Hoe vrolijk ik ook altijd mag zijn of althans soms lijken, ik kijk niet zo uit naar de joyful verplichte kersttralalie & tralala. Verplichte familiebijeenkomsten, socializen met mensen die je anders maar één keer per jaar ziet (en meer hoeft dat soms ook niet te zijn), opgelegde kerstcadeau's (en dan moeten het nog eens de juiste zijn ook, want de massaconsumptiemens van tegenwoordig is niet meer met alles blij), zes keer op een weekend moeten aanschuiven aan een rijkelijk gevulde tafel en je dan na de feestdagen moeten beklagen dat er toch wat 'feestkilo's' zijn blijven hangen: ik vind er niet zo veel falala aan.
Een kerstboom staat bij ons ook niet in de woonkamer te blinken. M. en ik zijn gewoon niet zo christmas-minded, zo blijkt. Triestig eigenlijk, hè?
Maar ho, wie zijn wij (alleszins geen familiemensen zal u denken)?
U heeft natuurlijk het volste recht om wel van dit soort feestelijke taferelen te genieten.
Sylvie, M. en Frigo de killerkat wensen u dan ook warme, gezellige feestdagen toe.
En voor u denkt dat ik nu helemaal de depressieve en pessimistische toer ben opgegaan, wees gerust, de vrolijke Sylvie will be back in 2011, al dan niet met wat kilo's meer op haar poep.
En dan zal ik mij nu maar eens gaan optutten voor familiebijeenkomst nummer 1.
vrijdag 24 december 2010
zondag 19 december 2010
Abonnement
Aanval nummer 4 microben versus Sylvie is in volle gang.
Ik begrijp alleen niet goed waarom. Ik slik vitaminen - zij het niet altijd op tijd, u kent dat wel, eens men zich beter voelt, zijn die vitaminen even snel weer vergeten - en nóg lijk ik die winter niet zonder (kleer)scheuren door te komen.
Ik sport - ik probeer dat toch, als mijn lichaam niet vollen bak bezig is met ziek te zijn.
Ik slaap meer - nu ik opnieuw in Turhout werk, heb ik zo nu en dan het privilege om soms tot kwart na 8 's ochtends te kunnen blijven liggen.
En tóch hebben ze mij elke keer weer zitten.
Misschien eens informeren bij de dokter of het niet mogelijk is een abonnement of een 10-beurtenkaart te nemen of zo.
Kwestie dat het mij financieel dan iets beter zou uitkomen.
Ik begrijp alleen niet goed waarom. Ik slik vitaminen - zij het niet altijd op tijd, u kent dat wel, eens men zich beter voelt, zijn die vitaminen even snel weer vergeten - en nóg lijk ik die winter niet zonder (kleer)scheuren door te komen.
Ik sport - ik probeer dat toch, als mijn lichaam niet vollen bak bezig is met ziek te zijn.
Ik slaap meer - nu ik opnieuw in Turhout werk, heb ik zo nu en dan het privilege om soms tot kwart na 8 's ochtends te kunnen blijven liggen.
En tóch hebben ze mij elke keer weer zitten.
Misschien eens informeren bij de dokter of het niet mogelijk is een abonnement of een 10-beurtenkaart te nemen of zo.
Kwestie dat het mij financieel dan iets beter zou uitkomen.
dinsdag 30 november 2010
Ik weet het weer
Ik weet weer waarom ik zelfstandige in bijberoep geworden ben.
Moest ik dat toevallig vergeten zijn.
Want er zijn bazen - en geloof mij, ik heb er nog geen andere gekend -, die je uit je vel kunnen doen springen door hun laksheid, hun gebrek aan kordate beslissingen en hun op-de-lange-baan-schuiven van bepaalde dingen, bazen die alles moeilijk willen maken, terwijl het eigenlijk geweldig simpel is en bazen die zich kennelijk niks lijken aan te trekken van het lot van de werknemer die wel telkens geacht wordt flexibel te zijn ten voordele van het bedrijf (die van mij is een combinatie van de drie - moest dat nog niet duidelijk zijn).
Bon, ik wacht op een mogelijke verandering van uurrooster en de goedkeuring van mijn vakantie.
Valt het op?
Moest ik dat toevallig vergeten zijn.
Want er zijn bazen - en geloof mij, ik heb er nog geen andere gekend -, die je uit je vel kunnen doen springen door hun laksheid, hun gebrek aan kordate beslissingen en hun op-de-lange-baan-schuiven van bepaalde dingen, bazen die alles moeilijk willen maken, terwijl het eigenlijk geweldig simpel is en bazen die zich kennelijk niks lijken aan te trekken van het lot van de werknemer die wel telkens geacht wordt flexibel te zijn ten voordele van het bedrijf (die van mij is een combinatie van de drie - moest dat nog niet duidelijk zijn).
Bon, ik wacht op een mogelijke verandering van uurrooster en de goedkeuring van mijn vakantie.
Valt het op?
dinsdag 23 november 2010
Monsieur Gamba was boos
En kunt ge lijk geloven dat al wat er zich visueel in mijn hoofd afspeelde, een levensechte gamba was die zijn gal aan het spuwen was tegen de doch vriendelijke en zeer behulpzame klantendienstmedewerkster die ikzelve ben.
Gelukkig heb ik de gamba kunnen kalmeren.
En heb ik hem daarna opgegeten, nah.
Oh nee, dat is waar, dat laatste speelde zich ook in mijn hoofd af.
(foto: www.ingredienten.nl/gamba)
maandag 15 november 2010
Verdomde goedzakkerij
Thuisgekomen van een werkelijk stresserende voormiddag, krijg ik van M. te horen dat er een 'klant' voor mij is geweest en dat hij hem gezegd had dat hij na de middag moest terugkomen. Door het dolle heen zet ik mijn laptop op en doe ik stiekem een vreugdesprongetje, als de bel gaat. Vriendelijk als ik ben, laat ik de 'klant' - in skipak? - binnen en geef hem een plaatsje aan de grote tafel, waar de laptop al in volle gereedheid staat. Ik ben nog altijd enthousiast (en later zal blijken ook redelijk naïef), zelfs als ik op de te vertalen papieren 'à traduire par un traducteur agréé' zie staan, want daar heb ik namelijk geen kaas van gegeten. Sylvie is nu eenmaal geen beëdigd vertaler en mijnheer L., die overigens in Frankrijk geboren is, al 20 jaar in België woont, maar - zo blijkt ook - het Nederlands nog altijd niet al te machtig is, heeft een beëdigd vertaler nodig. Wat nu?
Aangezien mijnheer L. er redelijk zielig uit ziet en hij kennelijk overal van het kastje naar de muur wordt gestuurd, besluit ik hem te helpen. En nu gaat u achterover slaan van mijn goedheid, want dat helpen gaat - u zal zien - nogal ver. Eerst bel ik de vertaalbureau's die hij nog op zijn papiertje heeft staan, op. Zonder resultaat, want het is middagpauze natuurlijk. Een normale mens eet op dit moment. Ondertussen bied ik mijnheer L. al een koffie aan, om het wachten wat aangenamer te maken - eigenlijk twee, want de eerste was overgelopen. Met één suikerklontje en een goeie scheut melk, van de Aldi, maar melk is melk.
Omdat ik nog geen vertaalbureau kan bereiken, ga ik dan maar over tot het scannen van de officiële documenten die vertaald moeten worden, want mijnheer L. heeft geen mailadres en geen telefoonnummer. Het lijkt wel alsof hij uit één of ander Middeleeuws tijdperk recht mijn huis is ingestapt. Maar toen bestonden er nog geen skipakken zeker?
Dat scannen verloopt ook al niet vlot, want de nieuwe laptop was nog niet met de scanner verbonden geweest, dus moest ik de hulp van M. inroepen, tot groot jolijt van mijnheer L. die ook niet veel kent van technische (en minder technische) snufjes en dat dan wel grappig vindt. Dankzij M. kan ik even later weer verder en mail ik ten slotte de documenten naar de vertaalbureau's met de vraag om een offerte te maken voor een particulier die geen telefoonnummer of mailadres heeft. Om dan mijnheer L., tussen de vele onbegrijpelijke en onverstaanbare verhalen over zijn leven door, te moeten melden dat ik op dat moment niet veel anders meer voor hem kan doen.
Aangezien ik mijnheer L. liever niet elke dag aan mijn huis heb staan en ik hem kennelijk via geen andere communicatieweg kan bereiken, stel ik hem voor om zo gauw ik een offerte binnen heb, op mijn fiets te springen en hem deze te bezorgen. Terwijl hij daar knikkend mee instemt, gaat hij onverstoord verder met het beschrijven van zijn levensverhaal en sta ik kordaat op van tafel, in de hoop dat hij dit gebaar zou begrijpen en na anderhalf uur van mijn kostbare tijd ingenomen te hebben, zou beseffen dat er voor hem nu toch wel een tijd van gaan gekomen is.
En zo gezegd, zo gedaan. De offerte van een andere vertaalbureau is ondertussen door mijzelve bij mijnheer L. bezorgd en ik heb in zijn plaats de offerte via mail goedgekeurd. Het enige wat mij nog te doen staat, is mijnheer L. verwittigen (opnieuw per fiets) wanneer de vertaling klaar is, zodat hij deze kan gaan ophalen bij het vertaalbureau en met hen de betaling kan regelen.
Tot zover mijn enthousiasme en mijn zakelijk instinct - dat er dus werkelijk niet is -, want ik zelf hou aan dit hele avontuur geen rosse eurocent over. Als dat geen goede daad is, dan weet ik het niet meer.
Aan degenen die geïnteresseerd zijn in niet-beëdigde vertalingen, gelieve contact met mij op te nemen (www.mejoravertalingen.be).
Aan degenen die geïnteresseerd zijn in beëdigde vertalingen, gelieve mij aub voorlopig met rust te laten.
Ik dank u zeer.
Aangezien mijnheer L. er redelijk zielig uit ziet en hij kennelijk overal van het kastje naar de muur wordt gestuurd, besluit ik hem te helpen. En nu gaat u achterover slaan van mijn goedheid, want dat helpen gaat - u zal zien - nogal ver. Eerst bel ik de vertaalbureau's die hij nog op zijn papiertje heeft staan, op. Zonder resultaat, want het is middagpauze natuurlijk. Een normale mens eet op dit moment. Ondertussen bied ik mijnheer L. al een koffie aan, om het wachten wat aangenamer te maken - eigenlijk twee, want de eerste was overgelopen. Met één suikerklontje en een goeie scheut melk, van de Aldi, maar melk is melk.
Omdat ik nog geen vertaalbureau kan bereiken, ga ik dan maar over tot het scannen van de officiële documenten die vertaald moeten worden, want mijnheer L. heeft geen mailadres en geen telefoonnummer. Het lijkt wel alsof hij uit één of ander Middeleeuws tijdperk recht mijn huis is ingestapt. Maar toen bestonden er nog geen skipakken zeker?
Dat scannen verloopt ook al niet vlot, want de nieuwe laptop was nog niet met de scanner verbonden geweest, dus moest ik de hulp van M. inroepen, tot groot jolijt van mijnheer L. die ook niet veel kent van technische (en minder technische) snufjes en dat dan wel grappig vindt. Dankzij M. kan ik even later weer verder en mail ik ten slotte de documenten naar de vertaalbureau's met de vraag om een offerte te maken voor een particulier die geen telefoonnummer of mailadres heeft. Om dan mijnheer L., tussen de vele onbegrijpelijke en onverstaanbare verhalen over zijn leven door, te moeten melden dat ik op dat moment niet veel anders meer voor hem kan doen.
Aangezien ik mijnheer L. liever niet elke dag aan mijn huis heb staan en ik hem kennelijk via geen andere communicatieweg kan bereiken, stel ik hem voor om zo gauw ik een offerte binnen heb, op mijn fiets te springen en hem deze te bezorgen. Terwijl hij daar knikkend mee instemt, gaat hij onverstoord verder met het beschrijven van zijn levensverhaal en sta ik kordaat op van tafel, in de hoop dat hij dit gebaar zou begrijpen en na anderhalf uur van mijn kostbare tijd ingenomen te hebben, zou beseffen dat er voor hem nu toch wel een tijd van gaan gekomen is.
En zo gezegd, zo gedaan. De offerte van een andere vertaalbureau is ondertussen door mijzelve bij mijnheer L. bezorgd en ik heb in zijn plaats de offerte via mail goedgekeurd. Het enige wat mij nog te doen staat, is mijnheer L. verwittigen (opnieuw per fiets) wanneer de vertaling klaar is, zodat hij deze kan gaan ophalen bij het vertaalbureau en met hen de betaling kan regelen.
Tot zover mijn enthousiasme en mijn zakelijk instinct - dat er dus werkelijk niet is -, want ik zelf hou aan dit hele avontuur geen rosse eurocent over. Als dat geen goede daad is, dan weet ik het niet meer.
Aan degenen die geïnteresseerd zijn in niet-beëdigde vertalingen, gelieve contact met mij op te nemen (www.mejoravertalingen.be).
Aan degenen die geïnteresseerd zijn in beëdigde vertalingen, gelieve mij aub voorlopig met rust te laten.
Ik dank u zeer.
woensdag 10 november 2010
Zaaglitanie
Ik weet niet hoe het komt, maar mijn nieuwe werkplaats (voor 28 uur, that is) op 5 minuten van bij mij thuis móet wel het paradijs der bacteriën vertegenwoordigen. Nog nooit meegemaakt, maar in een maand tijd heb ik een keelontsteking, het gedoe na het operatief verwijderen van de wijsheidstanden en een verkoudheid gehad en sinds vandaag ook nog een pijnlijke blaasontsteking erbij (om het rijtje mooi af te sluiten). Och gij!
Hoe ongelooflijk is dat wel niet. Ik ben duidelijk niet klaar voor de winter, want de herfst is kennelijk al een probleemseizoen. Leve het vallen van de bladeren, uhum.
Aangezien ik wel lieve collega's heb en zij daarnaast ook wel een beetje uit eigen belang aan de algemene gezondheid denken, willen we nu een luchtzuiverende plant aanschaffen (want wij zitten dus werkelijk in een saunakot), maar dat maakt dus geen deel uit van de bedrijfspolicy. Da meende toch nie.
En om het dan nog erger te maken, heb ik net te horen gekregen dat ik ook helemaal geen verlof meer heb, nada, nougabollen, terwijl ik normaal nog 6 (!) dagen op te nemen had, als ik voltijds had blijven werken. Dus tussentijdse rustmomentjes inbouwen om de koude door te komen, zit er ook niet in. Alé jom, da's toch nie fair hè.
En dan dat weer, dat is ook niet bepaald hartverwarmend of energiebevorderend te noemen. En ze zeggen niet voor niks dat ge daar gene hond doorjaagt.
Maar om de pijn iets minder te maken, zullen we er toch door moeten om een soort van vitaminekuur te gaan halen, kwestie van een immuunschild tegen ongewenste beestjes te kunnen opbouwen en aldus toch het eerste probleem de baas te kunnen. Awel ja, doet da.
En vooral ... blijven lachen!
Hoe ongelooflijk is dat wel niet. Ik ben duidelijk niet klaar voor de winter, want de herfst is kennelijk al een probleemseizoen. Leve het vallen van de bladeren, uhum.
Aangezien ik wel lieve collega's heb en zij daarnaast ook wel een beetje uit eigen belang aan de algemene gezondheid denken, willen we nu een luchtzuiverende plant aanschaffen (want wij zitten dus werkelijk in een saunakot), maar dat maakt dus geen deel uit van de bedrijfspolicy. Da meende toch nie.
En om het dan nog erger te maken, heb ik net te horen gekregen dat ik ook helemaal geen verlof meer heb, nada, nougabollen, terwijl ik normaal nog 6 (!) dagen op te nemen had, als ik voltijds had blijven werken. Dus tussentijdse rustmomentjes inbouwen om de koude door te komen, zit er ook niet in. Alé jom, da's toch nie fair hè.
En dan dat weer, dat is ook niet bepaald hartverwarmend of energiebevorderend te noemen. En ze zeggen niet voor niks dat ge daar gene hond doorjaagt.
Maar om de pijn iets minder te maken, zullen we er toch door moeten om een soort van vitaminekuur te gaan halen, kwestie van een immuunschild tegen ongewenste beestjes te kunnen opbouwen en aldus toch het eerste probleem de baas te kunnen. Awel ja, doet da.
En vooral ... blijven lachen!
zondag 24 oktober 2010
Big butts ... and i cannot lie
Het is officieel: ik heb een dikke poep.
De fase van ontkenning is voorbij. Verschillende keren bekeek ik mijn achterste in de spiegel en dacht ik 'dat het nog wel meeviel'. En ontelbare keren dacht ik bij het passen van bepaalde rokken, dat het model niet zo geschikt was voor mijn achterste, waarna ik het gerokte kledingstuk dan maar wijs en verstandig in het kledingrek liet hangen. Maar vandaag is de bom werkelijk ingeslagen, toen ik voor het preoperatief dossier (wijsheidstanden, weet u nog) mijn huidig gewicht moest weten en op de weegschaal ging staan die ik sinds een vijftal jaar niet meer had gezien: Sylvie is verdikt (en niet omdat haar trui gekrompen is) en dan nog eens vooral op haar poep natuurlijk. Dat heb je altijd natuurlijk: wat je aan de voorkant nodig hebt, komt er heel logisch aan de achterkant bij.
MAAR Sylvie is niet van plan zich bij haar J-Lo achterste neer te leggen en gaat in de aanval. De Zumba-uitjes gaan weer op het wekelijkse menu komen, druk of niet druk. En voor de rest, als er iemand nog goede kontoefeningen weet: u weet waar u ze kunt steken. Niet in uw al of niet dikke poep natuurlijk, maar wel in de reactie-box! Welbedankt!
De fase van ontkenning is voorbij. Verschillende keren bekeek ik mijn achterste in de spiegel en dacht ik 'dat het nog wel meeviel'. En ontelbare keren dacht ik bij het passen van bepaalde rokken, dat het model niet zo geschikt was voor mijn achterste, waarna ik het gerokte kledingstuk dan maar wijs en verstandig in het kledingrek liet hangen. Maar vandaag is de bom werkelijk ingeslagen, toen ik voor het preoperatief dossier (wijsheidstanden, weet u nog) mijn huidig gewicht moest weten en op de weegschaal ging staan die ik sinds een vijftal jaar niet meer had gezien: Sylvie is verdikt (en niet omdat haar trui gekrompen is) en dan nog eens vooral op haar poep natuurlijk. Dat heb je altijd natuurlijk: wat je aan de voorkant nodig hebt, komt er heel logisch aan de achterkant bij.
MAAR Sylvie is niet van plan zich bij haar J-Lo achterste neer te leggen en gaat in de aanval. De Zumba-uitjes gaan weer op het wekelijkse menu komen, druk of niet druk. En voor de rest, als er iemand nog goede kontoefeningen weet: u weet waar u ze kunt steken. Niet in uw al of niet dikke poep natuurlijk, maar wel in de reactie-box! Welbedankt!
woensdag 13 oktober 2010
De kronkels van het Systeem
Deze week ben ik eindelijk gestart met wat ik al die tijd in mijn hoofd had zitten: deeltijds werken op 5 minuten van ons huis en op 2 dagen 's middags thuis komen om op mijn eentje nog vertalingen te maken met zicht op de tuin. La vie en rose.
Als brave burger ben ik dan wel zo zelfbewust om de vakbond en consoorten op de hoogte te brengen van mijn doorgehakte knoop, kwestie van in orde te zijn met de hele administratieve rompslomp, maar dat extra fietstochtje had ik beter achterwege gelaten, want niets hoefde aangepast te worden. Ik kreeg alleen de melding dat 'mijn rechten dan niet behouden werden'. Toen ik vroeg wat dat juist inhield, kreeg ik een uitleg die slechts van ver steek hield en liet ik het er maar bij. Was ik nu ontslagen geweest, had ik die rechten nog wel gehad, maar nu had ik zelf het heft in handen genomen en dan was ik die rechten kwijt. So be it. Ik vind het alleen wel treffend dat iemand die maandenlang van de maatschappij profiteert (ik heb het dan niet over de mensen die zonder slag of stoot zonder werk zijn gevallen en die enorm veel moeite doen om terug op de arbeidsmarkt te geraken), die zelfs niet de moeite doet om ook maar één stap buiten de deur te zetten om effectief werk te gaan zoeken, wél zijn rechten blijft behouden.
Maar dat, mijn beste, zijn dan de rare kronkels van het Systeem. En dat gaat mijn petje toch wel te boven.
Als brave burger ben ik dan wel zo zelfbewust om de vakbond en consoorten op de hoogte te brengen van mijn doorgehakte knoop, kwestie van in orde te zijn met de hele administratieve rompslomp, maar dat extra fietstochtje had ik beter achterwege gelaten, want niets hoefde aangepast te worden. Ik kreeg alleen de melding dat 'mijn rechten dan niet behouden werden'. Toen ik vroeg wat dat juist inhield, kreeg ik een uitleg die slechts van ver steek hield en liet ik het er maar bij. Was ik nu ontslagen geweest, had ik die rechten nog wel gehad, maar nu had ik zelf het heft in handen genomen en dan was ik die rechten kwijt. So be it. Ik vind het alleen wel treffend dat iemand die maandenlang van de maatschappij profiteert (ik heb het dan niet over de mensen die zonder slag of stoot zonder werk zijn gevallen en die enorm veel moeite doen om terug op de arbeidsmarkt te geraken), die zelfs niet de moeite doet om ook maar één stap buiten de deur te zetten om effectief werk te gaan zoeken, wél zijn rechten blijft behouden.
Maar dat, mijn beste, zijn dan de rare kronkels van het Systeem. En dat gaat mijn petje toch wel te boven.
dinsdag 5 oktober 2010
Grote mond
Aan degenen die vinden dat ik een grote mond heb (en die kan ik niet op twee handen tellen volgens mij):
U heeft ongelijk. Ik moet mijn wijsheidstanden laten trekken - alle vier! - want ze hebben geen plaats en zitten langs alle kanten te trekken en te duwen, wat een ongelooflijke pijn met zich meebrengt, die enkel te verhelpen is met Brufen.
Dus grote mond, yeah right!
U heeft ongelijk. Ik moet mijn wijsheidstanden laten trekken - alle vier! - want ze hebben geen plaats en zitten langs alle kanten te trekken en te duwen, wat een ongelooflijke pijn met zich meebrengt, die enkel te verhelpen is met Brufen.
Dus grote mond, yeah right!
maandag 27 september 2010
Op een dag vind je ... de job van je leven
En dan zit je op een avond bij je 'to be'-boekhouder voor inschrijving in de KBO en aanvraag van je ondernemingsnummer, zoals dat heet, ben je immens blij dat je qua boekhouding enkel facturen hoeft bij te houden - 'de rest daar hoef je je geen zorgen over te maken (oef)' -, en heb je zelfs al twee klanten die staan te popelen om werk te geven, net zoals ik stiekem zit/sta/loop te popelen om werkelijk helemaal van start te gaan.
De plannen zijn eindelijk concreet: Sylvie gaat vertalen in bijberoep in combinatie met een deeltijdse job (heel) dicht bij huis.
Nog twee weken naar het 'oude' werk pendelen, nog twee weken hartelijk lachen met de collega's die ik natuurlijk wel ga missen, nog een bedrijfsuitstapje tussendoor, ... en dan begint het nieuwe avontuur.
Sylvie wordt groot. Figuurlijk dan.
De plannen zijn eindelijk concreet: Sylvie gaat vertalen in bijberoep in combinatie met een deeltijdse job (heel) dicht bij huis.
Nog twee weken naar het 'oude' werk pendelen, nog twee weken hartelijk lachen met de collega's die ik natuurlijk wel ga missen, nog een bedrijfsuitstapje tussendoor, ... en dan begint het nieuwe avontuur.
Sylvie wordt groot. Figuurlijk dan.
zaterdag 18 september 2010
De ironie van technologie
Avondschool.
Dorst.
Pauze.
Met een 2 euro-muntstuk in de hand wandel ik richting warme choco-automaat - het begint nu eenmaal rond deze tijd van het jaar al wat frisser te worden - en krijg dan van de rij wachtenden achter mij te horen dat die automaat geen 2 euro-muntstukken aanvaardt.
Ik besef dat ik wel erg veel dorst heb en daardoor vooral niet veeleisend ben. Een frisdrank kan mij dus ook wel bekoren. Nietsvermoedend wend ik mij tot de naburige frisdrankautomaat en werp er vol vertrouwen mijn dierbare 2 euro-muntstuk in, in de hoop dat mijn dorst nu eindelijk gelest zal worden. Geen frisdranken meer beschikbaar. En wat nog erger is, mijn 2 euro-muntstuk - en laat dat net nu het enige muntstuk zijn dat ik op zak heb -, is volledig verschwunden, ingeslikt door het 'hoog'technologische beest dat de automaat wordt genoemd.
Gelukkig zijn er nog ouderwetse kraantjes met drinkbaar water om onder te gaan hangen.
Who needs technology?
Dorst.
Pauze.
Met een 2 euro-muntstuk in de hand wandel ik richting warme choco-automaat - het begint nu eenmaal rond deze tijd van het jaar al wat frisser te worden - en krijg dan van de rij wachtenden achter mij te horen dat die automaat geen 2 euro-muntstukken aanvaardt.
Ik besef dat ik wel erg veel dorst heb en daardoor vooral niet veeleisend ben. Een frisdrank kan mij dus ook wel bekoren. Nietsvermoedend wend ik mij tot de naburige frisdrankautomaat en werp er vol vertrouwen mijn dierbare 2 euro-muntstuk in, in de hoop dat mijn dorst nu eindelijk gelest zal worden. Geen frisdranken meer beschikbaar. En wat nog erger is, mijn 2 euro-muntstuk - en laat dat net nu het enige muntstuk zijn dat ik op zak heb -, is volledig verschwunden, ingeslikt door het 'hoog'technologische beest dat de automaat wordt genoemd.
Gelukkig zijn er nog ouderwetse kraantjes met drinkbaar water om onder te gaan hangen.
Who needs technology?
maandag 6 september 2010
Steun
Jeugdtrauma's heeft iedereen. Zo had ik vroeger immens veel schrik van de Hulk en van apen, vliegende apen meer bepaald. Die eerste is redelijk normaal, want het is nu eenmaal een groene schreeuwlelijk, eens je hem hebt kwaad gekregen, maar die apen, dat is misschien niet zo voor de hand liggend. Toen ik klein was, werd ik - en samen met mij, mijn wanhopige moeder - maandenlang geteisterd door dezelfde nachtmerrie: vliegende apen die 's nachts uit het behang kwamen gevlogen en mij kwamen 'halen'. U moet weten dat ik een allerschattigst behang van Sneeuwwitje had, maar dat de muren niet overal even egaal waren. En in het donker werden dat dan gaten waardoor de apen kwamen gevlogen. Raar maar waar, herinner ik mij nog altijd die droom.
Een ander jeugdtrauma was het zien op tv van weerloze schattige, witte zeehondjes die meedogenloos neergeknuppeld werden om één of andere barbie met botoxlippen van een bontjas te voorzien. Wenen dat ik gedaan heb, mensen, wenen! U kan dan ook begrijpen dat de zeehond op slag mijn lievelingsdier werd, omdat ik als kind vond dat ik het dier op die manier steunde. Naïviteit alom natuurlijk. Maar hoe was u zelf?
Vandaag de dag is mijn liefde voor de zeehond niet meer alom vertegenwoordigd, maar er gaat nog wel een zeer grote sympathie uit naar dit ondergewaardeerde zeedier. Vandaar dat ik als jonge volwassene besloten heb om het dier nu maar eens voor goed 'echt' te steunen en een zeehond te adopteren. Maar how seg! Mijn adoptiebeestje heet Karien en ik moet eerlijk zeggen: ik ben zo blij als het kleine kind dat ik toen was. Of hoe een mens ook eens blij kan zijn met de kleine dingen in het leven.
Een ander jeugdtrauma was het zien op tv van weerloze schattige, witte zeehondjes die meedogenloos neergeknuppeld werden om één of andere barbie met botoxlippen van een bontjas te voorzien. Wenen dat ik gedaan heb, mensen, wenen! U kan dan ook begrijpen dat de zeehond op slag mijn lievelingsdier werd, omdat ik als kind vond dat ik het dier op die manier steunde. Naïviteit alom natuurlijk. Maar hoe was u zelf?
Vandaag de dag is mijn liefde voor de zeehond niet meer alom vertegenwoordigd, maar er gaat nog wel een zeer grote sympathie uit naar dit ondergewaardeerde zeedier. Vandaar dat ik als jonge volwassene besloten heb om het dier nu maar eens voor goed 'echt' te steunen en een zeehond te adopteren. Maar how seg! Mijn adoptiebeestje heet Karien en ik moet eerlijk zeggen: ik ben zo blij als het kleine kind dat ik toen was. Of hoe een mens ook eens blij kan zijn met de kleine dingen in het leven.
zondag 5 september 2010
Carrièreswitch
Een mens moet doorgaans heel lang werken in zijn leven - te lang - en mijn god, het zal er alleen maar erger op worden als de vergrijzing zo blijft doorgaan met vergrijzen. Conclusie: als we dan toch zo lang moeten werken, kunnen we maar beter iets doen dat we graag doen, niet waar? En het is al bekend dat dit jaar niet het jaar is van het standvastige vaste werk, vandaar dat ik nog eventjes tijd heb om weer een ander professioneel pad te bewandelen.
Wat ik momenteel niet graag doe:
Wat ik momenteel niet graag doe:
- 60 km per dag afleggen in de auto, temidden van het drukke verkeer, plots voor je auto overstekende schoolgaande fietsers & onvermijdelijke files
- naar een baas luisteren (want ik weet het altijd beter en sóms, ik zweer het u, is dat ook echt zo)
- veel te vroeg opstaan, omwille van puntje 1
- deeltijds werk zoeken én dan nog in mijn regio natuurlijk in plaats van 30 km verder gecombineerd met een slechte verbinding en daarnaast thuis werken als zelfstandig vertaalster, waardoor ik dus enkel nog maar deeltijds naar een baas hoef te luisteren en waardoor ik bijgevolg tijd win door iets minder vroeg op te moeten staan.
zondag 29 augustus 2010
Tweede editie van 'ik word oud'
Ik kan het gewoon niet helpen, écht niet!
Als het al zo'n drie uur aan een stuk aan het stortregenen is,
als mijn rug kleddernat is van het van de paraplu aflopende water,
als mijn voeten pijn beginnen doen van het constante recht staan in de drassige wei,
als de wind alles nóg veel kouder aan doet voelen,
...
dan wil ik gewoon naar huis. Punt. En een warme chocomelk drinken of zo.
En zélfs Jan Van Biesen kan dan voor mij de pot op, eerlijk gezegd.
(but then again: misschien had ik gewoon méér moeten drinken, net als de rest.)
Als het al zo'n drie uur aan een stuk aan het stortregenen is,
als mijn rug kleddernat is van het van de paraplu aflopende water,
als mijn voeten pijn beginnen doen van het constante recht staan in de drassige wei,
als de wind alles nóg veel kouder aan doet voelen,
...
dan wil ik gewoon naar huis. Punt. En een warme chocomelk drinken of zo.
En zélfs Jan Van Biesen kan dan voor mij de pot op, eerlijk gezegd.
(but then again: misschien had ik gewoon méér moeten drinken, net als de rest.)
woensdag 18 augustus 2010
Back-up
Er is niks zo erg als de back-up te zijn van de enige andere collega van uw afdeling en al de stront op uw kop te krijgen. En dat voor meer dan twee volle weken. Want ook die andere collega heeft recht op vakantie, ah ja.
Daarom het volgende bericht aan wie het aanbelangt:
In de 2,5 week dat ík vakantie had, ben ik niet in een octopus veranderd.
(Ge kent dat wel, een octopus: zo'n beest met ACHT armen)
En het is niet omdat ik als enige het artwork-schip varende moet houden, dat ge mij ineens met een maritiem dier moet vereenzelvigen.
Om maar te zeggen: ik heb maar TWEE handen.
Dus: trekt een nummerke en wacht uw beurt af.
Dat gezegd zijnde: tot morgen voor een nieuwe productieve werkdag.
Daarom het volgende bericht aan wie het aanbelangt:
In de 2,5 week dat ík vakantie had, ben ik niet in een octopus veranderd.
(Ge kent dat wel, een octopus: zo'n beest met ACHT armen)
En het is niet omdat ik als enige het artwork-schip varende moet houden, dat ge mij ineens met een maritiem dier moet vereenzelvigen.
Om maar te zeggen: ik heb maar TWEE handen.
Dus: trekt een nummerke en wacht uw beurt af.
Dat gezegd zijnde: tot morgen voor een nieuwe productieve werkdag.
vrijdag 6 augustus 2010
Un peu de l'art dans notre petite maison
Met dank aan de stofjes van Noeks en het geweldige design van het Finse merk Marimekko dat ik schande o schande een beetje heb nagemaakt ... Maar ere wie ere toekomt: zie zinnetje onderaan rechts 'design by marimekko', in het piepklein weliswaar, maar aanwezig. Het kleine witte vlekje rechts van het doek hoort er niet bij. Dat is een klein aandenken van schoonmama na het ophangen ervan. Niets of niemand is perfect. En voor u denkt dat wij enkel sombere donkerbruine muren hebben, er zijn ook olijfgroene muren die voor de nodige rust zorgen. Zo'n beetje natuur zo, weet u wel? Daar wordt een mens 'kalm' van.zondag 25 juli 2010
Vakantie
Het is vakantie en ik kijk altijd zo hard uit naar mijn luttele vakantie van 2,5 week (leerkrachten hebben zóveel geluk en ja, M., natuurlijk ben ik daar jaloers op), dat ik een hele to do-lijst maak van dingen die ik onder het jaar altijd wil doen, maar waar ik dan meestal geen tijd voor heb. Deze keer gaan we het ook niet over de grens zoeken (een huis kopen is duur), maar blijven we in 'Mon jardin' of 'Nieverans', als u het zo wil noemen. En tot nu toe heb ik daar nog altijd geen spijt van, want vervelen doen we ons nooit.
Wat ik zoal gedaan heb in de eerste helft:
- lekker uitgebreid ontbeten (lees: zachtgekookte eitjes enzo; mensen die mij kennen, weten dat ik doorgaans niet ontbijt wegens 'geen tijd' en 'willen slapen tot ik écht wel moet opstaan')
- Dourfestival & Gentse feesten
- uitstap naar meubelwinkel en teruggekomen met twee geweldige barkrukken voor aan onze fantastische toog (ik zweer het u: de rest van het verlof breng ik zoveel mogelijk op één van die barkrukken door; u weet mij dus te vinden, als u mij zoekt)
- geknuffeld met Frigo en met M. ook welteverstaan
- stofjes besteld bij Noeks voor mijn 'muuridee' en naar de deur gehuppeld, toen de postbode ze kwam brengen
- Florence & the machine loeihard door het huis laten knallen
- gebabyborreld en ook gewoon eens geborreld op een terrasje enzo
- Sex & the city gekeken met S. en haar voet in de plaaster
- eindelijk aan hét schilderij begonnen
- mijn naaimachine al eens bekeken (de verdere kennismaking zal voor volgende week zijn)
- geslapen en geluierd (hoe geweldig kan uitslapen zijn)
- geruzied (dat heb je als je ineens 24 uur op 24 op elkaars lip zit), maar het natuurlijk ook weer helemaal goed gemaakt
- een interieurtijdschrift gelezen in het zonnetje en de tijd uit het oog verloren, maar dat geeft niks, want het is vakantie!
Voor de te korte periode die nog gaat komen, heb ik ook nog wat 'to do's' voor de boeg: dagje shoppen in Holland, fietstochtje naar Tilburg, rommelmarkt, wafels bakken met moemoe, snuffelen in webwinkel, dagje Ikea, boeken kopen, enzovoort enzoverder.
Die vakantie gaat verdorie weer voorbijvliegen, zeg ik u!
Wat ik zoal gedaan heb in de eerste helft:
- lekker uitgebreid ontbeten (lees: zachtgekookte eitjes enzo; mensen die mij kennen, weten dat ik doorgaans niet ontbijt wegens 'geen tijd' en 'willen slapen tot ik écht wel moet opstaan')
- Dourfestival & Gentse feesten
- uitstap naar meubelwinkel en teruggekomen met twee geweldige barkrukken voor aan onze fantastische toog (ik zweer het u: de rest van het verlof breng ik zoveel mogelijk op één van die barkrukken door; u weet mij dus te vinden, als u mij zoekt)
- geknuffeld met Frigo en met M. ook welteverstaan
- stofjes besteld bij Noeks voor mijn 'muuridee' en naar de deur gehuppeld, toen de postbode ze kwam brengen
- Florence & the machine loeihard door het huis laten knallen
- gebabyborreld en ook gewoon eens geborreld op een terrasje enzo
- Sex & the city gekeken met S. en haar voet in de plaaster
- eindelijk aan hét schilderij begonnen
- mijn naaimachine al eens bekeken (de verdere kennismaking zal voor volgende week zijn)
- geslapen en geluierd (hoe geweldig kan uitslapen zijn)
- geruzied (dat heb je als je ineens 24 uur op 24 op elkaars lip zit), maar het natuurlijk ook weer helemaal goed gemaakt
- een interieurtijdschrift gelezen in het zonnetje en de tijd uit het oog verloren, maar dat geeft niks, want het is vakantie!
Voor de te korte periode die nog gaat komen, heb ik ook nog wat 'to do's' voor de boeg: dagje shoppen in Holland, fietstochtje naar Tilburg, rommelmarkt, wafels bakken met moemoe, snuffelen in webwinkel, dagje Ikea, boeken kopen, enzovoort enzoverder.
Die vakantie gaat verdorie weer voorbijvliegen, zeg ik u!
dinsdag 20 juli 2010
Revenge of the bird
Het zal je maar overkomen. Na een paar dagen festival (2 dus hè) overschouwde ik vol innerlijke rust de tuin die er nog even dor bij lag, als toen ik vertrokken was, toen ik plots niet naast een drukke nest groene vliegen (ja, van die vieze) kon kijken. Lag daar een arme stakker van een vogel helemaal uit elkaar gereten, één poot hier, een andere poot ginder. Vreemd, dacht ik, Frigo zat toch binnen de hele tijd? Of had ik daar vrijdag in al het geheks dan over gekeken? Over dat troepje vogel dat daar open en bloot lag?
Vandaag is het mysterie ontrafeld.
Na een beetje zielig gemiauw was Frigo's maaginhoud al een even grote troep op onze vloer (gelukkig zonder vliegen) dan het troepje vogel in de tuin.
Nèh! Dat komt ervan, als je onschuldige vogeltjes eet ...
Vandaag is het mysterie ontrafeld.
Na een beetje zielig gemiauw was Frigo's maaginhoud al een even grote troep op onze vloer (gelukkig zonder vliegen) dan het troepje vogel in de tuin.
Nèh! Dat komt ervan, als je onschuldige vogeltjes eet ...
maandag 19 juli 2010
Ik word oud!
Ik ben net terug van het festival in Dour, een boerengat ergens in 'the dirty south of Belgium', om het zo te verwoorden in navolging van de hit van The Subs op het moment.
Een aantal jaar geleden zat ik daar nog 4 dagen lang; vorig jaar was ik er 2 dagen en had ik nog spijt dat ik geen 4 dagen was gegaan; dit jaar was het voor mij al lang goed na 2 dagen feest.
Word ik oud?
Ik weet niet waarom, maar ergens sta ik niet meer te springen voor korte nachten met oordopjes maar toch nog oorverdovend campinglawaai ('Doureeeeeeeeeeuh'), kapotgesneden tenten en waggelende zatlappen die altijd net voor mijn voeten moeten lopen. Natuurlijk heb ik mij wel rot geamuseerd, toen ik de chocoladejenever net iets te gauw had binnengespeeld en ik dat tien minuten later wel gewaar werd en wou elke spiertje in mij dansen, toen Etienne de Crécy zijn 'beats 'nd cubes' op de wei losliet, maar er waren ook heel vermoeide momenten en momenten van zinsverbijstering 'wat sta ik hier eigenlijk te doen?'. Ik stak het op de zware laatste werkweek, M. zag dat ik het festivalgevoel aan het ontgroeien was.
En misschien heeft hij wel gelijk.
Een aantal jaar geleden zat ik daar nog 4 dagen lang; vorig jaar was ik er 2 dagen en had ik nog spijt dat ik geen 4 dagen was gegaan; dit jaar was het voor mij al lang goed na 2 dagen feest.
Word ik oud?
Ik weet niet waarom, maar ergens sta ik niet meer te springen voor korte nachten met oordopjes maar toch nog oorverdovend campinglawaai ('Doureeeeeeeeeeuh'), kapotgesneden tenten en waggelende zatlappen die altijd net voor mijn voeten moeten lopen. Natuurlijk heb ik mij wel rot geamuseerd, toen ik de chocoladejenever net iets te gauw had binnengespeeld en ik dat tien minuten later wel gewaar werd en wou elke spiertje in mij dansen, toen Etienne de Crécy zijn 'beats 'nd cubes' op de wei losliet, maar er waren ook heel vermoeide momenten en momenten van zinsverbijstering 'wat sta ik hier eigenlijk te doen?'. Ik stak het op de zware laatste werkweek, M. zag dat ik het festivalgevoel aan het ontgroeien was.
En misschien heeft hij wel gelijk.
maandag 5 juli 2010
Geen tijd, geen tijd
Tijd vliegt snel en tijd is er in de meeste gevallen veel te weinig (het konijn van Alice in Wonderland kan daar van meespreken), want geef toe: als je 8 uur op een werkdag op het werk spendeert en dan nog eens gemiddeld 8 uur wil slapen (ik ben niet om aan te spreken als ik minder dan 7 geslapen heb gemiddeld), dan blijft er al niet veel meer over, als je ook nog huishoudelijke taken te verrichten hebt. Het is trouwens echt onmenselijk wat er allemaal van een vrouw verwacht wordt in deze hypermoderne tijden, maar daar gaan we het nu niet over hebben, want dan ben ik helemaal mijn draad kwijt.
Mijn mama is ook van het soort dat nooit tijd heeft en vandaar dat we er pas zondag toe gekomen zijn om mijn naaimachine (jaja, u weet wel, dat ding dat ik vorig (!) jaar gekocht heb) van naderbij te bekijken. Alleen had ik al een glaasje teveel op wegens gezellig begin van een barbecue en valt het nog af te wachten of ik de werking van mijn naaimachine nuchter ook nog kan achterhalen.
We zien wel. Ik kan al niet wachten tot mijn vakantie (van 2,5 week notabene - waarom ging ik ook alweer niet in het onderwijs?) begint, om vanalles met mijn stikbeest uit te proberen.
Maar nu nog niet. Nu heb ik nog geen tijd, want er ligt hier weer een vuile vloer onder mij te wachten die dringend met nat gedaan moet worden. En zo vliegt een mens zijn leven aan zijn neus voorbij. Erg hè?
Mijn mama is ook van het soort dat nooit tijd heeft en vandaar dat we er pas zondag toe gekomen zijn om mijn naaimachine (jaja, u weet wel, dat ding dat ik vorig (!) jaar gekocht heb) van naderbij te bekijken. Alleen had ik al een glaasje teveel op wegens gezellig begin van een barbecue en valt het nog af te wachten of ik de werking van mijn naaimachine nuchter ook nog kan achterhalen.
We zien wel. Ik kan al niet wachten tot mijn vakantie (van 2,5 week notabene - waarom ging ik ook alweer niet in het onderwijs?) begint, om vanalles met mijn stikbeest uit te proberen.
Maar nu nog niet. Nu heb ik nog geen tijd, want er ligt hier weer een vuile vloer onder mij te wachten die dringend met nat gedaan moet worden. En zo vliegt een mens zijn leven aan zijn neus voorbij. Erg hè?
maandag 21 juni 2010
Raar
Eigenlijk ben ik wreed raar.
Ik kom te weinig buiten de laatste tijd, want van te lang café zitten word ik moe en niemand wil met een gapend iemand zitten praten. Daarom plak ik de laatste tijd liever in de zetel om niemand tot last te zijn en verwaarloos ik bijgevolg mijn vrienden (wat een regelrechte schande is en ik mag al blij zijn als het straks nog vrienden zijn). En áls ik op café ga, drink ik meestal te weinig, want ik heb nu eenmaal dikwijls weinig dorst. En het gaat dan niet over alcohol in het specifiek. Nee, ook niet-alcohol moet ik dan niet hebben. Sommigen zouden denken dat ik misschien gierig ben, omdat ik weinig drink.
Maar dat is dus niet zo. Want ik kan geld uitgeven als de beste en als je heel diep in mijn hart zit, krijg je soms dure cadeau's van mij. Maar ook niet té duur, want ik ben natuurlijk niet rijk en heb ook een huisje af te betalen. Met een tuin, waar onze kat nu op avontuur gaat. En stiekem zou ik hem het liefst altijd bij mij hebben in plaats van in de tuin en de omringende tuinen die hij onveilig maakt door met katers te vechten. Maar dat kan niet. En dat maakt mij bezorgd en paranoia, want ik heb hem graag binnen als het donker is. En nu komt de zomer, met avonden in de tuin en katten die buiten willen, ook als het donker is. Dat wordt dus nog een probleem. Wat mijn paranoia betreft dan.
En ik hou ervan om tijd voor mezelf te hebben, maar kan niet altijd bepalen wat ik dan wil doen (te laat gepland), waardoor ik maar wat rondlummel en mij eigenlijk toch wel alleen voel en het liefst zou hebben dat er dan iemand onverwacht langskomt. Ook al plan ik eigenlijk wel alles, terwijl ik dat eigenlijk niet wil, want ik ben jaloers op impulsieve mensen. Maar toch wil ik de controle en de zekerheid dat er één of twee broden in de diepvriezer zitten voor de werkweek begint. Of zoiets.
Ik kan trouwens ook niet tegen verrassingen en onverwachte barbecues. Het is niet dat ik dan iets tegen u heb in persoon. Ik ben gewoon graag voorbereid op wat er komt.
Raar hè?
Ik kom te weinig buiten de laatste tijd, want van te lang café zitten word ik moe en niemand wil met een gapend iemand zitten praten. Daarom plak ik de laatste tijd liever in de zetel om niemand tot last te zijn en verwaarloos ik bijgevolg mijn vrienden (wat een regelrechte schande is en ik mag al blij zijn als het straks nog vrienden zijn). En áls ik op café ga, drink ik meestal te weinig, want ik heb nu eenmaal dikwijls weinig dorst. En het gaat dan niet over alcohol in het specifiek. Nee, ook niet-alcohol moet ik dan niet hebben. Sommigen zouden denken dat ik misschien gierig ben, omdat ik weinig drink.
Maar dat is dus niet zo. Want ik kan geld uitgeven als de beste en als je heel diep in mijn hart zit, krijg je soms dure cadeau's van mij. Maar ook niet té duur, want ik ben natuurlijk niet rijk en heb ook een huisje af te betalen. Met een tuin, waar onze kat nu op avontuur gaat. En stiekem zou ik hem het liefst altijd bij mij hebben in plaats van in de tuin en de omringende tuinen die hij onveilig maakt door met katers te vechten. Maar dat kan niet. En dat maakt mij bezorgd en paranoia, want ik heb hem graag binnen als het donker is. En nu komt de zomer, met avonden in de tuin en katten die buiten willen, ook als het donker is. Dat wordt dus nog een probleem. Wat mijn paranoia betreft dan.
En ik hou ervan om tijd voor mezelf te hebben, maar kan niet altijd bepalen wat ik dan wil doen (te laat gepland), waardoor ik maar wat rondlummel en mij eigenlijk toch wel alleen voel en het liefst zou hebben dat er dan iemand onverwacht langskomt. Ook al plan ik eigenlijk wel alles, terwijl ik dat eigenlijk niet wil, want ik ben jaloers op impulsieve mensen. Maar toch wil ik de controle en de zekerheid dat er één of twee broden in de diepvriezer zitten voor de werkweek begint. Of zoiets.
Ik kan trouwens ook niet tegen verrassingen en onverwachte barbecues. Het is niet dat ik dan iets tegen u heb in persoon. Ik ben gewoon graag voorbereid op wat er komt.
Raar hè?
vrijdag 4 juni 2010
Goed nieuws van de dag
Onze Rucola is er bovenop gekomen na de nodige goede zorgen van mijnentwege!
Leve mijn groene vingers, al zeg ik het zelf.
Leve mijn groene vingers, al zeg ik het zelf.
woensdag 2 juni 2010
Baas zijn
Bazen en ik, het is nooit een geweldige combinatie geweest. Niet dat ik niet netjes kan uitvoeren, wat de baas mij opdraagt, niet dat ik niet wil luisteren, dat is het niet. Maar ik heb een grondige hekel aan het eeuwige getwijfel en het oneindige 'toch nog even anders'. Of aan zaken die eerst goedgekeurd worden en daarna toch weer helemaal fout worden bevonden. Om de muren van op te lopen. Natuurlijk is het een hele verantwoordelijkheid, als zaakvoerder beslissingen te nemen voor het bedrijf dat op jouw sturen voort moet varen op weg naar een gunstige bestemming, maar komaan, een folder is maar een folder en die hoeft heus niet honderdduizend keer verbeterd en herschreven te worden. Doe het in één keer goed en basta.
En het erge is dat je het dan van binnen zou kunnen uitschreeuwen, maar dat je uitwendig wel 'ja, baas', 'ok, baas' moet knikken. En nog erger is het als je je uit de naad werkt, maar dat er van boven af teleurgestelde reacties komen dat er toch meer werd verwacht, zoals nieuwe initiatieven. De lat wordt toch denk ik een beetje hoog gelegd, als iemand die twee maand in dienst is, al met baanbrekende nieuwigheden voor de dag moet komen, maar dat terzijde.
Deels door bovenstaande en deels door het feit dat ik dagelijks geconfronteerd word met vertalingen van mindere kwaliteit, begin ik er meer en meer van te dromen om op mezelf een vertaalbureau te beginnen. Zelf dingen kunnen beslissen, zelf mijn uren kiezen, nooit meer gefrustreerd raken door het drukke verkeer en dagelijks met talen bezig kunnen zijn. Momenteel is het natuurlijk allemaal nog toekomstmuziek, want er valt nog veel uit te zoeken en na te vragen en eerst toch maar eens afwachten of het niet gewoon een bevlieging is.
Misschien in het weekend maar eens voor een paar nieuwe schoenen gaan kijken, dat ik zeker sterk in mijn schoenen sta, voor wat er nog te wachten staat.
En het erge is dat je het dan van binnen zou kunnen uitschreeuwen, maar dat je uitwendig wel 'ja, baas', 'ok, baas' moet knikken. En nog erger is het als je je uit de naad werkt, maar dat er van boven af teleurgestelde reacties komen dat er toch meer werd verwacht, zoals nieuwe initiatieven. De lat wordt toch denk ik een beetje hoog gelegd, als iemand die twee maand in dienst is, al met baanbrekende nieuwigheden voor de dag moet komen, maar dat terzijde.
Deels door bovenstaande en deels door het feit dat ik dagelijks geconfronteerd word met vertalingen van mindere kwaliteit, begin ik er meer en meer van te dromen om op mezelf een vertaalbureau te beginnen. Zelf dingen kunnen beslissen, zelf mijn uren kiezen, nooit meer gefrustreerd raken door het drukke verkeer en dagelijks met talen bezig kunnen zijn. Momenteel is het natuurlijk allemaal nog toekomstmuziek, want er valt nog veel uit te zoeken en na te vragen en eerst toch maar eens afwachten of het niet gewoon een bevlieging is.
Misschien in het weekend maar eens voor een paar nieuwe schoenen gaan kijken, dat ik zeker sterk in mijn schoenen sta, voor wat er nog te wachten staat.
dinsdag 11 mei 2010
Het noodlot
En dan heb ik u nog niet verteld over het drama van een paar weken geleden.
Eerst was er het overvolle plantencentrum waar de helft van de stad besloot zijn regenachtige zondagnamiddag door te brengen.
Nee, ik wou niet daar kijken en ook nog eens daar. Ik wou gewoon mijn planten en naar de kassa. Drukte is echt niets voor mij.
Thuis gekomen keerde de rust weer en kwam het zonnetje door de wolken piepen. Hét moment om mijn groene kruidenvriendjes in hun potjes met potgrond te zetten. Ze hadden nog maar net allemaal hun tenen gestrekt of ik zag de bui al hangen. Het zou gaan regenen!
Maar plantjes kunnen tegen de regen, dacht Sylvie, dus repte ze zich naar binnen, blij dat de dorst van haar plantjes ook meteen gelest zou worden. Wist zij veel dat de weergoden iets anders in petto hadden. Er kwam niet alleen onweer en van die slagregen, maar ook nog eens hagel, zo van die hagelbollen van een centimeter groot -dat zijn dan die aprilse grillen zeker -. In paniek probeerde ik de margrieten te redden, die het dichtst bij de deur stonden, maar moest ik de rest noodgedwongen laten staan, omdat ik de hagelbollen in die paar seconden al door merg en been voelde.
En op dat eigenste moment heeft onze jongste spruit 'Basilicum' de geest gegeven. De hagelbollen hadden zijn teentjes al bevroren.
De toestand van onze iets oudere telg 'Rucola' is nog steeds kritiek, maar we hopen dat hij er nog doorkomt. We proberen ons sterk te houden.
Eerst was er het overvolle plantencentrum waar de helft van de stad besloot zijn regenachtige zondagnamiddag door te brengen.
Nee, ik wou niet daar kijken en ook nog eens daar. Ik wou gewoon mijn planten en naar de kassa. Drukte is echt niets voor mij.
Thuis gekomen keerde de rust weer en kwam het zonnetje door de wolken piepen. Hét moment om mijn groene kruidenvriendjes in hun potjes met potgrond te zetten. Ze hadden nog maar net allemaal hun tenen gestrekt of ik zag de bui al hangen. Het zou gaan regenen!
Maar plantjes kunnen tegen de regen, dacht Sylvie, dus repte ze zich naar binnen, blij dat de dorst van haar plantjes ook meteen gelest zou worden. Wist zij veel dat de weergoden iets anders in petto hadden. Er kwam niet alleen onweer en van die slagregen, maar ook nog eens hagel, zo van die hagelbollen van een centimeter groot -dat zijn dan die aprilse grillen zeker -. In paniek probeerde ik de margrieten te redden, die het dichtst bij de deur stonden, maar moest ik de rest noodgedwongen laten staan, omdat ik de hagelbollen in die paar seconden al door merg en been voelde.
En op dat eigenste moment heeft onze jongste spruit 'Basilicum' de geest gegeven. De hagelbollen hadden zijn teentjes al bevroren.
De toestand van onze iets oudere telg 'Rucola' is nog steeds kritiek, maar we hopen dat hij er nog doorkomt. We proberen ons sterk te houden.
A lovestory
Net bij Sarah gelezen hoe zij haar wederhelft tien jaar geleden wist te strikken en het deed me dadelijk terugdenken aan het moment dat ik mijn M. aan de haak sloeg (in juli zal dat zo'n 8 jaar geleden zijn).
Mensen zeggen wel eens dat je pas iets vindt, als je niet zoekt. Wél, ik was ook absoluut niet op zoek. Ik had lijk zelfs genoeg van het mannelijke ras, omdat ik net gedumpt was, en dan nog net vóór het festival, waar ik met de 'ex' kaarten voor gekocht had. Prijsbewust als ik ben, was ik niet van plan die kaart zomaar in de poubelle te smijten en trok ik mijn stoutste (toen nog) skateschoenen aan om toch naar het festival te gaan met een vijf jaar jongere vriendin (bij gebrek aan beter, maar achteraf gezien ben ik haar wel heel dankbaar). De broer van de jongere vriendin was daar ook en bekommerde zich samen met een ander mannelijk exemplaar over ons. Gezien het mannelijk ex-exemplaar ook netjes zijn toegangsticket had omgeruild voor een bandje en soms onze wegen kruiste, kwam ik soms wel in penibele situaties terecht. Wonden helen niet snel en ik was bij wijze van spreken nog maar de avond van tevoren letterlijk en figuurlijk plat op mijn bek gegaan. M. ontpopte zich tot een ware 'zakdoekaanreiker' (als dat al een woord mag zijn) en zorgde snel voor zonneschijn na de spreekwoordelijke regen o.a. door een om-ter-langste-in-de-ogen-kijken-weddenschap met een cocktail voor de winnaar. (vraag me niet wie de winnaar ook weer was)
Anyway, om een lang verhaal kort te maken: na een fantastisch festivalweekend, herzag ik mijn mening over jongens en besloot ik dat ik M. niet zomaar mocht laten gaan. Zoals Sarah het met een mailtje deed, ontfutselde ik bij een vriendin die in dezelfde straat woonde hét gsm-nummer en waagde ik zo mijn kans.
M. had wel een geheugensteuntje nodig, want hij wist na het festivalweekend niet meer wie ik was ... Als het bier is in de man, .... (vul zelf aan) (gelukkig werken mijn charmes ook op nuchtere mannen).
Het mannelijke ex-exemplaar wou mij terug, toen M. en ik een week later een koppel werden.
Kans verkeken!
Mensen zeggen wel eens dat je pas iets vindt, als je niet zoekt. Wél, ik was ook absoluut niet op zoek. Ik had lijk zelfs genoeg van het mannelijke ras, omdat ik net gedumpt was, en dan nog net vóór het festival, waar ik met de 'ex' kaarten voor gekocht had. Prijsbewust als ik ben, was ik niet van plan die kaart zomaar in de poubelle te smijten en trok ik mijn stoutste (toen nog) skateschoenen aan om toch naar het festival te gaan met een vijf jaar jongere vriendin (bij gebrek aan beter, maar achteraf gezien ben ik haar wel heel dankbaar). De broer van de jongere vriendin was daar ook en bekommerde zich samen met een ander mannelijk exemplaar over ons. Gezien het mannelijk ex-exemplaar ook netjes zijn toegangsticket had omgeruild voor een bandje en soms onze wegen kruiste, kwam ik soms wel in penibele situaties terecht. Wonden helen niet snel en ik was bij wijze van spreken nog maar de avond van tevoren letterlijk en figuurlijk plat op mijn bek gegaan. M. ontpopte zich tot een ware 'zakdoekaanreiker' (als dat al een woord mag zijn) en zorgde snel voor zonneschijn na de spreekwoordelijke regen o.a. door een om-ter-langste-in-de-ogen-kijken-weddenschap met een cocktail voor de winnaar. (vraag me niet wie de winnaar ook weer was)
Anyway, om een lang verhaal kort te maken: na een fantastisch festivalweekend, herzag ik mijn mening over jongens en besloot ik dat ik M. niet zomaar mocht laten gaan. Zoals Sarah het met een mailtje deed, ontfutselde ik bij een vriendin die in dezelfde straat woonde hét gsm-nummer en waagde ik zo mijn kans.
M. had wel een geheugensteuntje nodig, want hij wist na het festivalweekend niet meer wie ik was ... Als het bier is in de man, .... (vul zelf aan) (gelukkig werken mijn charmes ook op nuchtere mannen).
Het mannelijke ex-exemplaar wou mij terug, toen M. en ik een week later een koppel werden.
Kans verkeken!
'En ze leefden nog lang en gelukkig ....'
zondag 18 april 2010
Dankuwel
Alvorens ik morgen de baan weer op ga op weg naar de start van een nieuwe werkweek, wil ik nog even de automobilisten bedanken die voor, achter, naast mij de weg gebruiken, en dit voor hun oplettendheid!
Want ik moet toegeven dat ik niet altijd even wakker ben zo 's morgens om kwart na 7 en dat ik soms wel eens onbewust een verkeersregel aan mijn maat 36 lap. Gelukkig zijn er mensen die wél wakker zijn en die wél voldoende kunnen anticiperen op mijn soms wel verfoeilijk rijgedrag. Ik doe het niet met opzet, maar dat is geen excuus.
Maar ik beloof dat ik vanaf morgen mijn leven beter. En dan ga ik nu de tandenstokers zoeken!
Want ik moet toegeven dat ik niet altijd even wakker ben zo 's morgens om kwart na 7 en dat ik soms wel eens onbewust een verkeersregel aan mijn maat 36 lap. Gelukkig zijn er mensen die wél wakker zijn en die wél voldoende kunnen anticiperen op mijn soms wel verfoeilijk rijgedrag. Ik doe het niet met opzet, maar dat is geen excuus.
Maar ik beloof dat ik vanaf morgen mijn leven beter. En dan ga ik nu de tandenstokers zoeken!
woensdag 14 april 2010
Apple love
Van het negatieve bij Casa (ondertussen verwijderd op mijn harde schijf) naar iets heel positief bij Casa!Wat een uitvinding: deze appelpoef!
Ik ben er zeker van dat ons Fleur hem geweldig gaat vinden, van zodra ze kan kruipen/stappen/zitten ...
En tot die tijd staat hij natuurlijk helemaal geweldig tegen onze olijfgroene muur.
Joehoe voor appels! Joehoe voor appelpoefjes!
Sylvie to earth
Maar how, die Sylvie, leeft die eigenlijk nog? Zo ver weg van haar blog?
Het zal eens niet zijn zeker! Na de week rust vorige week ben ik weer helemaal 'alive and kicking' en het heeft mij absoluut deugd gedaan, want het was de eerste week rust in drie maanden drukte. Van werk veranderen, een huis kopen, nog eens van werk veranderen, een mens kan het nog al eens allemaal onderschatten en mijn neus zou tien centimeter groeien, moest ik zeggen dat het bij mij zijn tol niet heeft geëist.
Een mens zou zeggen dat de stress zijn sporen zelfs fysiek heeft nagelaten, want de laatste tijd ga ik letterlijk gebukt onder een ferme nekpijn, die al dan niet gepaard gaat met hoofdpijn en soms ook wel eens met wat migraine. Dus als u mij tijdens een gesprek onbewust naar de nek ziet grijpen, weet u nu waarom. Ik zal proberen er tegen u niet over te zagen, beloofd. Want er zijn mensen (ik noem geen namen) in mijn omgeving die vinden dat dat niet constructief is. En jammer genoeg moet ik hen natuurlijk gelijk geven.
En ik weet dat ik hulp moet zoeken. Bij een expert van een nekdokter of een of andere kwakzalver. Als het maar hélpt. Maar stiekem zie ik weer lichtjes op tegen het heen en weer hollen op zoek naar de oplossing, net nu alles in mijn leven een beetje op zijn pootjes is gevallen en ik terug een beetje rust in mijn hoofd gevonden heb. Onderzoeken, geldverkwisting, tijdverspilling: ik sta er eerlijk gezegd niet voor te springen. Om maar niet te spreken van eventuele spuiten in de nek - een experiment dat mijn zus op dit moment ondergaat. Craneo-sacrale therapie zou ook kunnen helpen, naar het schijnt, maar daar trek je waarschijnlijk niets van terug.
Dus totdat de pijn echt werkelijk ondraaglijk wordt en ik wel hulp moet zoeken, blijf ik mij behelpen met pillen die soms helpen en soms ook niet.
Tips om ondertussen zo comfortabel mogelijk gebukt door het leven te gaan, zijn altijd welkom!
Het zal eens niet zijn zeker! Na de week rust vorige week ben ik weer helemaal 'alive and kicking' en het heeft mij absoluut deugd gedaan, want het was de eerste week rust in drie maanden drukte. Van werk veranderen, een huis kopen, nog eens van werk veranderen, een mens kan het nog al eens allemaal onderschatten en mijn neus zou tien centimeter groeien, moest ik zeggen dat het bij mij zijn tol niet heeft geëist.
Een mens zou zeggen dat de stress zijn sporen zelfs fysiek heeft nagelaten, want de laatste tijd ga ik letterlijk gebukt onder een ferme nekpijn, die al dan niet gepaard gaat met hoofdpijn en soms ook wel eens met wat migraine. Dus als u mij tijdens een gesprek onbewust naar de nek ziet grijpen, weet u nu waarom. Ik zal proberen er tegen u niet over te zagen, beloofd. Want er zijn mensen (ik noem geen namen) in mijn omgeving die vinden dat dat niet constructief is. En jammer genoeg moet ik hen natuurlijk gelijk geven.
En ik weet dat ik hulp moet zoeken. Bij een expert van een nekdokter of een of andere kwakzalver. Als het maar hélpt. Maar stiekem zie ik weer lichtjes op tegen het heen en weer hollen op zoek naar de oplossing, net nu alles in mijn leven een beetje op zijn pootjes is gevallen en ik terug een beetje rust in mijn hoofd gevonden heb. Onderzoeken, geldverkwisting, tijdverspilling: ik sta er eerlijk gezegd niet voor te springen. Om maar niet te spreken van eventuele spuiten in de nek - een experiment dat mijn zus op dit moment ondergaat. Craneo-sacrale therapie zou ook kunnen helpen, naar het schijnt, maar daar trek je waarschijnlijk niets van terug.
Dus totdat de pijn echt werkelijk ondraaglijk wordt en ik wel hulp moet zoeken, blijf ik mij behelpen met pillen die soms helpen en soms ook niet.
Tips om ondertussen zo comfortabel mogelijk gebukt door het leven te gaan, zijn altijd welkom!
zaterdag 27 maart 2010
Klein maar dapper
Vandaag kwam ik er nog een paar tegen. Mensen die uit de lucht (sinds het programma 'Mijn Restaurant' vallen sommigen ook uit de boom) kwamen vallen, toen ze hoorden dat ik niet langer bij het bedrijf in Itegem werkte (en eerlijk gezegd heb ik daar nog geen milliseconde spijt van). En dan soms fronsende wenkbrauwen of andere tekenen van onbegrip. Als ik hun gedachten kon lezen, zouden ze zeker in de trant zijn van 'waar wil Sylvie toch naartoe?' De gezichten klaren dan meestal wel na een tijdje op, als ik hen zeg dat ik sinds een week al ergens anders werk. Werklozen worden toch altijd een beetje minachtend bekeken, alsof we allemaal profiteurs zouden zijn.
Maar goed, ik werk dus nu - zucht van verlichting - in een klein, maar veelbelovend familiebedrijf dat 10% marktaandeel in België heeft, wat stofzuigers betreft. Wist u dat er per jaar 600.000 stofzuigers verkocht worden in België? Ik wist dat dus niet, maar dankzij de trotse papa van het bedrijf heb ik dat weer bijgeleerd, alsof dat zo enorm interessant is. Wat wél interessant is, is dat ik de handleiding voor die stofzuiger mag vertalen en/of herschrijven. Wat eigenlijk wel belangrijk is, want als er belangrijke dingen ontbreken in zo'n handleiding, heeft het bedrijf misschien ooit wel eens een proces aan zijn broek, dat het kan verliezen, als mijn collega en ik iets vergeten zijn te vermelden.
Ik vind dat met taal bezig zijn wel bijzonder leuk, ja. Dat weet iedereen wel. Dus momenteel kom ik wel heel dicht in de buurt van de droomjob, al was het maar omdat ik samen op de afdeling zit met een stelletje zotte dozen, waar ik zelf wel perfect tussen pas. En dan spreek ik nog niet over de gratis frisdrank (cola, sprite, fanta, fruitsap), choco-askoeken en bastogne-speculoos (kwestie van absoluut geen reclame te maken). Allemaal à volonté!
Maar how zeg, daar kunnen de grote bedrijven toch wel van leren, of niet soms?
Maar goed, ik werk dus nu - zucht van verlichting - in een klein, maar veelbelovend familiebedrijf dat 10% marktaandeel in België heeft, wat stofzuigers betreft. Wist u dat er per jaar 600.000 stofzuigers verkocht worden in België? Ik wist dat dus niet, maar dankzij de trotse papa van het bedrijf heb ik dat weer bijgeleerd, alsof dat zo enorm interessant is. Wat wél interessant is, is dat ik de handleiding voor die stofzuiger mag vertalen en/of herschrijven. Wat eigenlijk wel belangrijk is, want als er belangrijke dingen ontbreken in zo'n handleiding, heeft het bedrijf misschien ooit wel eens een proces aan zijn broek, dat het kan verliezen, als mijn collega en ik iets vergeten zijn te vermelden.
Ik vind dat met taal bezig zijn wel bijzonder leuk, ja. Dat weet iedereen wel. Dus momenteel kom ik wel heel dicht in de buurt van de droomjob, al was het maar omdat ik samen op de afdeling zit met een stelletje zotte dozen, waar ik zelf wel perfect tussen pas. En dan spreek ik nog niet over de gratis frisdrank (cola, sprite, fanta, fruitsap), choco-askoeken en bastogne-speculoos (kwestie van absoluut geen reclame te maken). Allemaal à volonté!
Maar how zeg, daar kunnen de grote bedrijven toch wel van leren, of niet soms?
dinsdag 23 maart 2010
SOS Tante Kaat
Poetsen is nooit iets voor mij geweest. Er zijn in mijn ogen gewoon altijd veel belangrijkere of plezantere dingen te doen. Is er was, is er strijk - ook geen fijne werkjes, al ben ik al blij dat het in onze moderne tijden wat wassen betreft enkel bij was sorteren en machine opzetten blijft -, dan gaat dat altijd voor op poetsen. Ook al kan ik van poetsen ook wel blij worden, als het dan achteraf weer 'even' proper is, maar die momenten van poetsvreugde zijn dus vrij zeldzaam, want ik word nu eenmaal blijer van andere dingen dan Mr. Proper. Niet echt mijn type ook trouwens, die spierbundel met gouden oorring.
En mijn schoonmoeder zal het geweten hebben. Om het even beter te schetsen: schoonmoeder, net als moeder overigens, zijn poetsgek. Alletwee ontspannen ze van poetsen (!), wat ik zelf toch net een tikkeltje overdreven vind. (geef mij maar een lekker warm bad of een avondje film in plaats van met dweil en aftrekker in de weer te zijn)
Mijn poetsdisfunctie is pijnlijk aan het licht gekomen tijdens de verhuis, want in de weken van inpakken had ik nauwelijks oog voor de lavabo die vuiler en vuiler werd en de plukjes kattenhaar die weer weelderig door het appartement zweefden. Om nog maar te zwijgen van de oven en de ijskast die dringend schoongemaakt moesten worden. En laten schoonmoeder en M. in hun vrije uurtjes nu net het lege appartement gaan poetsen zijn!
Ik heb het vandaag dus mogen horen. Lichtjes subtiel is de boodschap aangebracht, maar aangekomen is ze wel. Ik heb er zelfs een licht schuldgevoel van gekregen ('want wat als ik later kinderen heb?'), ja de gevoelige snaar bespelen kunnen ze wel, want ergens diep vanbinnen wil elke vrouw toch een beetje de ideale huismoeder zijn?
Ik ben dat dus overduidelijk niet. Misschien toch maar een tante Kaat in huis nemen? Of mijn poetsmentaliteit veranderen?
En mijn schoonmoeder zal het geweten hebben. Om het even beter te schetsen: schoonmoeder, net als moeder overigens, zijn poetsgek. Alletwee ontspannen ze van poetsen (!), wat ik zelf toch net een tikkeltje overdreven vind. (geef mij maar een lekker warm bad of een avondje film in plaats van met dweil en aftrekker in de weer te zijn)
Mijn poetsdisfunctie is pijnlijk aan het licht gekomen tijdens de verhuis, want in de weken van inpakken had ik nauwelijks oog voor de lavabo die vuiler en vuiler werd en de plukjes kattenhaar die weer weelderig door het appartement zweefden. Om nog maar te zwijgen van de oven en de ijskast die dringend schoongemaakt moesten worden. En laten schoonmoeder en M. in hun vrije uurtjes nu net het lege appartement gaan poetsen zijn!
Ik heb het vandaag dus mogen horen. Lichtjes subtiel is de boodschap aangebracht, maar aangekomen is ze wel. Ik heb er zelfs een licht schuldgevoel van gekregen ('want wat als ik later kinderen heb?'), ja de gevoelige snaar bespelen kunnen ze wel, want ergens diep vanbinnen wil elke vrouw toch een beetje de ideale huismoeder zijn?
Ik ben dat dus overduidelijk niet. Misschien toch maar een tante Kaat in huis nemen? Of mijn poetsmentaliteit veranderen?
dinsdag 16 maart 2010
Zwaai zwaai
Het is werken geblazen deze week. Nee, u heeft het niet verkeerd gelezen. Ik begin over (nu iets minder dan) een week op mijn nieuwe werk, maar eind deze week zouden wij verhuisd moeten zijn.
Als ik eraan denk, gaat mijn haar op mijn armen al recht omhoog staan. Niet omdat ik niet wil verhuizen, maar omdat ik het liever al achter de rug zou hebben. Een mens schrikt van de rommel die hij in een appartement (zonder zolder of kelder dan nog!) kan bijhouden en die rommel moet ofwel gesorteerd en naar containerpark doorverwezen worden ofwel ingepakt worden. En dat is me toch een werkje! Ik had het eigenlijk zelf niet verwacht: mijn ganse kleerkast in een tiental bananendozen te zien staan en dan nog maar in één twintigste (ben nooit goed in schatten geweest) te zijn van alles wat ingepakt moet worden.
En op die momenten krijg je heimwee naar goede oude Disneyfilms, zoals Merlijn de Tovenaar, die veel slimmer is en gewoon al zingend zijn magie gebruikt, terwijl hij met zijn toverstaf de koffiepotten dicteert in zijn tas te stappen. Een tas die dan nog eens onnoemelijk klein is! Zo klein dat je geen busjes en remorks en veel vriendelijke handen nodig hebt, om de rommel en andere voorwerpen naar ergens anders te verplaatsen.
Maar zoals mijn schoonzusje mij in de week nog zei: 'Dat gebeurt enkel in de films. Dit is het échte leven.' Zucht.
vrijdag 12 maart 2010
Hop
En dan heb je ineens terug werk!
Over een week start ik als vertaler/administratief bediende/medewerker artwork. Het is nog wel een eindje met de auto rijden, maar toch weer een beetje dichter bij de mogelijke droomjob - of misschien heb ik ze nu wel gevonden? De drieledige functietitel is er nu misschien een beetje over, maar heb altijd wel een job willen doen waar ik mijn talen kon gebruiken en mij creatief kon uitleven en de cursus Photoshop krijg ik er zomaar voor niks bij (een puntje dat ik van mijn eeuwige to do-lijst kan schrappen).
En het geluk kan niet op: in het midden van de nacht besliste het petekindje van M. gisteren dat het tijd was om uit de ietwat compacte buik van de moeder te komen, waardoor M. en ik een beetje vroeger dan voorzien respectievelijk nonkel en tante zijn geworden. Van eigens dat we daar wel een nachtje slaap voor wilden laten. M. speelde eventjes surrogaat-papa tot het eindelijk tot de echte papa doordrong dat het niet om een flauwe grap ging (alsof wij vrijwillig 's nachts naar de afdeling spoed zouden gaan) en die zich met haast en spoed vanuit de Ardennen naar het ziekenhuis repte, alwaar hij juist op tijd was om zijn pasgeboren dochter te bewonderen. Eind goed, al goed.
Over een week start ik als vertaler/administratief bediende/medewerker artwork. Het is nog wel een eindje met de auto rijden, maar toch weer een beetje dichter bij de mogelijke droomjob - of misschien heb ik ze nu wel gevonden? De drieledige functietitel is er nu misschien een beetje over, maar heb altijd wel een job willen doen waar ik mijn talen kon gebruiken en mij creatief kon uitleven en de cursus Photoshop krijg ik er zomaar voor niks bij (een puntje dat ik van mijn eeuwige to do-lijst kan schrappen).
En het geluk kan niet op: in het midden van de nacht besliste het petekindje van M. gisteren dat het tijd was om uit de ietwat compacte buik van de moeder te komen, waardoor M. en ik een beetje vroeger dan voorzien respectievelijk nonkel en tante zijn geworden. Van eigens dat we daar wel een nachtje slaap voor wilden laten. M. speelde eventjes surrogaat-papa tot het eindelijk tot de echte papa doordrong dat het niet om een flauwe grap ging (alsof wij vrijwillig 's nachts naar de afdeling spoed zouden gaan) en die zich met haast en spoed vanuit de Ardennen naar het ziekenhuis repte, alwaar hij juist op tijd was om zijn pasgeboren dochter te bewonderen. Eind goed, al goed.
Hierboven: ons 'Fleur'. Zeg nu zelf: is het geen bloem van een kind?
zondag 7 maart 2010
...
En dan ben je ineens werkloos ...
En sta je op een dag bij de vakbond om uitleg te vragen en krijg je een blauwe stempelkaart in je handen die je eind van de maand juist ingevuld moet indienen. Delen ze je ook mee hoe je uitkering telkens minder wordt na een bepaald aantal maanden. 'Maar ik heb morgen weer een gesprek hoor', stamelde ik, zeker wetend dat het zover niet zou komen.
En ook al glimlachen ze je heel vriendelijk toe, je lijkt helemaal alleen op een verlaten kruispunt te staan. Gaan we rechtdoor? Linksaf? Of toch maar naar rechts? Of nemen we een stap terug?
Het gesprek dat ik de dag daarna had bij een directrice die nog meer in de war leek dan ikzelf, bracht ook niet al teveel verheldering. Ze wou mij niet voor de leeuwen gooien. Tout court. Maar ze ging er nog over nadenken. Want ik had wel PIT. Dat voelde ze. En laat ik nu net het boek 'Vrouw met Pit (Passie-Intuïtie-Talent)' voor de tweede keer aan het lezen zijn.
Alleen voel ik mij geen vrouw met pit. Een vrouw met pit zou weten waar ze naartoe wil, zou er alles voor over hebben om te bereiken wat ze wil. Maar ik weet het gewoon even niet meer. Ik wil werken, maar wat wil ik doen? Goed dat ik mij even op de opfrisbeurt van ons huisje kan storten, zodat ik niet al teveel hoef na te denken. Nu niet. Nog niet.
En als ik nu een nectarine met pit en al verorber? Zou de 'pit' dan terugkomen?
En sta je op een dag bij de vakbond om uitleg te vragen en krijg je een blauwe stempelkaart in je handen die je eind van de maand juist ingevuld moet indienen. Delen ze je ook mee hoe je uitkering telkens minder wordt na een bepaald aantal maanden. 'Maar ik heb morgen weer een gesprek hoor', stamelde ik, zeker wetend dat het zover niet zou komen.
En ook al glimlachen ze je heel vriendelijk toe, je lijkt helemaal alleen op een verlaten kruispunt te staan. Gaan we rechtdoor? Linksaf? Of toch maar naar rechts? Of nemen we een stap terug?
Het gesprek dat ik de dag daarna had bij een directrice die nog meer in de war leek dan ikzelf, bracht ook niet al teveel verheldering. Ze wou mij niet voor de leeuwen gooien. Tout court. Maar ze ging er nog over nadenken. Want ik had wel PIT. Dat voelde ze. En laat ik nu net het boek 'Vrouw met Pit (Passie-Intuïtie-Talent)' voor de tweede keer aan het lezen zijn.
Alleen voel ik mij geen vrouw met pit. Een vrouw met pit zou weten waar ze naartoe wil, zou er alles voor over hebben om te bereiken wat ze wil. Maar ik weet het gewoon even niet meer. Ik wil werken, maar wat wil ik doen? Goed dat ik mij even op de opfrisbeurt van ons huisje kan storten, zodat ik niet al teveel hoef na te denken. Nu niet. Nog niet.
En als ik nu een nectarine met pit en al verorber? Zou de 'pit' dan terugkomen?
zaterdag 27 februari 2010
Stop
Vrijdag heb ik besloten dat ik niet langer mijn tanden wil zetten in een avontuur met pickles en mayonaise, waar mijn maag alleen maar van omdraaide. Voor het lijf moet gezorgd worden, want met mijn lijf en mezelf zal ik het langste moeten leven (heeft ooit een wijs iemand mij gezegd).
De queeste (aka zoektocht) naar de heilige graal (aka droomjob) wordt dus nog steeds verdergezet. Het interimbureau was niet kwaad en wil zelfs helpen bij mijn queeste. Maandag aanstaande word ik aldaar verwacht om te beschrijven wat er juist allemaal fout liep bij het vorige bedrijf en een aantal andere vacatures te bekijken. Heel lief van hen, maar mijn gedachten gaan al uit naar een nieuw avontuur: er is een vacature als leerkracht Frans op de school van M. De opdracht duurt enkele maanden tot het eind van het schooljaar en zou als ideaal proefproject kunnen dienen om te ontdekken of het onderwijs iets voor mij is. Iets wat sommige mensen al jaren tegen mij zeggen. Maar waar ik dus - weer - geen oren naar had. Volgende week mag ik op gesprek.
Wispelturig, ik? Nee, enkel op zoek.
Naar een paar goede oren en de droomjob.
De queeste (aka zoektocht) naar de heilige graal (aka droomjob) wordt dus nog steeds verdergezet. Het interimbureau was niet kwaad en wil zelfs helpen bij mijn queeste. Maandag aanstaande word ik aldaar verwacht om te beschrijven wat er juist allemaal fout liep bij het vorige bedrijf en een aantal andere vacatures te bekijken. Heel lief van hen, maar mijn gedachten gaan al uit naar een nieuw avontuur: er is een vacature als leerkracht Frans op de school van M. De opdracht duurt enkele maanden tot het eind van het schooljaar en zou als ideaal proefproject kunnen dienen om te ontdekken of het onderwijs iets voor mij is. Iets wat sommige mensen al jaren tegen mij zeggen. Maar waar ik dus - weer - geen oren naar had. Volgende week mag ik op gesprek.
Wispelturig, ik? Nee, enkel op zoek.
Naar een paar goede oren en de droomjob.
dinsdag 23 februari 2010
De keerzijde van de medaille
Oh ja, de tijd dat ik mijn job zo geweldig vond, is al passé. En ik werk net vijf (vijf!) weken daar. Bij het vorige bedrijf waar ik werkte, duurde die termijn minstens twee jaar. Inimini verschil. Het gras is niet, ik herhaal, NIET, groener aan de overkant. Maar wie jong is, wil wat en loopt dan ook wel eens frontaal met zijn of haar bakkes tegen de muur en daar kunnen we enkel uit leren, denk ik dan?
Enkele keerzijdes:
- Sommige collega's blijken gewoon wolven in schaapsvacht te zijn. Hulp? Opleiding? Trek uw plan, heet dat dan. Om nog niet te spreken over mijn dierbare neus die al enkele keren werd afgebeten.
- 'Oh ja, Sylvie, nu je hier toch bent, ga jij dan ook maar ineens de job van collega K. overnemen en je bent ook volledige back-up voor de job van collega N. die maar halftijds werkt.' Besparingen heet dat dan, 'oh ja, en, Sylvie, denk dan ineens ook maar al eens na over hoe we nog meer kunnen besparen' (alsof ik daarvoor eerst niet de werking van het bedrijf moet kennen).
- Aan de afstand van 70 km per dag en het vroege opstaan raak je dus niet gewend. Ook al doet Thomas De Soete nog zo zijn best mij 's morgens op te vrolijken; het went niet - ook het geld dat naar de rekeningen voor de benzine gaat, zou ik aan een nieuwe garderobe kunnen besteden.
- Op de schoot van de baas moeten gaan zitten, omdat er te weinig plaats is in een busje, behoort niet tot mijn takenpakket en vind ik afstotelijk. Gelukkig zijn er nog aannemers die wél fatsoen hebben en een taxi bellen om iedereen ter plaatse te krijgen.
En nochtans had iedereen mij verwittigd, maar koppig en eigenwijs als ik ben, wou ik niet luisteren, maar fouten zijn er om uit te leren, niet waar?
Enkele keerzijdes:
- Sommige collega's blijken gewoon wolven in schaapsvacht te zijn. Hulp? Opleiding? Trek uw plan, heet dat dan. Om nog niet te spreken over mijn dierbare neus die al enkele keren werd afgebeten.
- 'Oh ja, Sylvie, nu je hier toch bent, ga jij dan ook maar ineens de job van collega K. overnemen en je bent ook volledige back-up voor de job van collega N. die maar halftijds werkt.' Besparingen heet dat dan, 'oh ja, en, Sylvie, denk dan ineens ook maar al eens na over hoe we nog meer kunnen besparen' (alsof ik daarvoor eerst niet de werking van het bedrijf moet kennen).
- Aan de afstand van 70 km per dag en het vroege opstaan raak je dus niet gewend. Ook al doet Thomas De Soete nog zo zijn best mij 's morgens op te vrolijken; het went niet - ook het geld dat naar de rekeningen voor de benzine gaat, zou ik aan een nieuwe garderobe kunnen besteden.
- Op de schoot van de baas moeten gaan zitten, omdat er te weinig plaats is in een busje, behoort niet tot mijn takenpakket en vind ik afstotelijk. Gelukkig zijn er nog aannemers die wél fatsoen hebben en een taxi bellen om iedereen ter plaatse te krijgen.
En nochtans had iedereen mij verwittigd, maar koppig en eigenwijs als ik ben, wou ik niet luisteren, maar fouten zijn er om uit te leren, niet waar?
zaterdag 6 februari 2010
Productiviteit alom
Ben je meer dan twee volle weken bezig met een aartsmoeilijke vertaling van Franse bouwtermen naar hun Nederlandse en Spaanse equivalent, ben je zo opgelucht dat je er uiteindelijk de laatste 'toets' aan hebt gelegd, scheel kijkend van het lange turen op het computerscherm, ben je zo trots dat je eindelijk de finale versie naar Spanje door kan sturen - naar een echte Spanjaard (*zwijmel*) -,
krijg je even later telefoon van de Spanjaard met het heel vriendelijk verzoek om ook even de Franse versie door te sturen, omdat niet alle termen even duidelijk zijn. Want ja, er zou zelfs ook nog een verschil zijn tussen bouwtermen en Casa-termen.
Ik voel mij geweldig productief op mijn nieuwe job. Uhum...
Oh, maar mijn mail was wel in correct Spaans geschreven volgens de Spanjaard. Olé ...
krijg je even later telefoon van de Spanjaard met het heel vriendelijk verzoek om ook even de Franse versie door te sturen, omdat niet alle termen even duidelijk zijn. Want ja, er zou zelfs ook nog een verschil zijn tussen bouwtermen en Casa-termen.
Ik voel mij geweldig productief op mijn nieuwe job. Uhum...
Oh, maar mijn mail was wel in correct Spaans geschreven volgens de Spanjaard. Olé ...
woensdag 3 februari 2010
Om te zien
Curly TreeOmdat jullie al eventjes weer niets te lezen hebben gekregen,
krijgen jullie als troost iets om te zien.
(jaja, ik heb eindelijk de penselen vastgenomen)
Het zijn nu eenmaal stressy tijden in Casa Sylvie en M.: nieuwe job, nieuw huis met bijhorende verhuis en vanalle papierwerk dat daarmee gepaard gaat.
Geen excuus, maar toch ...
krijgen jullie als troost iets om te zien.
(jaja, ik heb eindelijk de penselen vastgenomen)
Het zijn nu eenmaal stressy tijden in Casa Sylvie en M.: nieuwe job, nieuw huis met bijhorende verhuis en vanalle papierwerk dat daarmee gepaard gaat.
Geen excuus, maar toch ...
zondag 24 januari 2010
Bang
U zou het misschien niet zeggen, maar ik heb met momenten (nee, eigenlijk meestal) last van faalangst. En ik kan u zeggen, beste lezer, leuk is anders!
Naast het feit dat ik in een geweldig bedrijf terecht ben gekomen (of zou mijn vorig bedrijf ook al 10.000 € overgemaakt hebben ten voordele van de slachtoffers van de humanitaire ramp in Haïti?), dat mijn nieuwe job echt een superuitdaging is, dat ik heel wat nieuwe dingen bij ga leren, zelfs qua Spaans (lees: nieuwe 'bouw'terminologie) en dat de collega's ook wel heel goed meevallen, is de laatste week toch ook een kleine hel geweest. Elke werkdag dat ik wakker werd, kromp mijn maag een beetje ineen. Want ja, de job is een vooruitgang ten opzichte van mijn vorige job, maar hij houdt ook heel wat meer verantwoordelijkheid in, wat natuurlijk heel interessant is, maar wat voor mij soms ook vrij benauwend werkt. Zal ik het wel aankunnen, al die verantwoordelijkheid? Zal ik gauw passen in de nieuwe omgeving, met bijhorende collega's? Zal ik onthouden, wat ze mij uitleggen of zal ik alles fout doen? Zal ik M. niet vreselijk missen als ik drie dagen in Valencia mee een winkel ga inrichten?
Na een week voel ik mij nog altijd een beetje de vreemde eend in de bijt, want op ruim 35 km van mijn vertrouwde nestje is er namelijk (nog) niets 'vertrouwd' terug te vinden ...
U kan dus begrijpen dat mijn maag mij op dit moment ook een beetje parten speelt, als ik denk aan de werkdag van morgen, die ik moet zien te overleven, met faalangst, maar liever zonder. Hopelijk sla ik morgenvroeg op tijd de autodeur dicht, net voor de faalangst mee in wil stappen.
Naast het feit dat ik in een geweldig bedrijf terecht ben gekomen (of zou mijn vorig bedrijf ook al 10.000 € overgemaakt hebben ten voordele van de slachtoffers van de humanitaire ramp in Haïti?), dat mijn nieuwe job echt een superuitdaging is, dat ik heel wat nieuwe dingen bij ga leren, zelfs qua Spaans (lees: nieuwe 'bouw'terminologie) en dat de collega's ook wel heel goed meevallen, is de laatste week toch ook een kleine hel geweest. Elke werkdag dat ik wakker werd, kromp mijn maag een beetje ineen. Want ja, de job is een vooruitgang ten opzichte van mijn vorige job, maar hij houdt ook heel wat meer verantwoordelijkheid in, wat natuurlijk heel interessant is, maar wat voor mij soms ook vrij benauwend werkt. Zal ik het wel aankunnen, al die verantwoordelijkheid? Zal ik gauw passen in de nieuwe omgeving, met bijhorende collega's? Zal ik onthouden, wat ze mij uitleggen of zal ik alles fout doen? Zal ik M. niet vreselijk missen als ik drie dagen in Valencia mee een winkel ga inrichten?
Na een week voel ik mij nog altijd een beetje de vreemde eend in de bijt, want op ruim 35 km van mijn vertrouwde nestje is er namelijk (nog) niets 'vertrouwd' terug te vinden ...
U kan dus begrijpen dat mijn maag mij op dit moment ook een beetje parten speelt, als ik denk aan de werkdag van morgen, die ik moet zien te overleven, met faalangst, maar liever zonder. Hopelijk sla ik morgenvroeg op tijd de autodeur dicht, net voor de faalangst mee in wil stappen.
maandag 18 januari 2010
TGV
De traagheid waarmee berichten hier op deze uiterst (uhum) interessante blog verschijnen - waarvoor opnieuw mijn excuses -, is in de verste verte niet te vergelijken met de snelheid waarmee knopen doorgehakt worden in dit prille begin van het nieuwe jaar. Als een TGV lijken we eventjes door het landschap van het leven te razen en zaken te regelen die verregaande gevolgen hebben op de rest van ons gezamenlijke Vie tesamen.
Zo heb ik vandaag voor de eerste keer 's morgens in de auto gezeten, op weg naar 'de job van mijn leven'. Toffe collega's, zo lijkt het al tenminste. Wel qua werk en invulling een hele boterham te kauwen, zo lijkt het ook al. Maar we gaan daar flink onze tanden in zetten, in die boterham met mayonaise en pickles (zie het verhaal van Sarah met de übermooie nieuwjaarswens). Als kers op taart, mag ik in februari al eventjes naar Madrid, enkel en alleen omdat ik Spaans kan en omdat de meetings wel kaderen in mijn opleiding en in maart naar Valencia om de inrichting van de nieuwe winkel mee te bekijken! Dat deelden ze mij zomaar eventjes mee vandaag al op mijn eerste dagje! (U kunt wel geloven zeker dat ik deze data dan ook zo fier als een gieter in mijn agenda accentueerde).
En dat is dan nóg niet alles, want geheel tegen de verwachtingen in, lag er gewoon nog een kans grijpensklaar (en die hebben we natuurlijk met de vier handen tegelijk gegrepen). Vandaar dat wij de trotse eigenaars zijn geworden van een echt huis, mét echte tuin (werkelijk waar, mensen, wie had dat ooit gedacht!). Dus het bezoek aan de notaris hebben we er op deze eerste werkdag ook nog maar even mee doorgenomen. En zolang ik M. heb, kan ik dat allemaal aan. Want toegegeven, vorige week zat ik eronderdoor. Het was té veel ineens, vandaar dat ik vorige week meermaals even kortsluiting had en mijn weerstand weer tot nul gezakt is waardoor ik bijgevolg opnieuw een klets vast heb (volgend jaar drink ik gegarandeerd weer actimel potverdekke). Dus M., bij deze een dikke merci om er te zijn en met mijn buien om te kunnen (het was nu ook wel juist dé week ook natuurlijk - migraine inclusief).
Dat we er al een echt 'nieuw' jaar van gemaakt hebben, verdorie! Schol! Doe dat glas nog maar eens vol!
Zo heb ik vandaag voor de eerste keer 's morgens in de auto gezeten, op weg naar 'de job van mijn leven'. Toffe collega's, zo lijkt het al tenminste. Wel qua werk en invulling een hele boterham te kauwen, zo lijkt het ook al. Maar we gaan daar flink onze tanden in zetten, in die boterham met mayonaise en pickles (zie het verhaal van Sarah met de übermooie nieuwjaarswens). Als kers op taart, mag ik in februari al eventjes naar Madrid, enkel en alleen omdat ik Spaans kan en omdat de meetings wel kaderen in mijn opleiding en in maart naar Valencia om de inrichting van de nieuwe winkel mee te bekijken! Dat deelden ze mij zomaar eventjes mee vandaag al op mijn eerste dagje! (U kunt wel geloven zeker dat ik deze data dan ook zo fier als een gieter in mijn agenda accentueerde).
En dat is dan nóg niet alles, want geheel tegen de verwachtingen in, lag er gewoon nog een kans grijpensklaar (en die hebben we natuurlijk met de vier handen tegelijk gegrepen). Vandaar dat wij de trotse eigenaars zijn geworden van een echt huis, mét echte tuin (werkelijk waar, mensen, wie had dat ooit gedacht!). Dus het bezoek aan de notaris hebben we er op deze eerste werkdag ook nog maar even mee doorgenomen. En zolang ik M. heb, kan ik dat allemaal aan. Want toegegeven, vorige week zat ik eronderdoor. Het was té veel ineens, vandaar dat ik vorige week meermaals even kortsluiting had en mijn weerstand weer tot nul gezakt is waardoor ik bijgevolg opnieuw een klets vast heb (volgend jaar drink ik gegarandeerd weer actimel potverdekke). Dus M., bij deze een dikke merci om er te zijn en met mijn buien om te kunnen (het was nu ook wel juist dé week ook natuurlijk - migraine inclusief).
Dat we er al een echt 'nieuw' jaar van gemaakt hebben, verdorie! Schol! Doe dat glas nog maar eens vol!
maandag 4 januari 2010
Tochtpoes
Ge kent dat wel hè, zo van die tochtbeesten die ge voor de deur legt, opdat de tocht niet vanonder de deur zou komen.
Awel, wij hebben een levensechte tochtpoes (en ook een lelijke deur, maar dat doet nu niet ter zake), die zijn plaatsje weet zijn in deze barre wintertijden en ons wat warmte gunt. Én hij geeft zelfs licht in het donker. Voor als je de weg kwijt bent enzo.
Let wel: kijken mag, aankomen niet! Deze tochtpoes is niet te koop. Spijtig, jawel, voor jullie dan.
Awel, wij hebben een levensechte tochtpoes (en ook een lelijke deur, maar dat doet nu niet ter zake), die zijn plaatsje weet zijn in deze barre wintertijden en ons wat warmte gunt. Én hij geeft zelfs licht in het donker. Voor als je de weg kwijt bent enzo.
Let wel: kijken mag, aankomen niet! Deze tochtpoes is niet te koop. Spijtig, jawel, voor jullie dan.
De kunst van het vertalen
Ik moet toegeven: af en toe kijk ik naar vtm. Ik volg bijvoorbeeld De Andalusische Droom, een programma over een aantal koppels die ervoor strijden om een bed & breakfast in Osuna uit te baten. Ja, en als ik niet thuis ben, neem ik het programma zelfs op met onze supergeweldige digicorder. Guilty again.
Waarom ik naar dat televisieprogramma kijk, vragen jullie je af? Ten eerste uit pure jaloezie, omdat ik mij ook wel in Osuna zie wonen, daar een beetje werken, beetje luieren, beetje genieten en beetje socializen met de Spaanse bevolking. En heb je trouwens al gezien dat de zon altijd schijnt op tv tijdens dat programma! Dat geeft je ook wel een beter gevoel en energieboost als het buiten zo donker en grauw is.
Ten tweede en dat kunnen jullie wel raden, uit pure beroepsmisvorming of hoe je dat ook wil noemen. De Spaanse taal en alles wat er mee te maken heeft, natuurlijk! Het is ook daarom dat ik mijn vaste werkpostje verlaat en een duik in het onzekere neem door ergens anders te gaan werken om onder andere Spaans te kunnen praten. Het is nu eenmaal een trekje van mij en het zal waarschijnlijk altijd een trekje blijven: el amor por la lengua española. Heel aandachtig volg ik dan ook de Spaanse gesprekken, lach ik een beetje om de fouten van de Belgen en probeer ik nieuwe woorden en uitdrukkingen op te vangen. M. weet dat hij mij dan niet moet storen.
En vandaag spitsten mijn welgevormde oortjes zich bij het horen van de vertaling van 'morenito de Osuna', dat vertaald werd als 'Moriaantje van Osuna'. Geen idee waar dat Moriaantje vandaan komt - kennelijk heeft het iets met de Moren te maken - want mij leek morenito simpelweg het verkleinwoord te zijn van moreno (zijnde bruin, donker gekleurd) en dat leek mij wel logisch als koosnaampje voor Samir die zowel in de zomer als de winter (gelukzak!) gebruind door het leven gaat. Dus als iemand een verklaring heeft waarom morenito door Moriaantje vertaald werd, gelieve dit dan in de reacties nader te verklaren.
Of was dit gewoon weer een dikke vertaalfout die - net zoals veelvuldige dt-fouten tegenwoordig- het televisiescherm 'sierde'?
Waarom ik naar dat televisieprogramma kijk, vragen jullie je af? Ten eerste uit pure jaloezie, omdat ik mij ook wel in Osuna zie wonen, daar een beetje werken, beetje luieren, beetje genieten en beetje socializen met de Spaanse bevolking. En heb je trouwens al gezien dat de zon altijd schijnt op tv tijdens dat programma! Dat geeft je ook wel een beter gevoel en energieboost als het buiten zo donker en grauw is.
Ten tweede en dat kunnen jullie wel raden, uit pure beroepsmisvorming of hoe je dat ook wil noemen. De Spaanse taal en alles wat er mee te maken heeft, natuurlijk! Het is ook daarom dat ik mijn vaste werkpostje verlaat en een duik in het onzekere neem door ergens anders te gaan werken om onder andere Spaans te kunnen praten. Het is nu eenmaal een trekje van mij en het zal waarschijnlijk altijd een trekje blijven: el amor por la lengua española. Heel aandachtig volg ik dan ook de Spaanse gesprekken, lach ik een beetje om de fouten van de Belgen en probeer ik nieuwe woorden en uitdrukkingen op te vangen. M. weet dat hij mij dan niet moet storen.
En vandaag spitsten mijn welgevormde oortjes zich bij het horen van de vertaling van 'morenito de Osuna', dat vertaald werd als 'Moriaantje van Osuna'. Geen idee waar dat Moriaantje vandaan komt - kennelijk heeft het iets met de Moren te maken - want mij leek morenito simpelweg het verkleinwoord te zijn van moreno (zijnde bruin, donker gekleurd) en dat leek mij wel logisch als koosnaampje voor Samir die zowel in de zomer als de winter (gelukzak!) gebruind door het leven gaat. Dus als iemand een verklaring heeft waarom morenito door Moriaantje vertaald werd, gelieve dit dan in de reacties nader te verklaren.
Of was dit gewoon weer een dikke vertaalfout die - net zoals veelvuldige dt-fouten tegenwoordig- het televisiescherm 'sierde'?
Abonneren op:
Posts (Atom)
Posts
