Mokkabollen

‘Makakken’, een lelijker woord voor Turken en/of Marokkanen heb ik nog nooit gehoord. Als ik zoiets hoor, gaat het haar op mijn arm kaarsrecht omhoog staan. Mijn racisme-sensor slaat op hol en ik krijg een gevoel van afschuw van binnen. Vlaams Belangers, alsook hun extreem-rechtse benadering, kunnen mij namelijk gestolen worden.
Spek en ik hadden in Antwerpen indertijd een veel mooiere benaming gevonden. Het zou zelfs als een koosnaampje beschouwd kunnen worden, al was dat de oorspronkelijke bedoeling niet. Het herinnert aan de al lang vervlogen tijden in Antwerpen studentenstad, waar Spek en ik tesamen avonturen beleefden in de lokale GB, die door allochtonen gerund werd en waar wij altijd giechelend en proestend buitenkwamen. Omdat wij daar altijd hilarische fratsen meemaakten, ook al gingen we daar enkel onze boodschappen doen. Er was niets op de gerant en zijn medewerkers aan te merken, qua vriendelijkheid. Was je twee weken geen boodschappen komen doen, omdat je thuis tijdens de examenperiode aan het blokken was geweest, dan hadden ze dat opgemerkt en vroegen ze ‘geïnteresseerd’ waar je al die tijd was geweest. Nee, ik heb mooie herinneringen aan de GB in de Nationalestraat en de bijhorende avonturen.
En als het mooi weer was en de Groenplaats in het zonlicht baadde, gingen wij naar de Australian Icecream een mokka-ijsje halen en dan proostten we: ‘Op de mokkabollen!’
En dat was eigenlijk wel lief van ons, want mokka-ijs is mijn lievelingsijs. Werkelijk waar.

En bij deze wil ik dan ook benadrukken dat ik de ‘mokkabol’ van naast ons al lang vergeven heb dat hij onze GFT-bak verwisseld heeft tegen zijn eigen stinkende groene bak. Hij mag hem hébben.

Zolang hij mijn fiets maar laat staan.