Kogel

De kogel is definitief door de kerk. Het doek is gevallen over mijn 'carrière' bij mijn huidige werkgever.
In de snelle selectieprocedure moest ik geen twee keer nadenken over een job bij Casa International en moest ik mij soms in de arm knijpen om toch maar zeker te zijn dat ik niet aan het dromen was. Nu alles in kannen en kruiken is en ik in januari elke dag naar Itegem zal moeten pendelen, speelt soms lichte twijfel op, maar ik veronderstel dat dat volstrekt normaal is, als je aan een nieuw (werk)hoofdstuk in je leven begint. Ik weet gewoon dat het de goede beslissing is en dat ik ongelooflijk veel bij zal leren in mijn nieuwe job. En op de koop toe kan ik nog eens dagelijks mijn lievelingstaal gebruiken. Qué maravilla!
Goed nieuws voor mij, maar slecht nieuws voor het bedrijf waar ik nu werk natuurlijk. Vandaar dat ik ook met knikkende knieën mijn ontslag gaf gisteren en dat het ongeloof duidelijk in de ogen van mijn baas stond af te lezen. En natuurlijk, je mag het als baas erg vinden dat een goede werkkracht (kwestie van even bescheiden te zijn) uit het bedrijf vertrekt, maar probeer me dan niet meer te overtuigen. Mijn klik is gemaakt, mijn knop is omgedraaid. Ik ga heus niet voor een kwak geld bovenop mijn huidig loon beslissen om wél te blijven. Begin dit jaar vroeg ik nog een loonsverhoging (die ik niet kreeg), nu is het spijtig genoeg te laat.

Vaarwel bedrijf! Over een tijdje ben ik weg en ik neem mijn enthousiasme en motivatie met me mee!
(Noot aan Casa: Ik heb nog een paar hele toffe collega's. Zou ik die mogen meebrengen alstublieft?)