Ik heb nooit echt uitgesproken beslissingen gemaakt in mijn leventje.
Sommige kinders weten van jongsaf al wat ze willen worden: dokter, piloot, dierenarts of popidool. Ze worden 'geroepen', zoals een pastoor door God geroepen wordt. Hun hele hart en ziel weet wat hun doelsbestemming is en van daaruit kunnen ze dan ook de juiste keuzes maken. Ik niet. Ik werd al misselijk als ik eraan dacht later iemand te moeten opereren en al dat bloed en die pompende organen te moeten zien. Ik kreeg al faalangst als ik mij op een podium zag staan en was al helemaal bang van honden, dus zoveel jaar studeren om dierenarts te worden, was ook niet voor mij weggelegd. Nee, ik zou wel zien wat er ging komen. Go with the flow, zoals ze zeggen.
Van de lagere school naar de richting Latijn in het middelbaar, omdat je toch bovenaan moest beginnen en omdat ik 'dat best wel aan zou kunnen' volgens mevr. M. van het 6de leerjaar. Voor ik het wist, zat ik in het zesde middelbaar, nog altijd in richting Latijn en wat moderne talen erbij. Heel logische keuze, want van wetenschappen en wiskunde bakte ik vrijwel niets. In plaats van zoals mijn klasgenoten voor een specifieke richting te kiezen zoals farmacie of geschiedenis, ging ik maar weer verder in de vage richting van de talen, 'omdat ik Frans goed kon en Spaans toch wel een heel erg mooie taal vond.' Na vier jaren feest op kot, maar ook geworstel met Spaanse en Franse cultuurvakken - ja, mama, ik heb ook goed geleerd - stond ik plots op de arbeidsmarkt. Voor ik het wist was ik zonder boe of ba een commerciële richting ingeslagen in een sector waar ik van zijn leven nooit had willen terechtkomen: financiën en verzekeringen.
En daar ... trappel ik 2,5 jaar later nog altijd ter plaatse, niet wetend waarop of waaraan, waarheen of waar niet heen, met heel wat ideeën in het hoofd die hun uitweg of uitwerking niet kunnen of willen vinden en voeten die ondertussen wortel geschoten hebben. Moet ik toch gaan lesgeven, zodat ik samen met M. van heel wat vakantie kan genieten en toch ietwat mijn eigen ding kan doen? Of misschien een opleiding marketing gaan doen en het commerciële pad blijven volgen? Of het meest waanzinnige idee van alle ideeën: iets op mezelf beginnen, waar nog de nodige kennis en techniek voor bijgeschaafd moet worden en vooral enige sponsors voor gezocht moeten worden - als ik al zou weten wat ik juist zou willen doen? Of misschien toch maar gewoon de lotto winnen? Of eilandbewaarster worden - eilanden genoeg toch? Of ...?
Hoe weet iemand wat hij of zij wil? Weten jullie wat jullie willen?
Ik zou willen dat ik wist wat ik wou ...
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Posts
6 opmerkingen:
Wel dat is een beetje mijn probleem.
Ik voel me ook tot niks "geroepen". En nu zoveel jaar later zit ik met een job die me niet koud maar ook niet warm maakt... het geeft een beetje het gevoel alsof het allemaal niets te betekenen heeft. Allee ja zo voelt het voor mij toch!
Ik heb het ook pas na zeven jaar durven toegeven, dat ik het niet leuk vond wat ik deed, ook al was ik er wel goed in. En nu weet ik nog altijd niet wat ik wil doen. Maar ik weet wel wat ik niet wil. En ik ben een beetje kieskeuriger voor mezelf nu, ook al betekent dat dat ik comfort en zekerheid moet inleveren.
En denk eraan: er is geen kladversie van het leven he, je moet dat direct in 't net doen!
Fuck, dat van die kladversie is goed gezegd...
Je moet vooral je zin doen en niet werken voor je leven...
@ Alice: Ik ken het gevoel! Blij dat ik niet alleen ben.
@ Sarah: Vind het enorm dapper van je dat je je ontslag hebt genomen en wens je superveel succes met al je projecten!
@ Yves: Leven voor mijn werk doe ik al een hele tijd niet meer. Spijtig dat we moeten werken om te kunnen 'leven'.
Ik weet het ook nog altijd niet Sylvester. Maar juffen hebben ze wel tekort hé. Veel vakantie....Werken moeten we wel...maar tegen ons zin, liever niet, het leven is al zo kort.
Liefs
Wel Sylvie, als je het echt niet meer weet, kan je misschien loopbaanbegeleiding volgen? Iedereen die minstens een jaar werkt heeft recht op één keer gratis loopbaanbegeleiding. Tijdens een aantal sessies leer je waar je sterke/zwakke punten liggen en vooral: in wat voor type werk je het gelukkigst zou zijn. Niet dat zij wonderen verrichten, maar ze kunnen je wel al een heel eind op weg helpen. Je hebt verschillende centra die loopbaanbegeleiding aanbieden. Als je het woord in Google intikt, kom je al een heel eind.
Een reactie posten