Deze week was blijkbaar zakdoekenweek: eucalyptuszakdoekjes (zie eerder), maar ook gewone zakdoekjes zijn er massaal doorgevlogen gok ik, terwijl mensen naar de show van Kom op tegen Kanker op Eén keken.
Een emotioneel geval als ik kan het op zo'n momenten ook nog al eens moeilijk hebben. Ik blijt al bij een overromantische film, dus je kan je al voorstellen wat voor een waterlanders ik gisteren heb gelaten, tijdens zo'n ontroerende show, waarbij telkens je gedachten uitgaan naar superman Seppe* die daar ook nog had kunnen zitten en 'genezende' had kunnen zijn, naar mama en papa, naar Jilleke, superzusje en supermeid.
Aangezien het gisteren dus redelijk moeilijk was om door dikke tranen heen te bellen en ik de 'tonnen' voorheen nergens heb zien staan - kom ik nu echt nérgens of ben ik gewoon blind? - heb ik vandaag mijn bijdrage gedaan. En dat ze maar héél véél onderzoek doen nu in Gent, dat al die kindjes gered worden! Konden al die centjes er maar voor zorgen dat Seppeke* terug bij zijn gezinnetje was ...
(foto: Kom op tegen Kanker)
Posts
1 opmerking:
Ik heb ook tranen met tuiten gelaten, van de eerste tot de laatste minuut....
Waarom Seppe* toch en al de andere sterretjes
liefs
Een reactie posten