Carpe diem

Toegegeven: ik ben een klein monster eigenlijk. Elke keer M. en ik iets heel leuks gaan doen, kan ik de sfeer soms zo verpesten met mijn 'controlegedrag'. Het is niet dat ik dat 'wil', maar het gebeurt onbewust. Als ik kon, zou ik ook elk moment van de dag plukken en mijn leven niet laten bepalen door het begrip tijd, maar dat zit nu eenmaal in mij ingebakken. Als mijn geplande timing uit de hand dreigt te lopen, kan ik nogal kregelig worden, tot groot ongenoegen van M.

Zo reden we eerst verkeerd door mijn schuld (mét gps) en verloren we een kwartier. Vervolgens haalden we net de tram, maar moesten we aan de automaat nog ticketjes kopen, waarna de tram besloot niet op mijn eindeloos getalm te willen wachten (1,20€ gepast geld had ik nu even niet op zak). Weer 10 minuten tijd kwijt. In het restaurant Flamant Dining waar ik gereserveerd had, kwamen we dan ook te laat aan, maar daar werd geen punt van gemaakt, gezien de maître het geschrift van zijn collega toch niet kon lezen. Ook tijdens het aperitief en het gezellige en overheerlijke diner was ik nog niet helemaal op mijn gemak, gezien de tijd verder tikte en we voor zeker te laat in de Lotto Arena zouden aankomen en het concert van Lily Allen zouden missen.
Gelukkig kwam een lekkere fles wijn tussenbeide, waardoor ik lichtjes beneveld raakte en niet langer krampachtig op mijn klok keek. Zelfs de heenreis in overvolle tram naar de Lotto Arena kon mij wel bekoren en we waren nog ruimschoots op tijd, gezien Lily - sterallures inclusief - pas een halfuur later dan verwacht haar vrolijke noten begon te zingen.

Eind goed, al goed, maar toch schaam op mij. Ik pleit voor minder horloges en meer wijn in het leven!