Het is werken geblazen deze week. Nee, u heeft het niet verkeerd gelezen. Ik begin over (nu iets minder dan) een week op mijn nieuwe werk, maar eind deze week zouden wij verhuisd moeten zijn.
Als ik eraan denk, gaat mijn haar op mijn armen al recht omhoog staan. Niet omdat ik niet wil verhuizen, maar omdat ik het liever al achter de rug zou hebben. Een mens schrikt van de rommel die hij in een appartement (zonder zolder of kelder dan nog!) kan bijhouden en die rommel moet ofwel gesorteerd en naar containerpark doorverwezen worden ofwel ingepakt worden. En dat is me toch een werkje! Ik had het eigenlijk zelf niet verwacht: mijn ganse kleerkast in een tiental bananendozen te zien staan en dan nog maar in één twintigste (ben nooit goed in schatten geweest) te zijn van alles wat ingepakt moet worden.
En op die momenten krijg je heimwee naar goede oude Disneyfilms, zoals Merlijn de Tovenaar, die veel slimmer is en gewoon al zingend zijn magie gebruikt, terwijl hij met zijn toverstaf de koffiepotten dicteert in zijn tas te stappen. Een tas die dan nog eens onnoemelijk klein is! Zo klein dat je geen busjes en remorks en veel vriendelijke handen nodig hebt, om de rommel en andere voorwerpen naar ergens anders te verplaatsen.
Maar zoals mijn schoonzusje mij in de week nog zei: 'Dat gebeurt enkel in de films. Dit is het échte leven.' Zucht.
Posts
1 opmerking:
bij mij ligt ook den helft nog thuis, en ik ben al een week geleden verhuisd...
Een reactie posten