Door de bomen het bos niet meer zien of door het bos de bomen niet meer zien

Kijk.
Ik werk hard om gedaan te krijgen wat gedaan moet worden, maar de uren blijven wat ze zijn. Ik kan geen enkele minuut langer rekken, hoe erg ik dat ook zou willen. Ik leg mij daarbij neer, adem een beetje minder, eet geen tussendoortjes meer, vergeet soms te drinken.

Zoals het een goede assistente betaamt, doe ik wat de bazen vragen en stel ik mij flexibel op. 100 telefoons per week samen met collega telemarketing, geen enkel probleem & het andere werk doe ik er ook nog wel bij, hoewel dat tegen twee jaar geleden ook wel verhonderdvuldigd is. Ik loop mij als het ware wel de voeten van onder het lijf. Dan weer naar kotje telemarketing, dan weer naar gewone bureau, gauw nog die zijn bezoekrapport in de databank proppen, snel nog dat telefoontje doen. Ondertussen had ik mijn ritme gevonden, hoewel ik dit tempo op lange termijn niet volhoud, dat weet ik wel. Hoezeer ik het ook zou willen, ik ben nu eenmaal geen duizendpoot en geen Wonder Woman.

Maar net nú, net nu ik daar allemaal vrede mee genomen had, zal collega x eens ziek worden, en niet doodziek, maar koortsachtig,-maar-geen-andere-pijnen-hebbend-ziek, voel-me-niet-zo-goed, maar-de-zon-schijnt-ziek ... Ze kon het niet langer aan, de koorts, dus is ze naar huis. Naar huis!!!! Nu eerlijk gezegd, moet ik oprecht beweren dat ik dat flauw vind! In mijn verdediging, ik moet net niét dood zijn, vooraleer ik pas thuis blijf van het werk. Misschien ben ik dan een workaholic, maar ik zadel mensen liever niet op met mijn taken en opdrachten & ga dan liever een dagje in comateuze toestand onder de dafalgans de dringende zaken afwerken voor ik mijn ziekenverlof in zou gaan. Natuurlijk is niet iedereen zo, moet ik nu vaststellen. Wat wil zeggen, dat ik het werk van collega x er ook nog eens bij kan nemen, want 'gelukkig' heeft ze wel de tijd genomen om een 'opvolglijstje' samen te stellen.

En ik wou dat ik uit het diepst van mijn hart kon zeggen: De boom in, allemaal! Maar ik ben liever té goed voor de wereld. Waarom toch?