Baas zijn

Bazen en ik, het is nooit een geweldige combinatie geweest. Niet dat ik niet netjes kan uitvoeren, wat de baas mij opdraagt, niet dat ik niet wil luisteren, dat is het niet. Maar ik heb een grondige hekel aan het eeuwige getwijfel en het oneindige 'toch nog even anders'. Of aan zaken die eerst goedgekeurd worden en daarna toch weer helemaal fout worden bevonden. Om de muren van op te lopen. Natuurlijk is het een hele verantwoordelijkheid, als zaakvoerder beslissingen te nemen voor het bedrijf dat op jouw sturen voort moet varen op weg naar een gunstige bestemming, maar komaan, een folder is maar een folder en die hoeft heus niet honderdduizend keer verbeterd en herschreven te worden. Doe het in één keer goed en basta.
En het erge is dat je het dan van binnen zou kunnen uitschreeuwen, maar dat je uitwendig wel 'ja, baas', 'ok, baas' moet knikken. En nog erger is het als je je uit de naad werkt, maar dat er van boven af teleurgestelde reacties komen dat er toch meer werd verwacht, zoals nieuwe initiatieven. De lat wordt toch denk ik een beetje hoog gelegd, als iemand die twee maand in dienst is, al met baanbrekende nieuwigheden voor de dag moet komen, maar dat terzijde.
Deels door bovenstaande en deels door het feit dat ik dagelijks geconfronteerd word met vertalingen van mindere kwaliteit, begin ik er meer en meer van te dromen om op mezelf een vertaalbureau te beginnen. Zelf dingen kunnen beslissen, zelf mijn uren kiezen, nooit meer gefrustreerd raken door het drukke verkeer en dagelijks met talen bezig kunnen zijn. Momenteel is het natuurlijk allemaal nog toekomstmuziek, want er valt nog veel uit te zoeken en na te vragen en eerst toch maar eens afwachten of het niet gewoon een bevlieging is.

Misschien in het weekend maar eens voor een paar nieuwe schoenen gaan kijken, dat ik zeker sterk in mijn schoenen sta, voor wat er nog te wachten staat.