Rust nu maar

Leven komt en leven gaat.

In de buik van schoonzusje ontwikkelt een klein wezentje zich stilaan tot een mini-mensje. Vingertjes en teentjes inclusief. Penisje of geen penisje, dat wil hij of zij nog niet laten zien. Ik zou persoonlijk ook 'wegzwemmen' als mensen naar mijn geslachtsdeel zouden zoeken.

In een grauwe ziekenhuiskamer is temidden van zijn kinderen en omgeven door de doodse lucht die op de afdeling 'geriatrie' constant heerst, ons allerliefste vake van ons heengegaan. Op weg naar een wereld zonder pijn, waar hij ondertussen hopelijk aangekomen is.
Vorige week trok hij nog aan mijn oor, vandaag kan ik moeilijk geloven dat hij dat nooit meer zal doen. Dat hij nooit meer met zijn sterke handen in mijn wang zal knijpen. Dat hij nooit meer hartelijk zal lachen, met moeke aan zijn zijde.

Lieve vake, rust nu maar zacht ... Ik ben er zeker van dat Seppe* aan de overkant met open armen op jou wacht.