Zo blij was ik vorige week! Toen ik señora Roso vertelde dat we zelf mochten kiezen welke thema's we wilden zien dit jaar, dat ons niveau hoog lag, dat ze wel hoopte dat er nog leerlingen zouden inschrijven. Net toen mijn leventje er eventjes rimpelloos en nuttig uit begon te zien, kreeg ik vandaag een deprimerende telefoon van de directeur van het Atheneum.
'Dat ze een klasje met enkel twee inschrijvingen niet kunnen toestaan, dat ze dat niet kunnen maken als er daarnaast een klasje met 36 inschrijvingen zit. Dat ik juist twee keuzes had. Dat ik mijn inschrijvingsgeld terugbetaald kreeg of dat ik naar het zevende jaar Spaans kon afzakken. Of anders ook naar het zesde jaar, maar dat is dan misschien te laag? Dat hij zag dat ik vertaler-tolk had gedaan.'
Bitsig maar beleefd antwoordde ik dat ik nog een half jaar Spaanse les heb gegeven op dezelfde school, waarop meneer de directeur ongeïnteresseerd antwoordde 'dat weet ik'.
Boos en verdrietig tegelijk rondde ik het gesprek af dat ik nog wel een e-mail zou sturen met mijn keuze, want op maandag volg ik sinds gisteren salsa met M. En dat plan loopt bijgevolg dus ook in het honderd.
En raar maar waar zit ik hier nu met tranen in mijn ogen. Omdat ik het gevoel heb dat er nu eens niets goed kan gaan. Dat ik alle moeite van de wereld doe om mijn leven op de juiste rails krijgen en dat het me gewoon niét lukt. Dat welke weg ik ook insla, er een stopbord staat dat me verhindert te doen wat ik wil. En ik wil wél, maar ik kan niet.
En danku meneer de directeur om mij dit zo 'koel' mee te delen. Een 'sorry dat ik je agenda helemaal op zijn kop zet' kon er blijkbaar niet af. Zucht.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Posts
Geen opmerkingen:
Een reactie posten