Collega K. zal morgen een andere weg inslaan, een weg op de fiets, en niet langer in de auto. Een weg dichterbij huis. Een weg naar een nieuwe carrière.
Zucht, ik heb ook zoveel behoefte aan iets nieuws. Maar het nieuwe vindt mij niet. Of ik zoek niet goed genoeg. Voorlopig moet ik het met het oude vertrouwde doen.
Ik heb wel eindelijk een reactie gekregen op mijn kindersitoproep, wat dan toch wel vernieuwend is. Twee nieuwe kindjes waar ik op zou mogen passen, als ik tenminste door het kennismakingsgesprek geraak. Daarover later meer ... Als u over een week geen nieuwe post vindt op deze blog, misschien toch eens een zoektocht naar mij organiseren, want dan ben ik bij een psychopaat zonder kindjes terechtgekomen en ben ik misschien niet levend buitengeraakt - vergeeft u mij mijn zogenaamde paranoia, dat komt ervan als ze in het weekend van die seriemoordenaarfilms op tv spelen.
En waarom keek ik een seriemoordenaarfilm in het weekend, vraagt u zich af, beste lezer? Waarom stond ik niet in het eerste beste café op tafel te dansen of pintjes te hijsen? Vrijdag was het afscheidsfeestje van voornoemde collega K. en laten we zeggen dat ik daar nog nét niet op tafel stond te dansen, maar wel heel wat pintjes gehesen heb. Vandaar dat ik de ganse zaterdag met twee katers opgezadeld zat en met veel te weinig energie.
En nu ga ik met evenveel energie verder naar de Pappenheimers kijken. Nog een prettige zondagavond gewenst ...
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Posts
Geen opmerkingen:
Een reactie posten