Klein maar dapper

Vandaag kwam ik er nog een paar tegen. Mensen die uit de lucht (sinds het programma 'Mijn Restaurant' vallen sommigen ook uit de boom) kwamen vallen, toen ze hoorden dat ik niet langer bij het bedrijf in Itegem werkte (en eerlijk gezegd heb ik daar nog geen milliseconde spijt van). En dan soms fronsende wenkbrauwen of andere tekenen van onbegrip. Als ik hun gedachten kon lezen, zouden ze zeker in de trant zijn van 'waar wil Sylvie toch naartoe?' De gezichten klaren dan meestal wel na een tijdje op, als ik hen zeg dat ik sinds een week al ergens anders werk. Werklozen worden toch altijd een beetje minachtend bekeken, alsof we allemaal profiteurs zouden zijn.
Maar goed, ik werk dus nu - zucht van verlichting - in een klein, maar veelbelovend familiebedrijf dat 10% marktaandeel in België heeft, wat stofzuigers betreft. Wist u dat er per jaar 600.000 stofzuigers verkocht worden in België? Ik wist dat dus niet, maar dankzij de trotse papa van het bedrijf heb ik dat weer bijgeleerd, alsof dat zo enorm interessant is. Wat wél interessant is, is dat ik de handleiding voor die stofzuiger mag vertalen en/of herschrijven. Wat eigenlijk wel belangrijk is, want als er belangrijke dingen ontbreken in zo'n handleiding, heeft het bedrijf misschien ooit wel eens een proces aan zijn broek, dat het kan verliezen, als mijn collega en ik iets vergeten zijn te vermelden.
Ik vind dat met taal bezig zijn wel bijzonder leuk, ja. Dat weet iedereen wel. Dus momenteel kom ik wel heel dicht in de buurt van de droomjob, al was het maar omdat ik samen op de afdeling zit met een stelletje zotte dozen, waar ik zelf wel perfect tussen pas. En dan spreek ik nog niet over de gratis frisdrank (cola, sprite, fanta, fruitsap), choco-askoeken en bastogne-speculoos (kwestie van absoluut geen reclame te maken). Allemaal à volonté!

Maar how zeg, daar kunnen de grote bedrijven toch wel van leren, of niet soms?