Kletsen op de poep

En nu verdien ik kletsen op mijn poep. En verdiend ook eigenlijk. Want ik beloof jullie 'morgen' een update en dat is ondertussen al meer dan een week geleden. Het ziet er dus naar uit dat ik nog niet direct mijn leven gebeterd heb, blogwijs dan.

De rest van mijn leven ziet er allesbehalve 'rustig' uit. Elke week opnieuw probeer ik de juiste balans te vinden tussen mijn deeltijdse job, mijn vertaalactiviteiten en mijn wens om leerkracht te worden. Want ik denk dat ik het nu eindelijk écht gevonden heb. Wat ik wil doen met mijn leven.

Hoe kon ik nu ook vergeten zijn dat ik vroeger als kleine Sylvie op het krijtbord in de garage van mijn grootouders al les aan het geven was aan mijn kleine zusje?

Mijn grote tip dus voor mensen die op zoek zijn naar hun 'doel' in het leven: kijk opnieuw naar het kleine kind in jezelf en probeer te achterhalen wat je toen als kind wou. Misschien zit die wens ergens diep opgeborgen, maar op een bepaald moment komt die wel weer naar boven. In mijn geval eerder laat dan vroeg, maar kom, uiteindelijk valt dat allemaal nog wel mee.

Nu terug over mijn poep - die ik overigens dringend weer richting zumbales moet sturen -: die was in de boter gevallen! Want na een lange reis via vreemde wegen en bestemmelingen - het postwezen is toch iets vreemd -, kreeg ik eindelijk mijn verrassing in handen (zie onder). En natuurlijk was ik daar zo blij mee als een klein kind! Bij deze een welgemeende DANKU aan Nina die dit alles mogelijk heeft gemaakt!

En vandaag viel ik nogmaals met mijnen derrière in de boter, doordat mijn alziend oog toevallig op bovenstaand servies in de kringloopwinkel viel. En dat alles voor een paar luttele euro's. Wat mensen toch allemaal niet wegdoen he?