Wonderhaarlijk

Er is iets wonderbaarlijk aan mij; noem het een soort van trauma uit lang vervlogen jaren: ik draag mijn hoofdhaar op openbare plekken altijd vast en op minder openbare plekken meestal ook wel. Sommigen onder jullie graven nu misschien in hun herinneringen, op zoek naar een beeld van mij met losse haren, maar slechts weinigen onder jullie zullen dit daadwerkelijk vinden.

Mijn kapster wordt er gek van en mijn moeder werd er gek van. Mijn kapster springt een gat in de lucht als ik mijn bles eens een keer anders wil, maar zo gauw we aan het tijdstip komen waarop mijn haardos droog geblazen moet worden, volgt er telkens weer hetzelfde treurige gemompel: '.. maar jij doet je haar toch altijd vast'. Mijn moeder heeft het ondertussen al opgegeven om over 'de vastheid' van mijn haar te zeuren, misschien omdat ze zelf beseft dat zij mee aan de oorzaak ligt van het 'trauma'. Want heel lang geleden, toen ik als kind niets in de pap te brokken had, als het op kledij en kapsels aankwam, is het ontstaan. Elke familiale feestelijke gelegenheid was goed om mijn haar in 'model' te blazen en ze dan ineens ook maar los te laten hangen. Ik heb geweend, gekrijst, met mijn voeten gestampt, maar het mocht niet baten. Zij waren groot, ik was klein en dat was gewoon totaal niet eerlijk.
Toen ik wat groter werd en niet meer naar Calimero keek, kon ik mij als een echte puber afzetten tegen het ouderlijk gezag en droeg ik mijn haar alleen nog maar in een staart of staartje. En dat, mijn beste lezers, doe ik nog steeds.
Of ik er ooit in zal slagen dit trauma te verwerken en mijn kapsel ooit los zal dragen, is nog de vraag, maar tot dat moment geef ik u graag volgende boodschap van algemeen nut mee, zodat beide partijen (u en ik) in vrede kunnen samenleven:

Moest u het ooit in uw hoofd halen mijn haarspeld met opzet vrolijk open te knippen (en geloof mij, een enkeling heeft dit al geprobeerd en is er gelukkig voor hem met de schrik vanaf gekomen), sta ik niet in voor de katastrofale gevolgen.
Bij deze bent u gewaarschuwd.