Over vrienden en vriendschap

Het mag geweten ... Mijn échte vrienden/vriendinnen kan je op twee handen, misschien zelfs één hand tellen. Het zijn er niet zoveel. Heel misschien, als ik echt heel kritisch ben, stellen ze zelfs maar een halve hand voor.

Over het algemeen ben ik niet zo veeleisend denk ik op dat gebied, ook al verwacht ik natuurlijk een beetje initiatief van de andere kant (dat is voor mij nu eenmaal een belangrijk ingrediënt in een vriendschap). Af en toe eens bellen of smsen, eens een keer iets voorstellen om te gaan doen, gewoon er zijn ... En ook al is het soms moeilijk om door mijn harde bolstertje heen te kijken, als ik iemand echt in mijn hartje heb ingesloten, dan heb ik werkelijk alles voor die persoon over. Geen enkel cadeau is te duur, geen enkel moment te veel om aan die vriendschap te besteden.

Maar blijkbaar ziet niet iedereen dat. Blijkbaar kan niet iedereen door dat bolstertje heen kijken of vindt niemand het de moeite om te kijken wat juist achter zit. Om te ontdekken, wat ik misschien in hun leventje zou kunnen betekenen ... Telkens probeer ik contact te houden, geweldige ideeën voor te stellen, enz. en dan nog vang ik soms bot. En dan begin je te denken dat het aan jezelf ligt, voel je je misschien zelfs wat minderwaardig en hoop je dat de échte complexen nog eventjes wegblijven voor je helemaal in een diep gat wegzakt ...

Hierbij een dikke merci aan P., omdat zij mij altijd onvoorwaardelijk steunt. Waar ik ook mee zit, hoe zwart of grijs het leven er soms uit ziet, zij weet me altijd op te vrolijken, ook al heeft ze zelf een druk leventje en een dochtertje om op te voeden. Dankzij haar besef ik dat de L'Oréalreclame soms toch ook eens op mij van toepassing kan zijn, dat ik het wel waard ben en dat ik niet langer energie hoef te steken in vriendschappen die niet wederzijds zijn ...