Ik twijfelde nog om te bellen, maar zo'n goed nieuws, dat moest ik haar toch vertellen? Want het kon misschien, heel misschien dat ik eindelijk eens mijn droomjob gevonden had. Dat dit nu eindelijk - wie weet - de bekroning zou kunnen zijn van een lange, vruchteloze zoektocht van acht jaar? Dat al dat jobhoppen toch niet voor niets was geweest, want dat ik ondertussen wel álles geprobeerd had wat ik wou, al was niet alles een even groot succes geweest - en dan heb ik het vooral over de laatste carrièremove.
Maar de eerdere twijfel werd bevestigd: het - ik geef toe - nog ingehouden enthousiasme werd niet beantwoord aan de andere kant van de lijn. Zou het niet te veel werk zijn? Mmmmm. Veel ge-mmmm. Niet luisteren naar wat ik zeg. Dat het om een toffe job vlakbij huis ging mét mogelijkheid tot deeltijds werk en mét optie vast. Dát zei ik.
Ik vraag door met een 'alles oké daar', want de stem aan de andere kant klinkt maar vlak met - ook - ingehouden droefheid, als ik goed tussen de lijntjes luister. Dat het gisteren uit de hand is gelopen tussen twee personen in haar en mijn leven. Onbegrip en boosheid aan de ene kant, verdriet en eenzelfde boosheid aan de andere kant. En zij stond daar tussen. En dat ze ook nog moest gaan oppassen, maar dat eigenlijk niet kon en wou, want dat het toch zo'n zware week was geweest, maar dat een mama altijd 'ja' zegt. Dat ik ook altijd 'ja' zou zeggen tegen mijn zoontje F.
Ik luister en probeer de negatieve spiraal waar ze momenteel in vast zit terug te duwen, met woorden. Dat die twee personen zelf volwassenen zijn en dat ook zelf (zouden moeten) kunnen oplossen, dat het niet háár ruzie is. Zij klinkt al iets enthousiaster, alsof ze extra bevestiging nodig had. Na het telefoongesprek bedenk ik dat een gelukkige mama 'nee' zegt, als ze eens niet kan of wil en dat het jammer is dat ze dat zelf niet kan inzien. Ik zucht en kijk in het rond. Waar was mijn enthousiaste bui ook alweer?
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Posts
Geen opmerkingen:
Een reactie posten