Suus

Help, ik kan maar niet immuun worden voor schattigheid in al zijn vormen! Het moet een vrouwelijke eigenschap zijn, want ook mijn nichten die in Duitsland woonden, moesten er aan geloven als ze iets schattig zagen en dan automatisch 'ooooh, hoe suus' uitriepen. 'Suus' moest dan wel het Duitse woord voor 'schattig', dacht ik als kleine meisje vroeger. En natuurlijk wou ik dat woordje dan ook leren gebruiken, net als toen ik als kleine meid met mam, pap en zus door Keulen liep - met voorgenoemde nichten en bijhorende nonkel en tante - en tot duizendmaal toe het nieuw geleerde Duitse woord 'Pupe' herhaalde. Jaja, die voorliefde voor taal was er al vroeg, ook al vond ik het woord Pupe gewoon hilarisch, omdat ik het niet kon linken met een 'pop'. Met de jaren is de liefde voor het Duits dan toch stilletjes weggeëbt, omdat ik later over Hitler leerde en ik Duitsland en zijn taal dan ook automatisch aan hem linkte waarschijnlijk.
In ieder geval, die schattigheid dus. Sinds we met zijn drietjes in ons appartement wonen en er dus telkens een kattebeest op mij staat of meestal ligt (ja, hij is meestal lui) te wachten, ook als M. niet thuis is, ben ik helemaal snel verkocht, als ik een schattig beestje of diertje zie. Het liefst zou ik alle katten van de wereld in huis nemen, maar dat is nu eenmaal niet mogelijk en M. zou eerlijk gezegd ook andere oorden gaan opzoeken waarschijnlijk, wat nu ook niet de bedoeling is.
En nu zit er hier vlak aan het venster op het werk een tam hangoorkonijntje, dat ocharm ochère waarschijnlijk gedumpt is door dieronvriendelijke mensen die op vakantie zijn en hun konijntje dan liever de 'wildernis' insturen dan voor een goede opvang te zorgen.
En dat dóet mij iets, mensen. En ik word daar door afgeleid, want ik zou het beestje liefst van al in mijn armen nemen en het alle aandacht geven dat het verdient.

Zullen we het Suus noemen en vooral hopen dat het morgen en overmorgen en ... nog altijd vrolijk zit te knabbelen in het overgroene gras aan onze bedrijfsparking? Ooooh.