De politie, mijn vriend

Even een kleine ode aan de agent van de Parkwijk, die buiten de schoolvakanties gerekend 's morgens immer op hetzelfde plaatsje staat en van daaruit vriendelijk de schoolkinders laat oversteken & alle ander voorbijgaand verkeer met een brede glimlach begroet.

En dit zélfs als ik aan de verkéérde kant van de weg fiets (Even terzijde - moest er ooit een agent hier iets van zeggen, dan heb ik in gedachten al een heel betoog voorbereid trouwens ... Als het om mijn veiligheid gaat, wil ik best wel eens de rebel uithangen -) én met luide muziek in mijn oren voorbijraas. Dan nóg krijg ik een vriendelijke 'goeiemorgen'. Terwijl hij mij niet eens 'kent'.

Awel wij willen méér van dat! Zo zouden er meer mensen moeten zijn! Als je zo iemand tegenkomt, als je met het verkeerde been uit bed gestapt bent, kan je toch niet anders dan weer goedgezind worden? Meneer de agent van de Parkwijk verdient in mijn ogen een gouden medaille met daarop 'Smiles For Free'.

Enkele weken reed een oud vrouwtje mij tegemoet op het fietspad, die uitriep 'past oep! doa stoa ne flik!' En al verder fietsend, lachte ik in mijn vuistje, want die flik, dat is toch onze 'vriend'.