Deze week ben ik eindelijk gestart met wat ik al die tijd in mijn hoofd had zitten: deeltijds werken op 5 minuten van ons huis en op 2 dagen 's middags thuis komen om op mijn eentje nog vertalingen te maken met zicht op de tuin. La vie en rose.
Als brave burger ben ik dan wel zo zelfbewust om de vakbond en consoorten op de hoogte te brengen van mijn doorgehakte knoop, kwestie van in orde te zijn met de hele administratieve rompslomp, maar dat extra fietstochtje had ik beter achterwege gelaten, want niets hoefde aangepast te worden. Ik kreeg alleen de melding dat 'mijn rechten dan niet behouden werden'. Toen ik vroeg wat dat juist inhield, kreeg ik een uitleg die slechts van ver steek hield en liet ik het er maar bij. Was ik nu ontslagen geweest, had ik die rechten nog wel gehad, maar nu had ik zelf het heft in handen genomen en dan was ik die rechten kwijt. So be it. Ik vind het alleen wel treffend dat iemand die maandenlang van de maatschappij profiteert (ik heb het dan niet over de mensen die zonder slag of stoot zonder werk zijn gevallen en die enorm veel moeite doen om terug op de arbeidsmarkt te geraken), die zelfs niet de moeite doet om ook maar één stap buiten de deur te zetten om effectief werk te gaan zoeken, wél zijn rechten blijft behouden.
Maar dat, mijn beste, zijn dan de rare kronkels van het Systeem. En dat gaat mijn petje toch wel te boven.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Posts
3 opmerkingen:
En over welke rechten gaat het nu?
Wou net zeggen, welke rechten dacht jij nog te hebben? Het recht om vaag te zijn in een blog ofwa? :-)
Haha, rechten van uitkering :) En sorry hè Sidje, maar ik ben nog wel deeltijds bediende hè, dus wil zeggen dat ik nog wel een aantal rechten heb :p
Een reactie posten