SOS Tante Kaat

Poetsen is nooit iets voor mij geweest. Er zijn in mijn ogen gewoon altijd veel belangrijkere of plezantere dingen te doen. Is er was, is er strijk - ook geen fijne werkjes, al ben ik al blij dat het in onze moderne tijden wat wassen betreft enkel bij was sorteren en machine opzetten blijft -, dan gaat dat altijd voor op poetsen. Ook al kan ik van poetsen ook wel blij worden, als het dan achteraf weer 'even' proper is, maar die momenten van poetsvreugde zijn dus vrij zeldzaam, want ik word nu eenmaal blijer van andere dingen dan Mr. Proper. Niet echt mijn type ook trouwens, die spierbundel met gouden oorring.

En mijn schoonmoeder zal het geweten hebben. Om het even beter te schetsen: schoonmoeder, net als moeder overigens, zijn poetsgek. Alletwee ontspannen ze van poetsen (!), wat ik zelf toch net een tikkeltje overdreven vind. (geef mij maar een lekker warm bad of een avondje film in plaats van met dweil en aftrekker in de weer te zijn)
Mijn poetsdisfunctie is pijnlijk aan het licht gekomen tijdens de verhuis, want in de weken van inpakken had ik nauwelijks oog voor de lavabo die vuiler en vuiler werd en de plukjes kattenhaar die weer weelderig door het appartement zweefden. Om nog maar te zwijgen van de oven en de ijskast die dringend schoongemaakt moesten worden. En laten schoonmoeder en M. in hun vrije uurtjes nu net het lege appartement gaan poetsen zijn!
Ik heb het vandaag dus mogen horen. Lichtjes subtiel is de boodschap aangebracht, maar aangekomen is ze wel. Ik heb er zelfs een licht schuldgevoel van gekregen ('want wat als ik later kinderen heb?'), ja de gevoelige snaar bespelen kunnen ze wel, want ergens diep vanbinnen wil elke vrouw toch een beetje de ideale huismoeder zijn?

Ik ben dat dus overduidelijk niet. Misschien toch maar een tante Kaat in huis nemen? Of mijn poetsmentaliteit veranderen?