Het noodlot

En dan heb ik u nog niet verteld over het drama van een paar weken geleden.

Eerst was er het overvolle plantencentrum waar de helft van de stad besloot zijn regenachtige zondagnamiddag door te brengen.
Nee, ik wou niet daar kijken en ook nog eens daar. Ik wou gewoon mijn planten en naar de kassa. Drukte is echt niets voor mij.

Thuis gekomen keerde de rust weer en kwam het zonnetje door de wolken piepen. Hét moment om mijn groene kruidenvriendjes in hun potjes met potgrond te zetten. Ze hadden nog maar net allemaal hun tenen gestrekt of ik zag de bui al hangen. Het zou gaan regenen!
Maar plantjes kunnen tegen de regen, dacht Sylvie, dus repte ze zich naar binnen, blij dat de dorst van haar plantjes ook meteen gelest zou worden. Wist zij veel dat de weergoden iets anders in petto hadden. Er kwam niet alleen onweer en van die slagregen, maar ook nog eens hagel, zo van die hagelbollen van een centimeter groot -dat zijn dan die aprilse grillen zeker -. In paniek probeerde ik de margrieten te redden, die het dichtst bij de deur stonden, maar moest ik de rest noodgedwongen laten staan, omdat ik de hagelbollen in die paar seconden al door merg en been voelde.

En op dat eigenste moment heeft onze jongste spruit 'Basilicum' de geest gegeven. De hagelbollen hadden zijn teentjes al bevroren.
De toestand van onze iets oudere telg 'Rucola' is nog steeds kritiek, maar we hopen dat hij er nog doorkomt. We proberen ons sterk te houden.

A lovestory

Net bij Sarah gelezen hoe zij haar wederhelft tien jaar geleden wist te strikken en het deed me dadelijk terugdenken aan het moment dat ik mijn M. aan de haak sloeg (in juli zal dat zo'n 8 jaar geleden zijn).
Mensen zeggen wel eens dat je pas iets vindt, als je niet zoekt. Wél, ik was ook absoluut niet op zoek. Ik had lijk zelfs genoeg van het mannelijke ras, omdat ik net gedumpt was, en dan nog net vóór het festival, waar ik met de 'ex' kaarten voor gekocht had. Prijsbewust als ik ben, was ik niet van plan die kaart zomaar in de poubelle te smijten en trok ik mijn stoutste (toen nog) skateschoenen aan om toch naar het festival te gaan met een vijf jaar jongere vriendin (bij gebrek aan beter, maar achteraf gezien ben ik haar wel heel dankbaar). De broer van de jongere vriendin was daar ook en bekommerde zich samen met een ander mannelijk exemplaar over ons. Gezien het mannelijk ex-exemplaar ook netjes zijn toegangsticket had omgeruild voor een bandje en soms onze wegen kruiste, kwam ik soms wel in penibele situaties terecht. Wonden helen niet snel en ik was bij wijze van spreken nog maar de avond van tevoren letterlijk en figuurlijk plat op mijn bek gegaan. M. ontpopte zich tot een ware 'zakdoekaanreiker' (als dat al een woord mag zijn) en zorgde snel voor zonneschijn na de spreekwoordelijke regen o.a. door een om-ter-langste-in-de-ogen-kijken-weddenschap met een cocktail voor de winnaar. (vraag me niet wie de winnaar ook weer was)
Anyway, om een lang verhaal kort te maken: na een fantastisch festivalweekend, herzag ik mijn mening over jongens en besloot ik dat ik M. niet zomaar mocht laten gaan. Zoals Sarah het met een mailtje deed, ontfutselde ik bij een vriendin die in dezelfde straat woonde hét gsm-nummer en waagde ik zo mijn kans.
M. had wel een geheugensteuntje nodig, want hij wist na het festivalweekend niet meer wie ik was ... Als het bier is in de man, .... (vul zelf aan) (gelukkig werken mijn charmes ook op nuchtere mannen).

Het mannelijke ex-exemplaar wou mij terug, toen M. en ik een week later een koppel werden.
Kans verkeken!

'En ze leefden nog lang en gelukkig ....'