En dan ben je ineens werkloos ...
En sta je op een dag bij de vakbond om uitleg te vragen en krijg je een blauwe stempelkaart in je handen die je eind van de maand juist ingevuld moet indienen. Delen ze je ook mee hoe je uitkering telkens minder wordt na een bepaald aantal maanden. 'Maar ik heb morgen weer een gesprek hoor', stamelde ik, zeker wetend dat het zover niet zou komen.
En ook al glimlachen ze je heel vriendelijk toe, je lijkt helemaal alleen op een verlaten kruispunt te staan. Gaan we rechtdoor? Linksaf? Of toch maar naar rechts? Of nemen we een stap terug?
Het gesprek dat ik de dag daarna had bij een directrice die nog meer in de war leek dan ikzelf, bracht ook niet al teveel verheldering. Ze wou mij niet voor de leeuwen gooien. Tout court. Maar ze ging er nog over nadenken. Want ik had wel PIT. Dat voelde ze. En laat ik nu net het boek 'Vrouw met Pit (Passie-Intuïtie-Talent)' voor de tweede keer aan het lezen zijn.
Alleen voel ik mij geen vrouw met pit. Een vrouw met pit zou weten waar ze naartoe wil, zou er alles voor over hebben om te bereiken wat ze wil. Maar ik weet het gewoon even niet meer. Ik wil werken, maar wat wil ik doen? Goed dat ik mij even op de opfrisbeurt van ons huisje kan storten, zodat ik niet al teveel hoef na te denken. Nu niet. Nog niet.
En als ik nu een nectarine met pit en al verorber? Zou de 'pit' dan terugkomen?
skip to main |
skip to sidebar
Sylvie et sa vie
In 1984 werd er eens een klein meisje geboren, waarvan de mama elke nacht moest opstaan om haar bijkomend eten te geven. Ondanks de spreekwoordelijke stoempen onder haar gat, is dat meisje, Sylvie genaamd, redelijk klein gebleven en eet ze nog altijd bitter weinig. Zij eet om te leven en leeft niet om te eten. Desserten en alle andere zoets worden daarentegen wel gretig naar binnengewerkt. En tot nu toe wordt ze daar tot grote frustratie van haar zusje en mama, – hout vasthouden – niet dikker van. Zij is een gelukzak en ze weet het.
Al van kleinsaf is het kleine meisje gepassioneerd door talen, beginnend bij het Frans en van zo gauw haar mama haar aanstak met de Spanje-microbe , ook het Spaans. Volhardend als zij is om de Spaanse taal te blijven spreken, blijft ze na haar Master Vertalen Frans-Spaans, conversatie volgen bij een toffe Spaanse madam, omdat ze ooit professioneel toch dagelijks bezig zou willen zijn met haar lievelingstaal. Vacatures, anyone? Laat het haar dan alstublieft weten. Omwille van haar taalgevoeligheid kan ze wel eens de neiging hebben om mensen te verbeteren en heeft ze een grondige hekel aan dt-fouten. Dat eerste doet zij echter niet met opzet en gelieve haar daar dan ook voor te vergeven. Wat betreft dt-fouten, is ze onverbiddelijk, of het moest zijn dat u haar versteld kan doen staan met een briljante woordspeling. Het taalwonder dat de woordspeling is, kan een fout tegen de dt-regels in het niets laten verdwijnen. Maak van deze tip gerust gebruik.
Sylvie is van sterrenbeeld een stier, misschien vandaar dat rood haar absolute lievelingskleur is en dat rode voorwerpen, kledingstukken etc. op haar werken als een rode lap op een stier en er spontaan de gedachte ‘hebben, hebben, hebben!’ in haar opkomt. Enkele minuten later is dat voorwerp, kledingstuk, etc. meestal ook wel van haar. Het moet haar stiernatuur zijn die haar dan domineert. Haar laatste buit is de bloedrode en bloedmooie broodrooster van Hema.
Niet alleen houdt zij van rood, ook houdt zij van kersen, in alle vormen en formaten: kersensnoepjes van Kruidvat, kersenoorbellen, kersensjakossen, gewone kersen, enz. (ook niet toevallig in rode kleur). Lachebek Sylvie wordt ook blij van het zonnetje en eet heel graag chocolade of mokka-ijs tijdens een aflevering Friends of een Spaanse film. Haar favoriete uitstapjes zijn electro-feestjes, zee-uitstapjes, rommelmarktuitjes & festivalletjes. Vragen staat vrij, moest u nog meer over haar willen weten.
Sylvie schrijft op haar blog, omdat dit een uitlaatklep is voor haar richtingloze gedachten, dwaze ideeën en banale dagelijkse bezigheden, en ook simpelweg omdat ze graag schrijft. Het is geen hoogstaande literatuur en geen verplichte literatuur. U bent vrij te komen en te gaan wanneer u wil en zelfs om te komen gluren, zonder dat zij weet dat u er eigenlijk bent of bent geweest. Reacties worden geapprecieerd, maar als u incognito wil blijven, vindt zij dit ook niet erg. Sylvie beschrijft haar leven zoals het is en schrijft over reële personen, doch tracht –lukt niet altijd - dit te verdoezelen door initialen te gebruiken. Zij heeft respect voor elke persoon in haar leven. Moest dit anders blijken in haar blog, dan was dit niet haar intentie en biedt zij hiervoor op voorhand haar welgemeende excuses aan.
Voor reacties, slechts één adres: laviedesylvie@gmail.com
Posts
1 opmerking:
Ik raad je aan dat laatste toch niet te doen vlak voor je moet gaan solliciteren. Misschien zou je pit er dan immers iets te uitdrukkelijk uitkomen!!! :-)
Alle gehkeid op een stokje hoop ik van harte dat je snel een leuke uitdaging vindt!
Een reactie posten