Over 2 luttele dagen zit ik op Kamp.
Mijn eerste, maar ook mijn allerlaatste kamp.
Want oh nee, ik heb nooit van mijn leven in de Chiro gezeten.
Ware het niet dat vriend M. mij er zodanig van moest overtuigen om een jaartje Chiro te doen, om in te vallen.
Leidingstekort, weet u?
Nu ja, het jaar is voorbijgevlogen, al zeg ik het zelf.
We hebben onze ups en down gekend. Die zijn er altijd.
Maar nu is het Kamp bijna aangebroken.
Lees:
- s' nachts opstaan omdat een speelclubbertje naar het toilet moet
- mijn schattebolletjes van 6 tot 8 jaar controleren op teken (want oh ja die zitten er veel dit jaar)
- mijzelf controleren op teken (die beestjes zijn niet mijn beste vriendjes)
- veelgekleurde spinnen trotseren, want de leidster moet flink zijn
- het O Maria Lied mee neuriën, want dat heb ik van zijn leven niet moeten zingen
- enz. enz.
Sylvie geeft toe dat ze een beetje bang is misschien voor wat er komen zal, maar daar weet vriend M. nog niets van.
Maar ach, het zijn zo'n schatjes en vriend M. zal ons hopelijk wel door de zware momenten helpen.
Kijk er stiekem ook wel een beetje naar uit, benieuwd wat dat allemaal gaat geven.
Dus vanaf overmorgen: Kamp tot 17 augustus.
Posts
Geen opmerkingen:
Een reactie posten