interesse en uw trouw aan het tijdschrift en sorry voor de last.

Het goede nieuws is dat ik mijn 30 € terugkrijg. In deze tijden van crisis is dat altijd meegenomen. Het slechte is dat er geen enkel Spaans tijdschrift meer bestaat in België. Iemand zin om mee een revista op te richten? Succes gegarandeerd, kuch.

Bolletjes

Iedereen die mij kent, weet dat ik een enorm grote fan ben van bolletjes,
maar onderstaande Franstalige uitspraak vond ik helemaal dolletjes:

Mais ça c'est vraiment 'bolletjes' ...

Wil zoveel zeggen als 'nougabollen', 'zero', 'nada', ...

Sylvie houdt van de Franse taal! (eigenlijk gewoon van taal in het algemeen uhum)

Menu

Op het menu vandaag stonden tot nu toe: zoals gewoonlijk geen ontbijt, een Kellogsgraanreep dat als ontbijt moest doorgaan, heel wat Morocco-thee's, heerlijke ambachtelijke garnaalkroketten in het zonnetje, een stukje Lavendel-praline en een chocoladestaafje dat ze in het Hof van Cleve (jawel, jawel) bij de koffie serveren. En die twee laatste had ik te danken aan mijn vriendelijke collega Sid Frisjes (voor meer pralines van The Chocolate Line verwijs ik u door naar www.coolinary.be, waar u ook nog altijd kan stemmen voor de favoriete foodblog van Vlaanderen, als dat geen publiciteit is hè, Sid Frisjes).

Thuis gekomen, werd het een pizza in de oven. Schaam op mij, want M. wou witte spaghetti met hespjes maken en aangezien ik geen hespjesfan ben, heb ik daar vriendelijk voor gepast. En dan hup hup naar Spaans, met rotulador rojo in de pennenzak. We moesten immers een objeto meebrengen dat ons 'definieerde' en aangezien rood mijn lievelingskleur is, ik van veel kleur hou in mijn leven en toch het leven door een roze/rode bril probeer te zien, werd het een rode viltstift.

En nu nog even naar 'Mijn Restaurant' kijken en dan zit de dag er weeral op!

I passed the test

Joepie de Poepie, Spaans was een succes! De punten, die ik vanuit mijn ooghoek duidelijk kon aflezen, ga ik jullie besparen, want dat zou mijn populariteit wel degelijk naar beneden halen. En de stempel van 'nerd' of 'seut' schrijf ik bovendien liever toe aan mijn middelbareschoolcarrière, wat dus al héél lang geleden is en waarvan ik de herinneringen liever niet oprakel.

Twee jaar na het halen van het welverdiende diploma - als je weet hoe hard en hoe lang ik aan mijn thesis gewerkt heb, kan je mij geen ongelijk geven, ook al waren de nachtelijke uitstapjes gedurende mijn kotleven ook veelvuldig aanwezig - kan ik nog steeds Spaans lezen, schrijven, begrijpen en het belangrijkste van al, wat dan gisteren ook getest werd: Spaans spreken.
I still got a Spanish touch. Olé.

Meer verontrustend zijn de nog altijd weerkerende rode vlekken in hals en omstreken, bij de minste zenuwen die mij nog altijd parten spelen, ook al was dat dan volgens Rocío nergens voor nodig. Of ik toch niet eens bij de dokter moest langsgaan met dat vlekkenprobleem? Of ze daar in de geneeskunde misschien een oplossing voor hebben? Want nu ging het maar om een mondeling examen Spaans, maar in de toekomst zou het om iets veel belangrijker kunnen gaan?
Ik heb maar niet gemeld dat mijn wangen ook bij de minste hoeveelheid alcohol rood kunnen kleuren en dat men ook dadelijk ziet of ik verlegen ben of niet, aan de kleur van mijn wangen, die dan weer dezelfde rode kleur aannemen ...

Al maar goed dat rood mijn lievelingskleur is!

Dé oplossing

Ik heb dé oplossing gevonden.

Ware het niet dat het Atheneum niet de énige school is in T-Wood en dat ik, zeker nu ze mij zo'n fars gelapt hebben, zonder scrupules naar een andere school kan 'verhuizen'. Volgende kwam uit de bus: les volgen bij Rocío, de vrouw van een mede-collega ooit, die bij toeval en geluk in het hoogste jaar Spaans staat & dat op een donderdag in de week, & dat lukt nog nét in mijn drukke agenda.

Vanaf volgende week zit Sylvie dus donderdag van 18.45u tot 21.45u op een ander schooltje. Morgen is normaal de tweede les, maar de afspraak met Beste Vriendin kan ik moeilijk verzetten, nu we eindelijk een gaatje in beide agenda's gevonden hebben. Het enige dat ik kan doen, is mij vanavond alvast gaan inschrijven.

En meneer de directeur van het Atheneum, die heb ik daar maar dadelijk van op de hoogte gebracht. Dat ik niet langer wens les te volgen in het Atheneum en dat hij mijn 120 euro maar beter snel kan terugstorten op hier niet vernoemd rekeningnummer. & nu blijkt ie al 4 keer gebeld te hebben, maar ik ben tot vanavond onbereikbaar. Dat ik nu eens een keertje niet mijn namiddag laat verpesten vandaag, nah.

Lágrimas tristas

Zo blij was ik vorige week! Toen ik señora Roso vertelde dat we zelf mochten kiezen welke thema's we wilden zien dit jaar, dat ons niveau hoog lag, dat ze wel hoopte dat er nog leerlingen zouden inschrijven. Net toen mijn leventje er eventjes rimpelloos en nuttig uit begon te zien, kreeg ik vandaag een deprimerende telefoon van de directeur van het Atheneum.

'Dat ze een klasje met enkel twee inschrijvingen niet kunnen toestaan, dat ze dat niet kunnen maken als er daarnaast een klasje met 36 inschrijvingen zit. Dat ik juist twee keuzes had. Dat ik mijn inschrijvingsgeld terugbetaald kreeg of dat ik naar het zevende jaar Spaans kon afzakken. Of anders ook naar het zesde jaar, maar dat is dan misschien te laag? Dat hij zag dat ik vertaler-tolk had gedaan.'

Bitsig maar beleefd antwoordde ik dat ik nog een half jaar Spaanse les heb gegeven op dezelfde school, waarop meneer de directeur ongeïnteresseerd antwoordde 'dat weet ik'.

Boos en verdrietig tegelijk rondde ik het gesprek af dat ik nog wel een e-mail zou sturen met mijn keuze, want op maandag volg ik sinds gisteren salsa met M. En dat plan loopt bijgevolg dus ook in het honderd.

En raar maar waar zit ik hier nu met tranen in mijn ogen. Omdat ik het gevoel heb dat er nu eens niets goed kan gaan. Dat ik alle moeite van de wereld doe om mijn leven op de juiste rails krijgen en dat het me gewoon niét lukt. Dat welke weg ik ook insla, er een stopbord staat dat me verhindert te doen wat ik wil. En ik wil wél, maar ik kan niet.

En danku meneer de directeur om mij dit zo 'koel' mee te delen. Een 'sorry dat ik je agenda helemaal op zijn kop zet' kon er blijkbaar niet af. Zucht.

Usted habla español?

Vanavond weer naar de Spaanse les.

En het kriebelt ... Niet alleen omdat je in een nieuwe groep mensen terechtkomt, waar je elke woensdagavond noodgedwongen mee samen zit, maar ook omdat ik een beetje twijfel aan mezelf.
Zo'n anderhalf jaar geleden legde ik nog met gemak een examen Spaanse cultuur mondeling af, in het Spaans dan weliswaar. Nu weet ik niet meer of de woordjes en uitdrukkingen zo snel weer zullen terugkomen.

En het 8e jaar! Het lijkt alsof dat niveau enorm hoog zal liggen & de mevrouw van het secretariaat moest het nog maar eens vermelden 'Ja, als je in die groep Spaans wil gaan volgen, zou het wel kunnen dat je nog een ingangsexamen moet doen'. Maar vraag is of ik echt wel aan mezelf moet twijfelen .. Ik heb toch een diploma vertaler op zak & een dik jaar geleden gaf ik zelf nog enthousiast Spaans 1e jaar op dezelfde school.

We zullen wel zien. Doel van alles is om mijn Spaans op te frissen & er plezier in te hebben & alle mogelijkheden open te houden op een andere job, waar ik misschien wel mijn lievelingstaal zou kunnen gebruiken.

En als ik eventjes hard moet nadenken straks, omdat ik niet uit mijn woorden geraak, zeg ik toch gewoon: 'Lo siento, no me doy con la palabra.'