Collega's en geluk

Net toen ik dacht dat de dag grijs zou beginnen - het wordt herfst, mensen - en mij mentaal voorbereidde op de hoeveelheid informatie die ik vandaag weer zou moeten verwerken - zie verder in deze post -, wandelde Sid Frisjes triomfantelijk de trap af met een halve kilo lekkers in zijn pollen. Voor mij? Voor mij! Pralines van Godiva én handtekening van Axelle Red inclusief. Verwarring alom in la vie de Sylvie, want geluk is voor de varkens en Sylvie is geen varken. Dat weet iedereen.

Vandaag vond ik het niet erg om een klein geluksvarken te zijn en te genieten van de ongelooflijke vrijgevigheid van Sid. En Sylvie zou Sylvie niet zijn, als ze haar omgeving niet zou laten meegenieten van dit geweldige dagsgeschenk, collegiaal als ze is. Dus pralines vlogen de gesigneerde doos uit en zelfs de minderbedeelde deelnemers aan de wedstrijd konden rekenen op een klein pralinetje troost. Als ze op hetzelfde bedrijf als ik werkten dan. Collegialiteit kent zijn grenzen natuurlijk.

Ook op de nieuwe afdeling - dat lichtje, weet u nog - waar ik werk, werd er gesmikkeld en gesmakt, en dat werkt in mijn voordeel natuurlijk als ik de zoveelste vraag stel en voor de zoveelste keer de onwetende lastpost uithang. Met een lekkere praline in de mond wordt er al iets meer van je verdragen, dat spreekt wel voor zich. Ik zeg niet dat het mijn droomjob is, maar het is in ieder geval beter om een stap vooruit te zetten dan ter plaatse te blijven trappelen en mezelf in zelfmedelijden te wentelen, omdat de droomjob niet meteen in het verschiet ligt. Alles heeft zijn voor- en nadelen en ik heb tenminste nog het geluk collega's als Sid Frisjes te hebben!